Πιστεύω ότι το Some Great Reward είναι το πιο καλό άλμπουμ των Depeche Mode. Γιατί όμως; Υπάρχουν αντικειμενικοί λόγοι που δικαιολογούν αυτή την άποψη; Νομίζω πως υπάρχουν μερικοί. Πρώτον, οι εξαιρετικές συνθέσεις. Lie to Me, Stories of Old, Somebody, Blasphemous Rumours, Something to Do, People Are People και Master and Servant είναι η δική μου σειρά προτεραιότητας. Με άλλα λόγια, αφήνω μόνο δυο τραγούδια από ολόκληρο το άλμπουμ απέξω, το It Doesn't Matter και το If You Want, τα οποία είναι αγαπημένα πολλών γνωστών. Δεύτερον, οι αυθόρμητοι, νεανικοί στίχοι. Η ακρόαση του άλμπουμ πρέπει οπωσδήποτε να συνοδεύεται από την ανάγνωσή τους. Ερωτικοί ή μη μου ασκούσαν πάντα ιδιαίτερη γοητεία με την πίκρα τους, τον πεσσιμισμό τους, την ειρωνία τους.
Οι Depeche Mode είχαν ξεκινήσει την χρήση του synclavier και του emulator από το Construction Time Again και στο Some Great Reward φαίνεται να έχουν εξοικειωθεί απόλυτα. Τα νέα ψηφιακά μηχανήματα βρήκαν τους ιδανικούς χειριστές τους. Τα δυο κομμάτια που ανοίγουν το άλμπουμ δίνουν το απόλυτο στίγμα αλλά ειδικά τα πρώτα δευτερόλεπτα του Lie to Me είναι συγκλονιστικά. Στο Some Great Reward εισάγεται για πρώτη φορά και η έννοια της μπαλάντας με το υπέροχο Somebody. Ολόκληρο το άλμπουμ είναι μελαγχολικό αλλά όχι σκοτεινό.
Αρκούν αυτά τα στοιχεία για να δικαιολογήσουν το άριστο ενός άλμπουμ; Αστειευόμαστε μου φαίνεται. Το Some Great Reward είναι από τους πρώτους δίσκους της δισκοθήκης μου, το αγόρασα νεανίας στα 15 μου, το έλιωσα στο παίξιμο, έμαθα όλους τους στίχους του απέξω κι ανακατωτά, τους είδα να μου το παίζουν μπροστά μου ολόκληρο στο Rock In Athens, δεν υπήρξε πάρτι που να μην το κουβάλησα μαζί μου, δεν υπήρξε συμμαθήτρια που να μην της έγραψα σε κασετούλα το Somebody, το Stories of Old, το Blasphemous Rumours. Και το πιο απίθανο, μόλις προχθές, τη στιγμή που ο δρεπανοφόρος μου έκανε νόημα να τον πλησιάσω, του είπα "άσε με λίγο ακόμη ρε μάγκα, να τελειώσω την παρουσίαση του Some Great Reward και έρχομαι μετά".
Το Some Great Reward είναι το άλμπουμ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ.




