Mutiny on the bay
Παρόλο που πέρασαν δεκαπέντε χρόνια από τη διάλυση των Dead Kennedys και από την αρχή της δίκης του, που ξεπέρασε κατά πολύ τα όρια της punk/hardcore κοινότητας, ο Jello Biafra συζητιέται ακόμη, όπως μπορείτε να δείτε και στο board.
Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι, το 1985 κυκλοφόρησαν το LP "Frankenchrist" με ένθετο ένα πόστερ με τον πίνακα του H.R. Giger "Landscape #XX" που απεικονίζει εκκρεμή πέη (για να θυμηθούμε την έκφραση από ένα τραγούδι της Λένας Πλάτωνος). Η εικόνα αυτή θεωρήθηκε πορνογραφική και προσβλητική για τα χρηστά ήθη, και ο Biafra βρέθηκε κατηγορούμενος στο δικαστήριο. Η υπόθεση πήρε μεγάλη δημοσιότητα και θεωρήθηκε, όχι άδικα, προσπάθεια περιορισμού της ελευθερίας του λόγου και της καλλιτεχνικής έκφρασης. Το άστρο του Jello σαν πολιτικού ακτιβιστή και ρήτορα έλαμψε και έσπευσαν να τον υπερασπιστούν προσωπικότητες όπως ο Frank Zappa. Δεν ήταν όμως η πρώτη φορά που ο Jello κέρδιζε εξωμουσική δημοσιότητα. Το 1979 κατέβηκε για δήμαρχος στο San Francisco με προτάσεις όπως το να ντύνονται οι επιχειρηματίες σαν παλιάτσοι, και βγήκε τέταρτος ανάμεσα σε δέκα υποψήφιους!
Oλη η παραπάνω παράγραφος μπήκε για ένα λόγο: να δείξω ότι ο Jello Biafra ήταν η ψυχή και το μυαλό των Dead Kennedys.
Ο Jello Biafra δεν έχει καμμιά σχέση με την κυκλοφορία που μας απασχολεί. Οι υπόλοιποι Νεκροί Κέννεντυς πήραν με δικαστική απόφαση (τη μισή του ζωή στα δικαστήρια την έφαγε το παιδί) τα δικαιώματα των δίσκων τους από τον ίδιο και την Alternative Tentacles και μαζί με αυτούς έβγαλαν και το live.
To 'Mutiny on the bay' είναι ζωντανά ηχογραφημένο από το '82 ως το '86 σε διάφορα κλαμπ της περιοχής του San Francisco, απ' όπου και προέρχονται οι Dead Kennedys. To Frisco, όπως το λένε οι ντόπιοι, είναι μια πόλη που ενώ δεν είναι από τις μεγαλύτερες της Αμερικής έχει βγάλει πολλούς, πολύ σημαντικούς μουσικούς σε όλα σχεδόν τα είδη της σύγχρονης μουσικής, από την cool jazz του Chet Baker ως τη flower power του Scott Mc Kenzie και το punk των Dead Kennedys. Άσχετο.
Το 'Mutiny on the bay' είναι ένα ντοκουμέντο της εποχής του. Το επηρεασμένο από τους Sex Pistols πανκ που ουσιαστικά εισήγαγαν στη χώρα τους οι Dead Kennedys περνούσε τις μέρες της δόξας του στις αρχές των 80s, με όλα τα παθολογικά συμπτώματα από τα οποία υπέφερε και το πρωτότυπο. Όσο «αριστερών» και ριζοσπαστικών αντιλήψεων και να ήταν ο Jello Biafra, όσο σατιρικά και να ήταν τραγούδια όπως το "Kill the Poor" και το "California Uber Alles", η ωμή επιθετικότητα της μουσικής τους τράβηξε κοντά τους παιδιά που είχαν τη βία για ιδεολογία και δεν καταλάβαιναν την αλληγορία των στίχων, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν πολλές παρεξηγήσεις και να δυσφημιστεί όλο το κίνημα. Γι' αυτούς έγραψε αργότερα το "Nazi Punks Fuck Off". Παρ' όλα αυτά, το group τότε ήταν στο ζενίθ της ενεργητικότητας και της δημιουργικότητάς του, και αυτό αποτυπώνεται εδώ. Και τα περισσότερα κομμάτια είναι δυνατά και εύστοχα (δεν είναι τυχαίο που κάποια έχουν γίνει ...κλασσικά) και το παίξιμο είναι βρώμικο και η ωμή ενέργεια ξεχειλίζει μαζί με την ειρωνία και την οργή του Biafra.
To ζητούμενο είναι τι σημασία έχουν σήμερα όλα αυτά. Τι σόι πρόταση είναι το Mutiny; Σαν τι υποτίθεται ότι πρέπει να το αγοράσει και να το ακούσει ο σημερινός ακροατής που δεν πρόλαβε τους Dead Kennedys; Σαν ντοκουμέντο; Ή σαν εναλακτικό άκουσμα στους σημερινούς πανκροκάδες και χαρντκοράδες που πολλοί από αυτούς είναι επίγονοι τους; Έχουν νόημα τέτοιου είδους συγκρίσεις; Είναι βέβαια και τα λεφτά στη μέση. Τι να έχουν άραγε να πουν γι' αυτό οι κύριοι Fluoride, Ray και Peligro; Aν τους βρει κανείς και τους ρωτήσει, ας τους πει και ότι στη γλώσσα μας χρησιμοποιούμε την ίδια λέξη για τις έννοιες bay και vagina, οπότε ο τίτλος του live του αποκτά και εναλλακτική σημασία.
