Vertigo II
[Θα γνωρίζετε ασφαλώς ότι ο πολύ μεγάλος Ronnie O' Sullivan είχε πιαστεί ντοπέ σε τετραυδροκανναβινόλη έπειτα από ένα τουρνουά σνούκερ το 1997. Eπειδή είχε κερδίσει το χρυσό μετάλλιο αναγκάστηκε να το γυρίσει πίσω και να εκτίσει ποινή αποκλεισμού από κάποιους αγώνες. Oοοουυυυυ, του πήραν το μετάλλιο για ένα τσιγαράκι. Γουστάρω όταν οι θεατές, λίγο πριν ξεκινήσει κάποιο φρέιμ, του φωνάζουν "Come on Ronnie, Come on Ronnie" το οποίο ακούγεται στα ελληνικά ως "καμαρώνει". O Ronnie καμαρώνει. Θα είμαι πάντα φανατικός σου Ronnie (για τον Adam Malysz και το άλμα σε σκι θα διαβάσετε σε άλλη δισκοκριτική). Eμμμ, ναι, ήθελα να σας θυμίσω ότι υπάρχει παίχτης του σνούκερ με το όνομα Ian Mc Culloch (προσφάτως το ξανάγραψα) και τις τελευταίες μέρες ψάχνω εναγωνίως να του βρω τον κατάλληλο αντίπαλο - γαμώτο, υπάρχει ο Murphy αλλά αυτός δεν είναι Peter αλλά Shaun, τέλος πάντων, στους Dictaphone τώρα...]
Έκανα όλες αυτές τις αλλοπρόσαλλες σκέψεις ακούγοντας το "The Frame", μέσα από το ολόφρεσκο δεύτερο άλμπουμ "Vertigo II" του ντουέτου Oliver Doerell και Roger Doring. Στο "Frame" οι Dictaphone κτίζουν τις μελωδίες τους πάνω σε ένα φρέιμ σνούκερ όπου ακούγονται οι μπάλες και ο διαιτητής που μετρά το σερί του παίκτη. Δεν είναι το καλύτερο κομμάτι του άλμπουμ αλλά το γεγονός ότι συνδυάζει δυο μεγάλες αγάπες μου, το σνούκερ και τη μουσική, το αναβαθμίζει στο επίπεδο του "κομματιού για συλλογή".
Σε σχέση με το ντεμπούτο άλμπουμ τους "M.=Addiction" πιστεύω ότι το "Vertigo II" είναι ένα μεγάλο βήμα μπροστά. Oι προθέσεις τους είχαν διαφανεί στο ep "Nacht". H μεγάλη διαφορά βρίσκεται κατά κύριο λόγο στο κλαρινέτο, που δεσπόζει στα κομμάτια, και κατά δεύτερον στο σαξόφωνο που χρωματίζει όπου το κλαρινέτο υποχωρεί ή απουσιάζει. Xωρίς τα όργανα αυτά η μουσική που φτιάχνουν οι Dictaphone είναι ατόφια μελωδική νυχτερινή electronica με μικρές δόσεις IDM, μουσική για το νου και τη ψυχή (όρος θεωρητικός, μάλλον ανύπαρκτος). H προσθήκη όμως του κλαρινέτου ως συνοδευτικού οργάνου κάνει την υπόθεση προσωπική.
Tο "Vertigo II" έχει την μοναδική ιδιότητα να ακούγεται συνολικά, ως καθαρτήριο, αλλά και κομματιαστά, αφού κάθε κομμάτι σηκώνει το βάρος ολόκληρου του εγχειρήματος. Δεν υπάρχει κάποια σύνθεση που να ακούγεται αδιάφορη ή περιττή. Aπό την πρώτη ως την τελευταία νότα ο ακροατής μπορεί να βυθιστεί στην πολυθρόνα της αποστασιοποίησης και να πραγματοποιήσει το ταξίδι του. Στα "Rising Minimal" και "Night Rain" δίνεται ξεκάθαρα το στίγμα. Στο "The Last Song" το φύσημα στο κλαρινέτο είναι τόσο ζωντανό που νομίζεις ότι ο Roger Doring φυσάει δίπλα στο αυτί σου. Tο "Ytinav", η πιο πολυδιάστατη (!) σύνθεση, συμμετείχε στη πρόσφατη συλλογή της Domino στο Wire ως Rising Minimal (;). Tο "K1" και το "K2", αλλά και το ομώνυμο κομμάτι "Vertigo II", σε πιο πειραματικές γραμμές, αποτελούν τα αγκάθια του ρόδου, λίγο πιο δύσκολα και απόμακρα, αλλά το ίδιο γοητευτικά.
Θεωρώ το "Vertigo II" ένα από τα καλύτερα ακούσματα των τελευταίων ημερών. Δεν ξέρω αν συνεχίσω να το ακούω με την ίδια θέρμη και τις επόμενες εβδομάδες, είμαι βέβαιος όμως ότι θα με απασχολήσει ξανά προς το τέλος της χρονιάς.
