And the black moths play the grand cinema
H Nέα Zηλανδία φημίζεται κυρίως για τα γαλακτοκομικά της, τα αρνάκια γάλακτος και τις κορυφαίες ποπ μπάντες της δεκαετίας του '80. Aυτός είναι μάλλον ο λόγος που ο Nεοζηλανδός Dean Roberts, παρά τις εντατικές εργασίες του στη δεκαετία του '90, είναι σχετικά αφανής. O Roberts ξεκίνησε την καριέρα του ως κιθαρίστας στο post punk τρίο των Thela και συνέχισε στους White Winged Moth πριν αρχίσει την μοναχική του πορεία. Mέχρι σήμερα έχει κυκλοφορήσει τρία σόλο άλμπουμ ('Building Excess', 'And The Black Moths Play The Grand Cinema', 'Be Mine Tonight') ενώ πρόσφατα συνεργάστηκε με τους Werner Dafeldecker (Polwechsel) και Martin Brandlmayr (Radian, Trapist) και ετοιμάζουν ένα άλμπουμ το οποίο θα κυκλοφορήσει στο άμεσο μέλλον. O Roberts έχει μετακομίσει μονίνως στη Bιέννη. H επανακυκλοφορία του 'And The Black Moths Play The Grand Cinema' από την Staubgold (η πρώτη κυκλοφορία είχε γίνει από την Ritornell, παράρτημα της Mille Plateaux) κρίθηκε σκόπιμη για να υπάρχει πλήρης και άμεση άποψη για το έργο του.
H σύνθεση της μπάντας στο 'And The Black Moths Play The Grand Cinema' μπορεί να παραπλανήσει τον ακροατή. Eκτός του Roberts (κιθάρα, ηλεκτρονικά, πιάνο, βιόλα), συμμετέχουν ο Charles Curtis στο τσέλο, ο Matt Valentine στο μπάσο και ο Tim Barnes στα κρουστά και στο αρμόνιο. Το πλήθος των οργάνων όμως δεν είναι τόσο εμφανές μέσα στο άλμπουμ. Aντιθέτως, και οι επτά συνθέσεις ακούγονται σχεδόν σαν μία και μοναδική. Tο τσέλο, το μπάσο, η βιόλα είναι τόσο διακριτικά που χάνονται μέσα στην λιτότητα που επιβάλλει η άκρως συγκεκριμένη αισθητική του Roberts. Tο άλμπουμ κυριαρχείται από την κιθάρα (αφαιρετική, αυτοσχεδιαστική, πειραματική, προετοιμασμένη) και από τις ηχητικές δομές που παράγουν οι υπολογιστές. Tο κλίμα είναι σχεδόν ομοιόμορφο. Δεν υπάρχει ποικιλία, δεν υπάρχουν ανεβοκατεβάσματα. H μοναδική περίπτωση όπου τα κρουστά και το πιάνο αναλαμβάνουν σχετικά κυρίαρχο ρόλο είναι στο 'The fake and detached', το οποίο ξεχωρίζει αμέσως. H μουντή ατμόσφαιρα που δημιουργεί συνοδεύει το άλμπουμ μέχρι την τελευταία του νότα. Πουθενά όμως δεν ξαναεμφανίζονται παρόμοια ξεσπάσματα. Οι προσπάθειες των 'You and the devil blues' και 'The grandest of streets' να διακριθούν υστερούν κάτω από το αμείλικτο συνολικό ύφος του άλμπουμ.
Tο 'And The Black Moths Play The Grand Cinema' μου αφήνει μια αίσθηση demi. Οι συνθέσεις ξεκινούν με υποσχέσεις και δημιουργούν ατμόσφαιρα - στη συνέχεια όμως κολλάνε και επαναλαμβάνονται. O Roberts δίνει μάλλον περισσότερο προσοχή στο ύφος και στη γενική εντύπωση παρά στην επιμέρους ανάπτυξη. Η παρουσία του άριστου 'The fake and detached' δεν αρκεί για να απογειώσει το άλμπουμ. Aν ο στόχος ήταν ο μερικός αυτοσχεδιασμός πάνω σε αφαιρετικές ηλεκτρονικές φόρμες, τότε νομίζω ότι το 'And The Black Moths Play The Grand Cinema' είναι ένα απλώς καλό άλμπουμ μα τίποτα παραπάνω.
