Ultra

Ο Alan Wilder τους βαρέθηκε και την έκανε από την μπάντα, ο Gahan παραλίγο να την κάνει μια και καλή (από τα εγκόσμια) μιας και τα πρόβλημα εξάρτησης από την ηρωίνη πήγαινε κατά διαόλου, ο Gore προσπαθούσε να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα και ο Fletcher φαντάζομαι κοιτούσε τα τεκταινόμενα.

Παρ' όλα αυτά και άλμπουμ έβγαλαν και εμπορικά μόνο παράπονο δεν θα μπορούσαν να έχουν.

Τι έμεινε από όλα αυτά; Τα τρία από τα τέσσερα singles του άλμπουμ. Ένα μαζικό hit που άξιζε και με το παραπάνω τα λεφτά του ("It's No Good"), ένα μελωδικό κομμάτι που ακούγεται αρκούντως ευχάριστα (το αλά Craig Armstrong "Home") και το "Useless", το οποίο καλύτερα όμως να αναζητήσει κανείς στον επαναπροσδιορισμό που του επιφύλαξαν μετέπειτα οι Kruder & Dorfmeister.

Οι υπόλοιπες, κυρίως ενδοσκοπικές και down-tempo στιγμές του Ultra πέρασαν και δεν άγγιξαν, ενώ ή κακόφωνη βαβούρα του ινταστριαλοειδούς "Barrel Of A Gun" μπορεί να χαρακτηριστεί μέχρι και ενοχλητική.

Εν ολίγοις, το Ultra, αν εξαιρέσουμε ότι αποτέλεσε μέσο επαναφοράς των Depeche Mode στο προσκήνιο, από άποψη δημιουργικότητας, δε νομίζω πως θα έπρεπε να απασχολήσει κάποιον πέραν του στοιχειώδους, εκτός βέβαια αν πρόκειται για αφοσιωμένο οπαδό.