18 Monkeys on a dead man's chest
Από τη μια είναι η ιστορία σχεδόν τριάντα χρόνων. Όλα όσα έχει ήδη κάνει και ο τρόπος που τα έπραξε αποκλείουν πλέον τον David Thomas από το να αιφνιδιάζει, πόσο μάλλον να σοκάρει. Από την άλλη, καλά όλα αυτά, αλλά στα λόγια. Ακόμα και σήμερα κάθε νέα του κυκλοφορία πολύ δύσκολα μπορεί να ενταχτεί σε κάποια στερεότυπη, μονολεκτική απάντηση του τύπου καλή/ μέτρια/ κακή και να' χουμε ξεμπερδέψει μαζί της.
Ο David Thomas φορμάρισε τους Two Pale Boys το 1994. Αυτοί συνέχισαν, άτυπα έστω, την παράδοση των The Pedestrians και The Wooden Birds, των μπάντων που τον συνόδεψαν στους προσωπικούς του δίσκους στα eighties. Ένα πρώην μέλος των ιστορικών Dislocation Dance, που πέρασε και από τους James στις αρχές των 90s, ο Andy Diagram, ανέλαβε τις τρομπέτες. Σήμερα δρα παράλληλα και με τους Spaceheads, το προσωπικό του σχήμα. Ένας άλλος, σπεσιαλίστας του θορύβου όταν το βάζει σκοπό, ο Keith Moline, παίζει τις κιθάρες και το βιολί. Ίσως τον συναντήσετε και στο line-up των They Came From The Stars, I Saw Them.
Όπως κάποτε στους Pere Ubu, ο ιδιότυπος χρωματισμός της φωνής του ίδιου του David Thomas βάφει τόσο έντονα τα τραγούδια του, που η δυναμική της μουσικής, της εκτέλεσης και των ενορχηστρώσεών της, δεν γίνεται αμέσως φανερή. Χρειάζεται χρόνο και ακούσματα. Εκτός ίσως από τους στοιχειωμένους, απόκοσμους ήχους της παρακμής από το melodeon.
Ο David Thomas ήταν - και παραμένει - μαέστρος στο να διηγείται τα προσωπικά του οράματα θεατρικά και αρκούντως δεξιοτέχνης, τελικώς, στο να τα αφορίζει με μαύρο χιούμορ. Ποτέ δεν ξέρεις αν πρέπει να πάρεις την όλη φάση στα σοβαρά ή όχι. Όπως και τον ίδιο. Και έχοντας κατά νου ότι κάπως έτσι ήταν ανέκαθεν, αυτό πρέπει να είναι και το μυστικό της δραματικής του εκφραστικότητας.
Το '18 Monkeys On A Dead Man's Chest', το νέο στούντιο album του με τους Two Pale Boys, είναι ένα horror movie με περίεργο, τρεμουλιαστό φως. Ένα αφηγηματικό παιχνίδι με την trash αισθητική. Εκεί, όμως, που ο Lux Interior την έκανε splatter αυτοσκοπό και με τους καλύτερους The Cramps, ο David Thomas την ανάγει σε εγκεφαλική, σαν άσκηση σε group therapy. Κάτι που κράζει και από το package design του John Thompson - του ανθρώπου που έχει σχεδιάσει την συντριπτική πλειονότητα των εξώφυλλων, τόσο για τα albums των Pere Ubu, όσο και για τα προσωπικά του David Thomas.
Από τα punk riffs των τριών ακόρντων και τις σταμάτα-ξεκίνα κιθάρες του εναρκτήριου 'New Orleans Fuzz', στη garage/pop του 'Numbers Man' και από εκεί στις μοντέρνες avant-garde folk/blues μπαλάντες των 'Habeas Corpus', 'Little Sister', 'Sad Eyed Lowlands' και στο global, αλά David Byrne ή Peter Gabriel, ύφος του 'Golden Surf'.
Μιλώντας, ο David Thomas, εξηγεί πιθανώς. Αλλά εσκεμμένα δεν θέλει να γίνεται πάντοτε πλήρως κατανοητός, να εξαντλείται. Τα πρόσωπα και οι πλοκές του διατηρούν κάτι από το μυστήριο και τη σκοτεινότητα του χαρακτήρα του οράματος απ' το οποίο προήλθαν. Στο φινάλε του 'Prepare For The End' το Soda Mountain (που μπορεί να υπάρχει ή να μην υπάρχει) παίρνει στο μυαλό του μυσταγωγικές διαστάσεις, λες και συμβολίζει τον έσχατο προορισμό μιας ολόκληρης ζωής, κάτι όπως η 'Ιθάκη' του Κ. Π. Καβάφη. Στο 'Brunswick Parking Lot' είναι η Deborah ('...no one knows just how deep the Blue Hole goes....'), στο 'Habeas Corpus' η Mary Lou και ούτω καθεξής.
Το έχω ξαναγράψει. Ένα τραγούδι χρειάζεται να έχει κάποια βασικά στοιχεία. Υπάρχουν αυτά; Ε, τότε υπάρχει και το τραγούδι, και μετά μπορεί να πάει είτε μακριά, είτε στο πουθενά. Ο David Thomas, λοιπόν, μπορεί ακόμα να γράψει πραγματικά τραγούδια και αποδίδοντάς τα εξαντλεί το νόημά τους όπως μόνο αυτός ξέρει. Και όλα αυτά σε ένα δίσκο, ο οποίος δεν ανήκει στους καλύτερούς του, αυτό οφείλουμε να το ξεκαθαρίσουμε. Ξέρετε πολλούς τέτοιους; Τουλάχιστον ...
