Playing the angel
Θυμάμαι πριν από κάποια χρόνια, ένας φίλος μου που έγραφε σε μουσικό περιοδικό, μού είχε πει πόσο άβολη είναι η θέση εκείνου που έχει να κάνει κριτική σε δίσκο Έλληνα καλλιτέχνη ή ελληνικού συγκροτήματος. Μιας και η Αθήνα δεν είναι ούτε Λονδίνο ούτε Νέα Υόρκη, και μιας και όλοι όσοι ασχολούμαστε με τη μουσική είμαστε λίγο πολύ μια οικογένεια (λέμε τώρα), δεν είναι καθόλου απίθανο να βρεθείς εν αγνοία σου να πίνεις το ποτό σου δίπλα στον καλλιτέχνη για το δίσκο του οποίου έγραψες ότι είναι μέτριος, και ξαφνικά να ακούσεις "εσύ είσαι ρε ο τάδε που έγραψες αυτά για μένα;;!!" και να βρεθείς - στην καλύτερη περίπτωση - λουσμένος με το ποτό, και το ποτήρι καπέλο.
Aσφαλώς, δεν υπάρχει έστω και μία στο εκατομμύριο να πιω το ποτό μου δίπλα στον Dave ή στον Martin, ωστόσο ο σχετικός κίνδυνος είναι κάτι παραπάνω από υπαρκτός: ως γνωστόν, οι Depeche Mode έχουν στην Ελλάδα ένα από τα φανατικότερα και πιο οργανωμένα fan-clubs που υπάρχουν, όχι μόνο σε πανελλήνια, αλλά σε παγκόσμια βάση. Χωρίς να γνωρίζω κάποιο από τα παιδιά του Hysterica, είμαι βέβαιος ότι περίμεναν εκστατικά τη μέρα κυκλοφορίας του "Playing The Angel", και ότι - όπως όλοι οι άξιοι οπαδοί - δε θα υπήρχε περίπτωση να παραδεχτούν ότι το νέο album θα ήταν ο,τιδήποτε λιγότερο από εξαιρετικό. Το πολύ ευχάριστο σε όλη αυτή την ιστορία είναι πως η όποια απογοήτευση αφήνουν ενδεχομένως οι πρώτες ακροάσεις δίνουν σιγά σιγά τη θέση τους στον εθισμό, και τελικά η αντικειμενική αλήθεια (είτε ρωτήσετε άνθρωπο του Hysterica, είτε όχι) είναι πως ναι, o δίσκος είναι όντως εξαιρετικός.
Οι πρώτες αυτές ακροάσεις είναι μάλλον δύσκολες. Με εξαίρεση το εναρκτήριο "A Pain That I'm Used To" που κολλάει στο μυαλό με την πρώτη, οι υπόλοιπες συνθέσεις του Playing The Angel" απαιτούν και χρόνο και προσοχή, με αποτέλεσμα την πρώτη φορά που ακούει κανείς το album να χάνονται όλες εκείνες οι λεπτομέρειες που το κάνουν τόσο ξεχωριστό. Οι υπόλοιπες φορές δουλεύουν περίπου σαν παζλ: σε κάθε νέα ακρόαση μπαίνει κι ένα κομμάτι στη θέση του, για να δημιουργηθεί τελικά ένα έργο τόσο συνεκτικό και καλοδουλεμένο που εντυπωσιάζει, όχι τόσο γιατί έρχεται από "βετεράνους" που θα περίμενες να έχουν κουραστεί μετά από τόσα χρόνια, αλλά κυρίως διότι ακούγεται φρέσκο και απρόσμενα περιπετειώδες, παρόλο που δεν αποτελεί τίποτα το ηχητικά καινοτόμο για τα δεδομένα του συγκροτήματος.
Το μυστικό, όπως θα έχετε μαντέψει, δε βρίσκεται ούτε στην (άψογη) παραγωγή, ούτε στην εκτελεστική και ερμηνευτική δεινότητα του group που ούτως ή άλλως έχει τελειοποιηθεί εδώ και πολλά χρόνια, αλλά στις ίδιες τις μελωδίες. Έτσι, εκεί που αμφότερα τα πρόσφατα solo albums των Gahan και Gore άφηναν τη γεύση του ανεκπλήρωτου, το "Playing The Angel" προσφέρει μια σειρά από αλλεπάλληλες αισθητικές και συνθετικές κορυφές που, για μια ακόμα φορά, μεταφράζονται σε φορτισμένους ηλεκτρονικούς ρυθμικούς ήχους που μπορούν να είναι εξίσου τεχνοκρατικοί όσο και συναισθηματικοί. Αυτό το μοναδικό ταλέντο του συγκροτήματος - να προσδίδει τόση ψυχή σε έναν ήχο που έχει περάσει στη συνείδηση των περισσότερων ως εγκεφαλικός - ξεδιπλώνεται εδώ μέσα με αφοπλιστική άνεση, προσφέροντας κομμάτια αντάξια των μεγάλων κλασικών στιγμών των Depeche Mode (το υπέροχα σκυθρωπό "Nothing's Impossible"), electropop διαμαντάκια που ακούγoνται ευδαιμονικά αλλά και "καταραμένα" την ίδια στιγμή ("Lilian"), ερεθιστικά "hate-songs" με ρεφραίν-φονιάδες ("Suffer Well"), ταξιδιάρικες αναπολήσεις στα χνάρια του "Enjoy The Silence" ("Precious") ή μυστηριώδη μοτίβα που ξεδιπλώνονται ηδονικά μέσα από τα synths ("I Want It All").
Έτσι, αυτό κι αν είναι happy-end: ένα από τα αγαπημένα μας σχήματα εδώ και τόσα χρόνια κάνει comeback με έναν δίσκο που όχι μόνο δε χρειάζεται να προσπαθήσουμε να πείσουμε τους εαυτούς μας ότι είναι καλός, αλλά από μόνος του καταλαμβάνει τις αισθήσεις και αξιώνει το θαυμασμό, πείθοντας τους παλιότερους (ή τουλάχιστον όσους χρειάζονταν να πειστούν για αυτό) ότι, παρά τις όποιες αλλαγές στη μουσική σκηνή, υπάρχουν μερικές σταθερές, πράγματα που μπορείς να εμπιστεύεσαι απόλυτα. Το Hysterica όχι μόνο θα πρέπει να πλέει σε πελάγη ευτυχίας τις τελευταίες εβδομάδες, αλλά πάνω από όλα, δε θα χρειαστεί να τσακωθεί και με κανέναν.
