Art official intelligence: Mosaic thump

'Μα τα χίλια φρεσκοβαμμένα γκέτο, τί είναι αυτό;;;!!!', κάπως έτσι πρέπει να αντέδρασαν εν έτει 1989 οι έγχρωμοι και μη φίλοι του hip hop όταν πρωτοάκουσαν το οριακό - ριζοσπαστικό - αντιδραστικό 'Three Feet high and rising' του 1989. Περσινά ξινά σταφύλια θα μου πείτε, αυτό το ξέρει ακόμα και ο Θοδωρής Ρουσσόπουλος!!! Πως να μην το αναφέρεις όμως όταν ο δίσκος αυτός αποτέλεσε έναν από τους ογκόλιθους του hip hop των 90's, σπάζοντας τα ταμπού της μαύρης γκετοποίησης, έφερε το είδος σε πολλά, μα πάρα πολλά αυτιά και αποτέλεσε σχολή για πληθώρα σχημάτων που θα ακολουθούσαν (A tribe called quest, Queen Latifah) . Και όλα αυτά μέσω μιας 'soft core' αισθητικής, λουλουδάτης και καλοσυνάτης -σχεδόν χίπικης- μα πάνω απ'όλα εγκεφαλικής και βαθιά ουσιαστικής. Σφαγή με το βαμβάκι που θα 'λεγε και ο ποιητής...
Τους ίδιους αυτούς ονειροπόλους της μαύρης καταπιεσμένης νεολαίας, φτάνει η ώρα να σχολιάσεις 12 χρόνια μετά, με το hip hop να έχει μεταμορφωθεί σε hype hop και τις νέες ιδέες να απουσιάζουν από το είδος όπως η οργάνωση από το σύγχρονο Ελληνικό κράτος.
Οπότε και το έργο είναι δύσκολο... Ειδικά για τους φετιχιστές των εταιρειών (όπως εγώ) που συγκινήθηκα αγοράζοντας ξανά δίσκο της θρυλικής Tommy Boy, ή για τους λάτρεις των 'μεγάλων επιστροφών' (όπως εγώ) που βέβαια ή απογοητεύουν βάναυσα ή αφήνουν τουλάχιστον μια γλυκιά γεύση στο στόμα.
Και ευτυχώς με την επιστροφή τους αυτή (μετά από 5 χρόνια) οι De La Soul μας τρατάρουν μια φρεσκότατη black forest, που εκτός από τα σταθερά υλικά, όπως τους μυαλωμένους στίχους, το 'επιστημονικό' sampling, το φιλοσοφημένο attitude και το 'πολυμορφικό' μουσικό τους ύφος, τη γαρνίρουν πλουσιότατα και με πολλές extra συμμετοχές (Chaka Khan, Busta Rhymes, Mike D, Ad Rock και πολλοί άλλοι). Στα κομμάτια δε αυτά νιώθεις και το ταλέντο των De La Soul καθώς επηρεάζονται μεν από το στύλ του εκάστοτε καλεσμένου τους, ωστόσο το τραγούδι παραμένει πάντα μια καθαρά De La Soulική δημιουργία. Έτσι για άλλη μια φορά (ώπππ! μειονέκτημα...) ανακατεύουν το hip (ή καλύτερα hippie;) hop με τη soul, τη τζάζ με το σχεδόν ψυχεδελικό funk, την pop (την hip εννοείται...) με το r'n'b.
Όλα δηλαδή είναι στη θέση τους, μόνο που αυτή τη φορά όσο και αν ο δίσκος ακούγεται μεμιάς και πολύ ευχάριστα, οι Νεοϋορκέζοι δε δείχνουν ικανοί να κάψουν ξανά την πόλη, όπως έκαναν με σοφία κάποτε. Ούτε δείχνουν δυνατοί -αν και το 'Mosaic Thump' είναι από τις καλύτερες μαύρες δουλειές του 2000- να πείσουν τα παιδιά στη γειτονιά να βάλουν πίσω τα όπλα τους... άλλωστε τώρα το 'μέλι' στο hip hop δεν είναι η γκανγκστερική νοοτροπία αλλά κάτι χειρότερο και πιο ελκυστικό: το χρήμα και -κυρίως- η αιδοιοκρατορία (ανίκητος αντίπαλος, δε συμφωνείτε;).
Το ερώτημα τώρα που προκύπτει είναι η συνέχεια, καθώς το 'Mosaic Thump' είναι το πρώτο μέρος της τριλογίας 'Art Official Intelligence', οπότε και τα μάτια μας στρέφονται μοιραία στις μελλοντικές τους κινήσεις.
Και τότε άλλο ένα κέρασμα μιας από τα ίδια δε θα είναι καθόλου αρκετό.