Daily lama
Η ακόλουθη καταχώρηση δεν είναι διαφημιστική.
Πίνετε καφέ ντεφαζεϊνέ! Ζήστε χωρίς φαζαρίες. Αδειάστε τους ακουστικούς ας υπνόσακκους από φαζζαριστές κιθάρες. Δοκιμάστε το καταπραϋντικό μας προϊόν De phazz. Είναι οι ίδιοι το αναισθητικό στη χειρουργική αφαίρεση της κατήφειας σας. Έχουν φάζζη! Είναι βάλσαμο ξεκουραστικό και ευθυμοποιητικό. Είναι ένα σωρό μουσικοί, τραγουδιάρηδες, μπον βιβέρς και πότες των καλών στούντιος...
Μη προσπερνάτε τούτους τους εκλεκτικούς easy-listening makers, με τα διάφορα τρομπόνια, τρομπέτες, φλούγκελχορντς, βαρύτονα σαξόφωνα, καλίμπες και φλάουτα (κάτι είπες για λίγες αποσκευές - εκδ.). Ξεκουράζουν ή μάλλον αδειάζουν το μυαλό και ρεγουλάρουν τον αγχώδη εσωτερικό μας ταχυγράφο, Έχετε βαρεθεί τον υπερπληθυσμό ε; Γι αυτό και πρέπει να διαλέξετε, τους αυθεντικούς από τις απομιμήσεις! Αν είναι κάτι να κρατήσετε απ' όλο δαύτο το γκλαμουριάρικο συρφετό, ας είναι τούτη η περιχαρής εικοσάδα μουσικών και τραγουδιών. Μπορεί αδιαμφισβήτητα ν' ανήκουν στο easy electronica soul κύμα, αλλά στέκονται αφ' υψηλού των άλλων. Αφήνουν τη μουσική τους κουλτουρίτσα να φανεί διακριτικά και τις ποιοτικές τους επιρροές να κλείσουν το μάτι. Μπορούν να σε συνοδεύσουν διακριτικά και στις μοναχικές σου σκέψεις και στις καφέβρεχτες παρεϊστικες πολυλογίες σου. Αγοράστε κι εσείς τη μικροσκοπική αφαζζιακή ψηφιακή φέτα. Το δωμάτιο σας με μιας θα μετατραπεί σε lounge σάλα, φωτεινή με τα μικρά πορτατιφάκια των jazz clubs.
Από το Μπέρμινχαμ στο σαλόνι μας λοιπόν, με λίγες αποσκευές : 3 δίσκοι ("Detunized Gravity", «Godsog", "Death By Chocolate") και συμμετοχές με τη σέσουλα σε συλλογές «του είδους». Μπορεί να είναι πανταχού παρόν το Γερμανικό πολυσχήμα αλλά ίσα που συμπληρώνει 5ετία, προσπαθώντας να δώσει στην ηλεκτρόνικα όσο γίνεται πιο ευδαιμονικό ύφος, ανακατεύοντας ακατάπαυστα ευχάριστα στυλ (καλή κι εύπεπτη jazz, breakbeat, drum'n'bass, big bands, εξωτισμό, blue note, ευδαιμονικά 60ς, με λάιμ και γρεναδίνη και πολλή ζάχαρη). Πρώτη τετράδα οι Pit Baumgartner, Karl Frierson (vocals), Barbara Lahr, and Otto Engelhard αλλά παραήταν κοινωνικοί για να παραμείνουν κουαρτέτο. Το καρτούτσο τους δεν ξεπερνάει το "Death by chocolate", το προηγούμενο τους, που ήταν κάπως πιο πλούσιο και ευρηματικότερο. Και δεν έχει το ή τα ακαταμάχητα τρακς. Αν και για το στυλ αυτό, δεν απαιτείται σπασικλάκι, καθότι σ' ενδιαφέρει η ατμόσφαιρα. Εμάς;
