Songs of faith and devotion
Όπως και σχεδόν οι περισσότεροι που σήμερα είναι γύρω στα 30, έμαθα τους Depeche Mode από το "Enjoy The Silence". To νεοφερμένο τότε MTV έπαιζε το video συνέχεια, αλλά δε χρειαζόταν στα αλήθεια: μία και μόνο ακρόαση ήταν αρκετή για να κάνει το κομμάτι να μπει μέσα στην καρδιά σου. Και το "Violator", έλεγαν, ήταν το καλύτερο album του group μέχρι τότε. Το επόμενο βήμα από αυτό δε θα μπορούσε, λοιπόν, παρά να απογοητεύσει. Το πρώτο single "I Feel You" δεν άρεσε. Βασισμένο περισσότερο στις κιθάρες παρά στα synths, έκανε κάποιους να πουν ότι οι Depeche Mode ακολουθούν το ρεύμα της εποχής και αφήνουν παράμερα τη γνωστή τους αισθητική για να καρπωθούν κάτι από την επιτυχία των Nirvana και των Pearl Jam. Ας είναι. Ποτέ δεν μπορούν να είναι όλοι ευχαριστημένοι.
Tο "Songs Of Faith And Devotion" είχε πάντως τόση σχέση με τους Nirvana και τους Pearl Jam όση και το δελτίο του Star με τις ειδήσεις των υπόλοιπων. Με πιο πολλές κιθάρες από ό,τι θα έπρεπε ή όχι, το "I Feel You" κάνει έναν θεαματικό πρόλογο, για να ακολουθήσει μια από τις πιο διαυγείς και λαμπερές pop συνθέσεις του group, το κλασικό "Walking In My Shoes". Η εναρκτήρια τριάδα ολοκληρώνεται θριαμβευτικά με το πανέξυπνο "Condemnation", το οποίο ενσωματώνει με ευστροφία μισό μελωδικό μέρος από την "Άγια Νύχτα", κλείνοντας παιχνιδιάρικα το μάτι στους φίλους. Η β΄πλευρά του δίσκου ξεκινάει και τελειώνει με δύο κορυφές - από τη μία το μεγαλειώδες "In Your Room", από την άλλη το ψυχοβγαλτικό "Higher Love". Λίγο πριν το τέλος, το "One Caress", βασισμένο σχεδόν αποκλειστικά σε έγχορδα, είναι ίσως το κομμάτι που έχουν μισήσει περισσότερο από όλα οι πιο πολλοί οπαδοί τους. Είναι εκτός χαρακτήρα, ok. Δεν παύει όμως να αποτελεί συγκλονιστική σύνθεση.
Οι υψηλές προσδοκίες εμπόδισαν ενδεχομένως κάποιους από το να απολαύσουν ένα εξαιρετικό album. Όταν άκουγα το album στα 17, είχα κι εγώ κάπως απογοητευτεί που δε βρήκα μέσα ένα νέο "Enjoy The Silence". Έβαλα να το ξανακούσω πριν λίγες μέρες, και όλη εκείνη η άνοιξη του 1993 ζωντάνεψε στη μνήμη μου. Θυμήθηκα και ότι ακριβώς την ίδια μέρα που είχα αγοράσει το "Songs Of Faith And Devotion" είχα πάρει και το "Are You Gonna Go My Way" του Kravitz και το "Ten Summoners' Tales" του Sting. Αμφότερα μαζεύουν σκόνη σε κάποιο ράφι. To "Songs Of Faith And Devotion", από την άλλη, πάντα απαιτούσε για μια ακόμα ακρόαση σε τακτά χρονικά διαστήματα.
