Death by chocolate

(Δείγμα του πόσο αχρείαστα cool μουσική μπορεί να είναι η jazz αποτελεί ο τρίτος δίσκος των Γερμανών De Phazz. Πίσω από τον υπέροχο τίτλο του κρύβεται για μια ακόμη φορά ένα καλοφτιαγμένο μείγμα dub ήχων, lounge αφέλειας και -πάνω απ' όλα- κουλαριστής mainstream jazz για όμορφους ανθρώπους στα πιο in μέρη του πλανήτη!)

"Bitter Berlin winter fog, sweet flavour of Rome's summer smog- spill the wine at Cafe Costes, Lisbon's rain I like the most" ...και έχετε ήδη μπει για τα καλά στο κλίμα του 'Death By Chocolate' LP. Δεν χρειάζεται να έχεις αμέτρητα λεφτά μωρό μου για να χωθείς στην καλή κοινωνία. Βασικές κινήσεις χρειάζονται. Να πίνεις τον καφέ σου στο κατάλληλο μέρος, τη σωστή στιγμή... να έχεις το σωστό ύφος... και η μουσική θα έρθει από μόνη της. Μερικές χιλιάδες άτομα ξέρουν να περνούν καλά, χωρίς να ξεφαντώνουν ποτέ. Είναι το βασίλειο των cool ανθρώπων... που πάντα είχαν και θα έχουν τη μουσική τους για να συνοδεύει το διαρκές «υπέροχο» της ζωής τους.
Αν κάπως έτσι φαντασιώνεστε τον εαυτό σας και αν έχετε γράψει στο video όλες τις διαφημίσεις του Martini την τελευταία τριετία, τότε αυτός ο δίσκος των De Phazz είναι το soundtrack της ζωής σας (ή έστω της ζωής που ονειρεύεστε). Περισσότερο εμπορικό και οικείο άκουσμα από τις δύο προηγούμενες δουλειές τους, ακούγεται ευχάριστα με τη μία, χωρίς να κουράζει τον ακροατή του... και είναι σαν υπάρχει στο χώρο σας ένας καλός πίνακας ζωγραφικής, μια μοντέρνα και απόλυτα άνετη πολυθρόνα. Βουλιάξτε μέσα της λοιπόν, τι την κοιτάτε;

Από τις μπάντες που γεννήθηκαν διασκευάζοντας ατέλειωτες φορές το 'Batuccada' οι De Phazz ξεχωρίζουν γιατί έχουν πάντοτε ανοιχτό το βλέμμα τους. Δεν βολεύονται στο οικείο για αυτούς acid jazz περιβάλλον που αρκετά καλά γκρουπ έχει «κάψει» (Brand New Heavies), αλλά τη χώνονται σε dub μονοπάτια, μπασταρδεύουν την reggae των δρόμων με ήχους και ρυθμούς των σαλονιών..., βαπτίζουν τα πνευστά τους στα ευεργετικά νερά της free jazz, και χωρίς να προσπαθήσουν πολύ μετατρέπουν το βαρετό απογευματινό κοκταίηλ σε επιτυχημένο πάρτυ που κρατάει ως αργά το βράδυ.
Οι ρυθμοί εναλλάσσονται ανάλογα με τη διάθεση και από την παιχνιδιάρικη jazz του 'Something special' περνάς στα (σχεδόν) βαριά beats του 'Sabbatical', σε άνευ ουσίας ορχηστρικά θεματάκια ('Death by chocolate') και βρίσκεσαι να χορεύεις στα δίχτυα ενός γοητευτικά προχειροφτιαγμένου acid reggae ατοπήματος ('Jump Over'). Και μέσα σε όλα αυτά ένα απίστευτα όμορφο και ρομαντικό κομμάτι στο κλίμα του προ ετών 'Paris' LP του Malcom Mc Laren ('Love's labour's lost').
Το 'Death by chocolate' έχει την στόφα εκείνη των δίσκων που ενώ μπορούν και αρέσουν σε όλους, κατασκευάζονται μονάχα από λίγους, παρά τις επίμονες προσπάθειες πολλών. Λίγο το έχετε αυτό;