Heart drops from the great space
Παλιά, art pop λέγαμε τις παρέες του Arto Lindsay, Chris Cutler, Robert Wyatt και λοιπά. Aς πούμε την κολλεκτίβα τους News from Babel άντε και μερικές εκλάμψεις των Messengers του χοντρο - Θώμας. Και ομολογώ πως μπερδεύομαι όταν βρίσκω τέτοιους όρους να προσπαθούν να ορίσουν απλά μερικές πιο ελεύθερες φόρμες, εύληπτου πάντως ήχου, όπως των Delicate AWOL. Το λέω γιατί σε πολλά κομμάτια του press kit τους βρήκα αυτό το χαρακτηρισμό.
Σχηματίστηκαν στο Λονδίνο τις πρώτες ώρες του 2000. Μέχρι τότε άκουγε ο καθένας μόνος του Tortoise, Stereolab, The Chicago Underground Duo, Mogwai. Έκτοτε συνέχισαν να τους ακούνε παρέα. Πρώτη εντύπωση μετά από την αρχική τεταμένη ακρόαση του 'Heart drops from the great space' είναι η εισχώρηση των γούστων τους και στα δέκα κομμάτια τους. Δεύτερη, το γεφύρωμα ή μάλλον η ταλάντευση ανάμεσα σ' ένα ελαφρύ post ήχο και σε jazz σολίσματα.
Καλοδεχούμενα τα πνευστά, ανεπιθύμητες οι σχοινοτενείς αναπτύξεις των τρακς. Γλυκά αν και όχι ιδιαίτερα πρωτότυπα τα φωνήματα της Caroline Ross, που πάντως στο Chance 'Thought at Flannel Port' καλοδένεται σε σφιχτό χορό με τα ηχητικά στρώματα. Τυχερές μερικές γυναίκες, τις πάνε ακόμα και τα μουσικά όργανα. Ένας πολύτροπος ιστός από μακροειδείς τίτλους και με τάση προς το ιδιαίτερο ποστ τζαμάρισμα έκανε κάποιους να αναρωτηθούν: έτσι θα ακούγονταν οι Hood με τραγουδίστρια; Ή απλά μιλάμε για ανώδυνη jazz για την post rock γενιά;
H ευγενής downbeat μελωδία του 'Time And Motion Studies Deep Underground' (ένας τίτλος ό, τι πρέπει για διήγημα της Άντζελας Δημητρακάκη, αν δεν έχει αντίρρηση) μαρτυρά σαφώς πως η πιο αγαπημένη τους Stereolab φάση ήταν εκείνη του 'Cobra Phases...' Βάλτε και το ενδιαφέρον της χρήσης της φωνής ως ενός ακόμα παράλληλου όργανου - λίγο παρακάτω και θα το περνούσαμε για ίνστρο. Αλλά μόλις μου ανασύρεται η πρώτη γκρίνια : χρειαζόμαστε χαλαρότερη έκδοση των δαιμόνιων πληκτροφόρων; Ή των Tortoise; Γιατί προς αμφότερους διακρίνω ένα στενό μαρκάρισμα. Μόνο για τους The Sea and Cake θα το συζητούσα, ιδίως μετά το 'She Looked All Dug-Up Lately'. Ευτυχώς το 'Here Comes the Armed Guards' (τα warm jets έχουν πλέον τελειώσει) φλερτάρει με Moonshake, για ποικιλία.
Ένα ταμπλώ με τους υπόλοιπους αγαπημένους - κατά δήλωση των ιδίων - των ακροάσεών τους θα μας συμπληρώσει την εικόνα τους. Αγαπούνε λοιπόν τους Rothko (side group τους στην ουσία), αν και θα πήγαιναν περισσότερο ως επένδυση σε κάποια έκθεση του συνονόματου ζωγράφου. Τους Do Make Say Think - διαπιστώνω πως απολαμβάνουν φοβερή αίγλη μεταξύ oμόσταβλων σχημάτων. Τους Bark Psychosis - κοινά σημεία βρίσκει κανείς στο πρόσφατο comeback τους. Τον Jim Ο' Rourke - γκουρού όλο και περισσότερων όπως φαίνεται. Τους Yo La Tengo - στοιχηματίζω πως απ' την αχανή δισκογραφία τους προτιμούν εκείνη τους την επένδυση για το ντοκυμαντέρ με το βυθό. Τους Guided by Voices.
Αν καταφέρουν να αποφύγουν τη σύγκριση με τους χελώνους (κίτρινο σαν το εξώφυλλό τους το βλέπω), αν συγκινήσουν τους πολλαπλασιαζόμενους devotees του Miles Davies (όχι με τις πνευστωδίες τους αλλά με τη ρήση πως του οφείλουν σχεδόν όλα), τότε ίσως θα κλείσουν το στόμα του κακού της παρέας που είπε : να ένας δίσκος απλά να παίζει όταν έρχονται οι φίλοι σπίτι...
Υπάρχει κι ο αντίλογος : το jazz space-rock ξενοδοχείο δεν έχει δα και το αδιαχώρητο ... έχει ακόμα μερικά άδεια δωμάτια και δεν έχουμε το συνωστισμό που βρίσκουμε στα άλλα. Που καταλήγουμε λοιπόν;
