Haut

Δεν ξέρω πόσο δίκιο είχε ο αρχαίος κυνικός Αντισθένης όταν έλεγε (όπως του το αποδίδει ο Αρριανός) ότι «αρχή παιδεύσεως ονομάτων επίσκεψις» (όπου επίσκεψη, διάβαζε εξέταση και όχι «περάστε να σας τρατάρουμε ένα εκλεράκι»), στον χώρο της μουσικής πάντως, μπορεί στην σοφία (όπως λέει μια άλλη εκδοχή της ρήσης) να μην φτάνεις, αλλά μια ιδέα μπορείς να πάρεις «εξ ονόματος» και μόνο, πριν ακόμη πατήσεις το play ή βάλεις την βελόνα να κυλήσει, το όνομα σε έχει ήδη προϊδεάσει για το τι θα ακούσεις. Γι’ αυτό άλλωστε η ονοματοδοσία είναι και ένα από τα πιο κρίσιμα στάδια στην πορεία ενός συγκροτήματος (πολλές φορές… πριν καν γραφτεί η πρώτη νότα). Τώρα αν ο προϊδεασμός θα αποδειχθεί συναφής με την ηχητική πραγματικότητα είναι μια άλλη ιστορία…

Τι να θέλει άραγε λοιπόν να μας μεταδώσει ένα σχήμα που έχει διαλέξει το όνομα «Άγριο Κυνήγι»; «Κάτι άγριο» θα ήταν η αυθόρμητη και προφανής απάντηση, η οποία μπορεί να ενισχυθεί αν κάποιος έχει γνώσεις στην κεντροευρωπαϊκή και βορειοευρωπαϊκή μυθολογία, όπου η «Wilde Jagd» αναφέρεται σε μια ομάδα θηρευτών-ξωτικών ξαμολημένων στα σκοτεινά δάση, που ο μύθος λέει πως αν τους απαντήσεις στον δρόμο σου, κάτι κακό θα σου συμβεί. Παγανισμός και σκοτεινά δάση μας οδηγούν ήδη συνειρμικά σε μαυρομεταλλικούς δρόμους, και πράγματι στον χώρο θα βρούμε κάμποσα σχήματα και δίσκους εμπνευσμένους από τον μύθο του «wild hunt» (άκου π.χ. Watain και Bathory), ωστόσο όπως υπονοήσαμε ήδη, η ονοματολογία εύκολα παρασέρνει, π.χ. από τον ίδιο μύθο είναι εμπνευσμένο ένα από τα πιο γνωστά «καουμπόικα» τραγούδια, το θρυλικό «(Ghost) Riders in the sky» που το ‘χουμε ακούσει από μια ολάκερη πλειάδα μουσικών (με πρώτο στην σειρά τον Stan Jones). Και όσον αφορά το προκείμενο εκ Γερμανίας ορμώμενο σχήμα, διαβάζω σε πολλά έντυπα τον ασαφή μέσα στην σαφήνεια του όρο «neo-krautrock».

Αν πάντως παρασυρθεί κάποιος από τα στερεότυπα και μείνει στον αφορισμό «που είναι το περίεργο Γερμανοί να παίζουν κράουτ», τότε θα πρέπει να επαναλάβουμε μερικές ξερές πραγματολογικές αλήθειες, όπως π.χ. ότι κανένα γερμανικό σχήμα της εποχής του δεν αποδέχτηκε ποτέ την ταμπέλα αυτή (βρετανική πολεμοχαρής εφεύρεση ήταν στην πραγματικότητα), ότι όλα αυτά τα σχήματα και το «κράουτ» δεν έβγαλε ποτέ πραγματικές ρίζες στην ίδια του την θεωρητική χώρα προέλευσης όπου η κοινωνική του απεύθυνση και κληρονομιά υπήρξε αμελητέα (μπορώ να το επιβεβαιώσω εκ πείρας και σογιού), πέραν ίσως από έναν μικρό κύκλο στυγνών μουσικόφιλων (υπάρχει ένα σπαρταριστό ενδεικτικό ντοκουμέντο επ’ αυτού, κάπου μέσα 90s, με τον David Bowie καλεσμένο στο πιο γνωστό και πιο μακρόβιο τηλεοπτικό σώου να ρωτάει το κοινό αν έχει κανείς ακουστά το συγκρότημα Neu!, και να ακούγεται …ένα (1) χειροκρότημα, και να επανέρχεται με προσμονή «Harmonia κανείς;;», να του αποκρίνεται μια απόλυτη αιδήμονα σιωπή). Προς επίρρωση της παροιμίας «ουδείς προφήτης στον τόπο του», οι ήχοι αυτοί περισσότερους καρπούς έβγαλαν σε άλλες έως και μακρινές χώρες (μέχρι και στα μέρη μας, υπήρξε εκεί στις αρχές των 10s μια φάση όπου οι όροι psych και kraut αποτελούσαν οδηγό «σωστής μουσικής που πρέπει να ακούτε» για το εναλλακτικό εγχώριο λάιφ-στάιλ, πριν αυτό καθίσει με την νεολαία και… ανακαλύψει το trap και το χιπ χοπ). Έτσι μέχρι και σήμερα μόνο σποραδικά ακούς γερμανικά σχήματα με τέτοιες επιρροές, χωρίς και αυτά να σπάνε τον κλειστό κύκλο της απομόνωσης. Πριν από χρόνια π.χ. είχαν εμφανιστεί οι συμπαθείς Stabil Elite, με αναφορές στο motorik των συμπολιτών τους Neu!, οι οποίοι όμως δεν δικαίωσαν στη συνέχεια τις όποιες προσδοκίες.

