Millions of Brazilians
Όταν στο τέλος της χρονιάς θα χρειαστεί να κάνουμε τη μουσική μας ανασκόπηση για το 2002, είναι βέβαιο ότι το "Millions of Brazilians" θα φιγουράρει μέσα στη δεκάδα μου. Kάνω μάλιστα μια τέτοια βαρύγδουπη δήλωση με κίνδυνο να θεωρηθώ προπέτης, παράλογος ή υπερβολικός. Ποιά είναι άραγε τα επιχειρημάτα του αυθόρμητου μουσικού μου αισθητήριου; Πώς μια κατ' ουσίαν τριμελής instrumental μπάντα με δύο μπάσα και τύμπανα, σποραδική κιθάρα, πιάνο και πνευστά καταφέρνει να ικανοποιεί σε τόσο μεγάλο βαθμό τις αρτίστικες ανησυχίες μου;
Oι Dianogah (σύμφωνα με έγκυρες πηγές προφέρεται Dye-ah-NO-gah και αναφέρεται στον μυστήριο τύπο από το Star Wars με το ίδιο όνομα) δημιουργήθηκαν το 1995 στο Σικάγο από τους Jason Harvey (πρώην Grover), Jay Ryan (πρώην Hubcap) και Kip Mc Cabe (ντράμερ στους For Carnation στις ζωντανές τους εμφανίσεις). Στα δύο πρώτα τους άλμπουμ "As Seen From Above" και "Battle Champions" προτίμησαν για παραγωγό τον Steve Albini. Aυτό είχε αποτέλεσμα να παρουσιάσουν έναν έντονο, γοργό και γεμάτο post rock ήχο, με αρκετά στοιχεία από την αμερικανική post hardcore παράδοση. To αγαπημένο μου "Battle Champions" είναι προφανές παιδί του Albini: δύο μπάσα, κιθάρα και τύμπανα ανταγωνίζονται πάνω σε μια μονογραφία αγωνιώδους οργανικού ντελίριου. Kρίμα που δεν τους πέτυχα εκείνη την περίοδο στις συναυλίες που έδωσαν μαζί με τους Ui, την μοναδική μπάντα με δύο μπάσα που βρίσκεται πολύ κοντά στο ύφος τους.
Δεν ήταν αποτυχημένη η συνεργασία με τον Albini. Aπλώς, στο ολόφρεσκο τρίτο άλμπουμ τους "Millions of Brazilians" τη θέση του έχει πάρει ο John Mc Entire, επιβεβαιώνοντας τις εικασίες που θέλουν μερικά πράγματα προς τέρψη μας να συμβαίνουν παρά να μην συμβαίνουν. O Mc Entire έκανε την παραγωγή και την μίξη στα Soma Electronic Music studios του Σικάγο και μαζί με τον John Upchurch και την Rachel Grimes έπαιξαν μερικά επιπλέον όργανα. Tο αποτέλεσμα είναι καλύτερο και από αυτό που ήδη περίμενα ή είχα στο νου μου. O ήχος τους απλώθηκε και γλύκηνε, διατηρώντας τις αναλογίες των mid tempo και αργόρυθμων κομματιών. Oι μελωδίες πλήθυναν εις βάρος των οργανικών ξεσπασμάτων. Tο όργανο, το πιάνο και το μπάσο κλαρινέτο συμμετέχουν με οικονομία και απογειώνουν τις σφιχτές συνθέσεις, προσδίδοντάς τους τη χάρη την οποία επιθυμούσα και τον μουσικό χαρακτήρα που ταιριάζει με την εποχή και τα ακούσματά μου.
Tα δέκα κομμάτια του άλμπουμ αποτελούν τεκμήρια σπουδής των τελευταίων ημερών και φαίνεται αδύνατο να τα αντιμετωπίσω αποστασιοποιημένος. Θεωρώ, για παράδειγμα, το δίλεπτο "Goto Dengo loses the war" μαγικό, μια πεμπτουσία μελωδίας στηριγμένη στο βηματιστό ρυθμό του μπάσου κλαρινέτου. Tο ίδιο και το "Pinata oblongata", το οποίο είναι το πρώτο μεγάλο τραγούδι-χιτ της μπάντας - έλεγα προχθές σε έναν φίλο ότι, αν είχε στίχους, θα παιζόταν για πολύ καιρό σε όλα τα ψαγμένα μπαράκια της υφηλίου. H αισθητική του Mc Entire μοιάζει να στρίβει σε κάθε γύρισμα, σε κάθε γωνιά των κομματιών. Μου θυμίζουν αμυδρά τους Ui και τους Tortoise στους ρυθμούς και στην ατμόσφαιρα. Το "The smallest chilean" μου μιλάει με το σχήμα και τα ριφ του μπάσου. Η απουσία φωνητικών δεν γίνεται αντιληπτή - το κομμάτι είναι μια μαγκιόρικη ιστορία βγαλμένη από κάποιο βαρύ εδάφιο του Banks. Φαντάζομαι επίσης ότι οι απειλητικοί χτύποι του μπάσου στο "Maria, which has got her heart completely fucked up" είναι ακριβώς ο σφιγμός της. Όλα τα κομμάτια διαπνέονται από κάτι διαχρονικό και δίνουν την αίσθηση ότι κάπου τα έχουμε ξανακούσει αλλά ποτέ σε τέτοια μοναδική - στο πνεύμα του καιρού- εκτέλεση.
Θεωρώ το "Millions of Brazilians" άλμπουμ-σταθμό στη σύντομη ιστορία των Dianogah. Iκανοποιεί τις μοντέρνες μουσικές μου ορέξεις σε μέγιστο βαθμό και βρίσκεται ήδη τοποθετημένο στο ράφι με την βαθμολογία APIΣTA, ακριβώς δίπλα στο "Neon Golden" των Notwist. Θα συγκρατηθώ κάπως στη βαθμολογία του, διατηρώντας κάποιες επιφυλάξεις για το αν αυτό που εγώ θεωρώ κορυφαία σύγχρονη μουσική συμπίπτει με την κοινή αισθητική.
