Violator

"Αγαπημένο μου ημερολόγιο... Σήμερα συνέβη κάτι πολύ περίεργο. Περνώντας από το δισκάδικο της πλατείας συνέλαβα τον Γιάννη (ναι, αυτόν με το μπλουζάκι Accept, που φλώρο με ανεβάζει, ξενέρωτο με κατεβάζει) με τον νέο δίσκο των Depeche Mode στα χέρια! Απέφυγε με τρόπο να με χαιρετήσει, αλλά δεν μου την γλιτώνει τώρα! Θα πάρω μου όλο το αίμα πίσω..."

Το "Violator" είναι κατ' αναλογία το "Joshua Tree" των Depeche Mode. Ο δίσκος που έσπασε τα στεγανά, τους καθιέρωσε στο μαζικό κοινό, απενοχοποιώντας τους ακόμη και στα αυτιά σκληροπυρηνικών "ροκάδων" και αμετανόητων θιασωτών του "κιθάρα-μπάσο-τύμπανο" ήχου. Ένα πραγματικό σημείο ασυνέχειας στην πορεία τους.

Στη συνέχεια θα αρχίσουν να συλλέγουν βραβεία, να σκαρφαλώνουν στα charts (ακόμη και στις δυσανεκτικές όσον αφορά την ηλεκτρονική μουσική ΗΠΑ), οι ταμειακές μηχανές της Mute να κουδουνίζουν, οι πωλήσεις τους να μετριούνται σε πολλά -μύρια, οι συναυλίες τους να γίνονται διαδηλώσεις και κοσμικά γεγονότα και ο Gahan να προσπαθεί να υποδυθεί το ροκ είδωλο εγκαταλείποντας την καλοξυρισμένη pop εμφάνιση του (το μούσι ή η επιμελημένη αξυρισιά όσο να 'ναι προσδίδουν μια ροκ ...σοβαρότητα). Και σπανίως μια ...καθώς πρέπει λίστα με τα καλύτερα όλων των εποχών θα παραλείψει το "Violator".

Το άνοιγμα αυτό δεν θα γίνει χωρίς να βάλουν και λίγο νερό στο κρασί τους (διάβαζε: κιθάρα στα σύνθια τους). Το "Personal Jesus" θα είναι το πρώτο τους κομμάτι όπου η κιθάρα έχει πρωταγωνιστικό ρόλο, ενώ αν αποδεχτούμε ως ένα από τα κριτήρια για την αξία ενός τραγουδιού τον αριθμό των μουσικών που επέλεξαν να το διασκευάσουν, τότε είναι και το πιο εμβληματικό του δίσκου.

Δεν είναι το μόνο πάντως... Δεν θα παραθέσω όλο το tracklist! 9 κομμάτια (ας τα βλέπει αυτά και ο σημερινός πληθωριστικός τους εαυτός) διαλεγμένα ένα προς ένα και χωρίς καμία ποιοτική αβαρία. Στερεότυπο μεν, αλλά αληθές: τίποτε δεν περισσεύει, τίποτε δεν λείπει...

Θα θυμηθώ μόνο τη συγκίνηση από στίχους όπως "words like violence break the silence" (τα αισθήματα δεν βρίσκουν λέξεις να ενσαρκωθούν... ο ήχος της σιωπής... πάντα το συνδύαζα στο νου μου με το "In a manner of speaking"). Και το φυσικά το αγαπημένο μου "Halo". Ένα θυμητάρι από τα σκοτεινά χρόνια...

Κατά κάποιο τρόπο το "Violator" θα ήταν και η αρχή της παρακμής τους. Γιατί μπορεί ο Gahan να κατάφερε μετά από κοπιαστικό σκαρφάλωμα να στήσει την καρέκλα του στην κορυφή, αλλά όπως έχει δείξει η ζωή και αποδείξει η ...Φυσική, η ισορροπία στις κορυφές είναι πολύ ασταθής και πρόσκαιρη...