To Where The Wild Things Are...
Άραγε, μπορούμε πλέον να μιλάμε για μουσικούς απογόνους του Gnac; Του Τάκη Κρεμμυδιώτη
Από την πρώτη στιγμή που άκουσα το νέο δίσκο των Death And Vanilla ένιωσα όμορφα. Επιτέλους, είδα την κληρονομιά του Gnac (Mark Tranmer) να πιάνει τόπο! Όχι, βέβαια, πως κι εκείνος διεκδικούσε τα πρωτεία με το υπέροχο "Friend Sleeping" (1999), αλλά δε μπορούσε κανείς να μην του πιστώσει το μοναδικά ταξιδιάρικο και πολύχρωμο πάντρεμα των μουσικών των Ennio Morricone, Michael Nyman και Michel Legrand.
Στην προκειμένη περίπτωση του ντουέτου από το Μάλμε της Σουηδίας μπορείτε να θεωρήσετε την κληρονομιά αυτή ως βάση και να προσθέσετε μια γερή δόση από Scott Walker και κάποιες πινελιές από Portishead, Velvet Underground, Julee Cruise, Mazzy Star και κάποια χαρακτηριστικά σάουντρακ της δεκαετίας του '60.
Η Marleen Nilsson και ο Anders Hansson έχουν για τίτλο της νέας κυκλοφορίας τους τον φερώνυμο του βιβλίου παιδικής λογοτεχνίας του Maurice Sendak. Ηχογράφησαν το δίσκο οι ίδιοι παλιομοδίτικα με τη βοήθεια ενός μικροφώνου Sennheiser της δεκαετίας του '70, χρησιμοποιώντας αποκλειστικά παλαιάς τεχνολογίας μουσικά όργανα (βιμπράφωνο, όργανο, μέλοτρον). Με τον τρόπο αυτό πέτυχαν να δώσουν "αυθεντικό" ύφος της δεκαετίας του '60 στα αιθέρια φωνητικά της Marleen, που ντύνουν τις ψυχεδελικά ανακυκλωτικές μελωδίες τους.
Πράγματι, η μουσική των Death And Vanilla μοιάζει να έρχεται κατευθείαν από το παρελθόν, χωρίς να παραλείπει να φέρει μαζί της με ονειρικό τρόπο τη ζεστασιά του ήχου του βινυλίου, ακόμα κι όταν ακούγεται σε ψηφιακή μορφή. Όπως είπαμε, ο Gnac είναι το τιμώμενο πρόσωπο, με προεξέχοντα παραδείγματα τα "The Optic Nerve", "Arcana", "Time Travel", "Shadow And Shape", αλλά και το "Moogskogen", του οποίου το επαναλαμβανόμενο μοτίβο μοιάζει βγαλμένο από ταινία τρόμου της μεγάλης ιταλικής σχολής της δεκαετίας του '70. Ξεπερνώντας τη φαινομενική στασιμότητα, δε θα δυσκολευτείτε να διακρίνετε επιρροές από Kraftwerk στο "Necessary Distortions", έξυπνα δάνεια από τον Jean Michel Jarre στο "The Hidden Reverse", αλλά και μια εντυπωσιακή ψυχεδελική συνύπαρξη progressive ήχων που παραπέμπουν στους Air και τους πρώιμους Pink Floyd στο "Something Unknown You Need To Know".
Δεν υπάρχει αμφιβολία πως το "Where The Wild Things Are" είναι ένας αξιόλογος pop δίσκος, τον οποίο, όσοι ακούσουν επιφανειακά θα προσδιορίσουν με το επίθετο "dream", ενώ όσοι του δώσουν την προσοχή που του αξίζει θα τον χαρακτηρίσουν ως "experimental".
