Speak and spell

Μην ξεχνάμε ότι το Speak & Spell είναι η μοναδική σύμπραξη του πιο επιτυχημένου indie συγκροτήματος όλων των εποχών, που δε χρειάστηκε να ξεφτιλιστεί για να κατακτήσει τον κόσμο, με το συγκινησιακά απόλυτο pop μυαλό, που γνώρισε ποτέ η μουσική βιομηχανία. Που χρειάστηκε, αλλά δεν τον κατέκτησε.
Ο Vince Clarke, που λίγα χρόνια αργότερα θα εδραιώσει το δικό του προσωπικό gay parade διασκευάζοντας - τελοιοποιώντας τους AΒΒΑ μεταμορφωμένος σε αυτό που πάντοτε ήθελε να είναι, οδηγεί με σχεδόν δικτατορικά "εγώ" και "θέλω" μια παρέα επαρχιωτών χρηστών του Clearasil, που δεν ξεκίνησαν να κατακτήσουν τίποτε, σε έναν απόλυτο pop θρίαμβο, που όμοιος του δεν κατακτήθηκε ποτέ από κανένα άλλο συγκρότημα (ναι, κάτι έχω ακούσει για τους Beatles και τους Take That).

Και έχει ήδη αποχωρήσει ουσιαστικά όταν κυκλοφορεί το άλμπουμ, μη συμμετέχοντας στα άνευρο ατόπημα που προμήνυε το See You, πρώτο single των DM μετά από αυτόν το δίσκο. Καθότι έκτοτε δεν "ειδωθήκανε" ποτέ ξανά. Η λαχτάρα, που είναι το γενετικό χαρακτηριστικό του, με την λαγνεία, που είναι το επίκτητο των πρώην bandmates του.

Το Speak & Spell αποτελεί το εξωφρενικά αλάνθαστο αποτέλεσμα μεγάλων κενών. Με πρώτο κενό το εξάμηνο που χρειάστηκε από το θρίαμβο του δεύτερου single, Dreaming Of Me, μέχρι να ξαναμπούν στο Blackwing studio για να "ηχογραφήσουν" τα New Life και Shout!. Στο πρώτο ο Clarke κλέβει ιδιοφυώς το αρχέτυπο r & b ριφάκι, όπως αυτό είχε περάσει από το Twist & Shout στις μελωδίες των Beatles. Με αιώνιο κενό την οριστική αποχώρηση του Clarke από το συγκρότημα. Με πρώτο και παράδοξο, αλλά σοφό ως κίνηση, κενό την απομάκρυνση των DM από το EBM ιδίωμα, που στην πιο λαϊκή του μορφή εγκαινίασαν με το Photographic, πρώτο single του δίσκου και συμμετοχή τους στη συλλογή Some Bizzare, εν είδη επισφράγισης της techno pop εποχής.

Οι Depeche Mode των Speak & Spell ημερών ήταν μεν σε ικανά μετεφηβική ηλικία, αλλά δεν έδειχναν μεγαλύτεροι από 14 ετών. Όπως ορθά έχει ειπωθεί ήταν η πρώτη ηλεκτρονική teen boy band.

O Martin Gore, επηρεασμένος από τη μουσική γνώση του μέντορα και αφεντικού τους Daniel Miller, γράφει τα Big Muff και Tora Tora Tora, που υπογείως δείχνουν το μέλλον του συγκροτήματος, προς την σκοτεινή πλευρά της συναισθηματικής ακρότητας, στο πιο προσβάσιμο αυτής.

Το παρόν όμως πέρα από κάθε προσδοκία αντανακλάται στον ακόρεστο ηδονισμό των συνθέσεων του Clarke, ο οποίος και υπογράφει το μοναδικό τραγούδι που πάντοτε θα στέκει πολύ πιο πάνω από τον ίδιο τον μύθο των Depeche Mode. Το σπουδαιότερο electro pop κομμάτι όλων των εποχών (και άνετα μέσα στα δέκα σπουδαιότερα της κάθε είδους pop) οδηγείται από το ανάλαφρα ηλεκτρονικό ανάλογο ριφ του Smoke On The Water και κατέχει το απόλυτο προνόμιο του να σου δίνει ως πρώτη εντύπωση την φθήνια, την ευτέλεια και το εφήμερο και να καταλήγει ολοένα και πιο πολύτιμο καθώς περνάνε τα χρόνια και το έχεις ακούσει παντού και υπό όλες τις συνθήκες.

Είναι το απόλυτο pop τραγούδι που δεν ξεφτίζει ποτέ και διαψεύδει όσους κατηγορούν την pop ως το μουσικό είδος που ξεφτίζει χειρότερα από κάθε άλλο. Και ηχογραφήθηκε για μία πραγματικά ανεξάρτητη εταιρεία, χωρίς κανένα glamour να περιβάλλει τις συνθήκες της δημιουργίας του και τους αυτουργούς αυτής.

Λίγο πριν την τελική ρήξη των DM με τον Vince Clarke. Ο οποίος ποτέ δεν θα κατάφερνε ασφαλώς να τους πάει εκεί που έφτασαν, αλλά πραγματικά αδυνατώ να διανοηθώ που θα είχε καταφέρει να τους πάει αν συνέχιζαν να ηχογραφούν δίσκους σαν το Speak & Spell.

Με όλα τους τα κατορθώματα, με όλη την λατρεία που τους περιβάλει, με όλα τα σπουδαία τραγούδια που ακολούθησαν ληφθέντα υπόψη.... οι Depeche Mode της post 1981 ένδοξης δεύτερης ζωής τους, ποτέ δεν άγγιξαν έστω και στο ελάχιστο τις κατά συρροή μοναδικές στιγμές αυτού του δίσκου.

Όταν εν αγνοία τους δημιουργούσαν μουσική σε ένα διαρκές καθεστώς επιθυμιών. Και όχι αναγκών. Των μαζών.