Fourth, part two
Ο χορός των νεκρών συνεχίζεται. From Brendan to eternity. Του Γιώργου Μπέη
Τελευταία, όλο και πιο συχνά, μαύρα λουλούδια ανθίζουν, γεμίζοντας τον αέρα μουσικές. Άλλα σκάνε μέσα από τις ρωγμές των πεθαμένων τσιμέντων και άλλα μεγαλώνουν ταχύτατα, σε υδροπονικές καλλιέργειες τίγκα στη λάμπα.
Τα δεύτερα, εκτός του ότι κάποιοι φροντίζουν να τα έχεις συνεχώς μπροστά σου, ελέγχονται και για το τελικό αποτέλεσμα. Τις περισσότερες φορές δύσκολα συγκρατούν υπερτροφικά "εγώ" έτοιμα να εκραγούν. Βέβαια από την άλλη, πάντα υπάρχουν αρκετοί ποζεράδες έτοιμοι να υιοθετήσουν την κιτς πλευρά των πραγμάτων.
Τα πρώτα δεν καλλιεργούνται, φύονται. Πράγμα δύσκολο εξ ορισμού. Λίγοι τυχεροί τα παίρνουν χαμπάρι από την αρχή. Οι υπόλοιποι θα τα απολαύσουν τυχαία σε κάποια βόλτα. Σε μια τέτοια βόλτα, έπεσα πάνω στους Deleyaman και το "Change things". Ο κάθε ένας βιώνει την μουσική με τον τρόπο του. Εμένα το κομμάτι μου έβγαλε "ήθος" (το ξέρω, πρέπει να το κοιτάξω) και κάπως έτσι ξεκινάνε τα κολλήματα.
10 χρόνια στο κουρμπέτι είναι οι κύριοι και οι κυρίες. Τον δρόμο τους τον έχουν κάνει και μάλλον πάνε για ρεκόρ πρωτοτυπίας τίτλου σε άλμπουμ. "00/1" το 2001, "second" το 2003, "3" το 2006, "fourth, part one" το 2009 και ω! τη έκπληξη "fourth, part two" φέτος.
Παιδιά θαύματα δεν είναι, μια φορά συμβαίνουν αυτά. Την multiethnic παρέα ξεκίνησε ο Aret Madilian, αμερικανοαρμένιος από L.A. που μάλλον η γαλλίδα Beatrice Valantin τον έκανε να προσαραξει στις βόρειες ακτές τις Γαλλίας. Μαζί και ο Gerard Madilian με την ντουντούκα του και ολίγον από σουηδικά ντραμς της Mia Bjorlingsson. 4 δίσκοι που, κατά την ταπεινή μου άποψη, οι λάτρεις των Dead Can Dance θα χαρούν πολύ να εξερευνήσουν. Πριν 10 χρόνια σχεδόν σίγουρα δεν θα τους δινόταν τόση προσοχή. Αλλά πρώτον, δεν είναι τυχαίο ότι αναπτύχθηκαν σε ρωγμές και δεύτερον, το κενό είναι πραγματικά τεράστιο. "Τhe gap is too wide" που λένε και οι Mostly Autumn.
Ο τελευταίος δίσκος τους έχει και μια προσθήκη νέου μέλους (είχε λέει μικρή συμμετοχή και στο part one). Ένα προβόλι πάνω στον κύριο Ara Duzian και τις κιθάρες του, που στο τελείωμα του "Three islands" έρχεται σαν παλιός, καλός φίλος. Το είχαν ανάγκη το post ροκίζον στοιχείο.
Η όλη αισθητική φέρνει λίγο σε παλιούς Cocteau Twins, λίγο σε Chandeen, λίγο από το soundtrack του Last temptation του Gabriel και τόσα άλλα. Όμως πάγια θέση είναι ότι γενικά αδικείς, σπάζοντας το κεφάλι σου να θυμηθείς "που το έχεις ξανακούσει αυτό" κλπ.
Η Beatrice τα σπάει στο "Owl" (το διαμαντάκι) παρά τα άκομψα και εφηβικά αγγλικά της. Εύχομαι η ανατριχίλα στο τέλος να μην οφείλεται στις αγροτικές καταβολές μου. Καθώς και στο "let the wind blow". Τα φωνητικά του Aret, μόνο αν δεν τον έχεις ακούσει ποτέ σου δεν σε στέλνουν καρφί στον μέγιστο Brendan.
Μια ευχάριστη έκπληξη, ήταν ότι έπρεπε στην μέση του καλοκαιριού. Πέραν της ψυχικής ανάτασης, με βοήθησε να καταλάβω και γιατί από παιδί οι downιάρικες μουσικές με άφηναν με ένα χαζό χαμόγελο ευχαρίστησης. Έχω τελικά κι εγώ το γονίδιο ΤΕ378Υ645Λ000ΖQ. Έφυγα σφαίρα για ψυχοθεραπεία στον dr. Linear.




