A broken frame

Πως είναι όταν κοιτάς παλιές, παιδικοεφηβικές φωτογραφίες τωρινής αγαπημένης; Όταν ψάχνεις εξεταστικά να ανιχνεύσεις (να φανταστείς πολλές φορές!) οικείες λεπτομέρειες, να αναγνωρίσεις γκριμάτσες, χαμόγελα, άγουρα χαρακτηριστικά, ίχνη της κατοπινής εξέλιξης; Κάπως έτσι είναι όταν ακούς πρώιμους δίσκους αγαπημένου συγκροτήματος... Ειδικά όταν έχεις ξεκινήσει ανάποδα! Πως να μου είχε φανεί το "A broken frame" έχοντας ακούσει πρώτα το "Black celebration"; Υπήρξαν οι μελοδραματικοί στίχοι του "Leave in silence" ή το φορτισμένο fade-out στο "The sun and the rainfall" ένα πρώιμο "σκοτεινό" σημάδι;

Η σύγκριση με τα κατοπινά έργα είναι ασφαλώς (για κάθε άνθρωπο!) άδικη εξ ορισμού (πόσο εύκολο είναι να κρίνεις εκ των υστέρων ε;)... Και αντι-επιστημονική θα συμπλήρωνε ένας ιστορικός. Και μάλιστα για έναν δίσκο ο οποίος είναι ουσιαστικά ο πρώτος της μακράς τους πορείας (το "Speak and spell" θα μπορούσε να θεωρηθεί ίσως ο πρώτος δίσκος των ...Erasure) και με τον Gore να είναι εμφανές ότι δεν έχει βρει ακόμη το βηματισμό και τη δημιουργική του αυτοπεποίθηση. Ακόμη και οι ίδιοι πάντως τον ξέχασαν στη συνέχεια, τον απέκλεισαν από το "101" και σπάνια τον επισκέπτονταν στις ζωντανές τους εμφανίσεις...

Εν μέρει δικαίως... Τα τραγούδια είναι τόσο μέσα στην εποχή τους ώστε πλέον ακούγονται ξεπερασμένα και "ντε-μοντέ". Αμούστακη pop του ...Clearasil και απλοϊκές στα όρια του αφελούς γραμμές στα σύνθια (ο Wilder ακόμη δεν είχε αναλάβει ουσιαστική δράση). Αν είχαν μείνει σε αυτά, η ιστορία θα τους επεφύλασσε πιθανότατα μια θέση δίπλα στους OMD και τους ...Thompson Twins!

Παρολ' αυτά, αξίζει να κρατήσουμε μια θέση για το εξαιρετικό "Nothing to fear", από τα ελάχιστα κομμάτια τους που δεν ...δυναστεύει η φωνή του Gahan, και φυσικά για το "See you", ένα κομψοτέχνημα γνήσιας και ανεπιτήδευτης electropop.

Και αλήθεια... Τελικά ισχύει εκείνος ο μύθος για την Kate Bush να θερίζει στο εξώφυλλο;