Τούτοι εδώ τώρα, που ουσιαστικά είναι …τούτος, ο Sebastian Lee Philipp (που τον γνωρίσαμε κάμποσα χρόνια παλιότερα από τους occult electro Noblesse Oblige) με δύο συνεργάτες του να συνεισφέρουν πινελιές, στην τρίτη τους δισκογραφική απόπειρα, ανοίγουν την ηχητική βεντάλια τόσο ώστε η ταμπέλα του (neo)kraut να φαντάζει περιοριστική. Μέσα σε 4 κομμάτια σε 45 λεπτά (11 κάτι ο μέσος όρος δηλαδή) στο «Haut» (ήτοι «Δέρμα») παρουσιάζεται ένα …menu degustation (ή να πω κοσμικό τριπ;) μιας ευρείας γκάμας ήχων, όπου ο κάθε επιμελής «κυνηγός» μουσικόφιλος θα βρει μια οικεία αναφορά να πιαστεί. Μια παραδοσιακή περιγραφή του δίσκου, κομμάτι το κομμάτι, μπορεί να καταλήξει σε ένα ατελείωτο παιχνίδι αναφορών, σημείο των καιρών έτσι κι αλλιώς, τόσο ώστε να έχει κανείς την αίσθηση ότι υπάρχουν μουσικές που γράφονται ειδικά από όσους έχουν ακούσει πολλά, ειδικά για όσους έχουν ακούσει ακόμη περισσότερα, μουσική για… μουσικόφιλους και μουσικογραφιάδες (με τους αριθμούς αμφοτέρων των ειδών στο προγνωστικό μας διάγραμμα να έχουν μια τάση προς εξίσωση).

Εν προκειμένω θα ανιχνεύσουμε και dark ambient υπόστρωμα, και ηλεκτρονικά παγανιστικά μοτίβα της πάλαι ποτέ Ant-Zen, και μνήμες από Amon Düül II, και στιχουργική εικονοποιία με κουκουβάγιες, δράκους, ληστές και πρίγκιπες, κατ’ ευθείαν από τα παραμύθια των Αδερφών Γκριμ, και η φωνή της Nina Siegler σαν νεράιδα στο ξέφωτο σε ένα φολκ πέρασμα, ίσως στο πιο ωραίο λεπτό του δίσκου στο τέλος της «Υποδοχής» του δίσκου (κυριολεκτικός ο τίτλος «Empfang», και μεταφυσική ατμόσφαιρα, και όλα αυτά καταφέρνουν να συναρθρωθούν σε ένα ξεχωριστό κομμάτι («Himmelfahrten») αλλά και να χαθούν στο μεταξύ σε άσκοπες και εν τέλει μάλλον προβλέψιμες περιπλανήσεις στο δάσος των μουσικών παραπομπών.

Θα μου πείτε και η άσκοπη περιπλάνηση έχει και αυτή την γοητεία της (στην καραντίνα την εκτιμήσαμε και λίγο παραπάνω). Και ότι αν δεν ξέρεις που θες να πας, τότε όλοι οι δρόμοι σωστοί είναι…