Αδέσποτα σκυλιά
CD 2 : 1. Cold Turkey, 2. Jean Jeanie, 3. Συνυπάρχοντες, 4. Ράμπι-ράμπι, 5. Φυγή στο πουθενά, 6. Where have all the good times gone, 7. Bedbug blues, 8. I'll give you an afrikanisches paket, 9. Η Σφιγξ ήταν άντρας (Μ'ένα κοκτέιλ στο χέρι), 10. Διψασμένοι γι'αγάπη, 11. Blue suede shoes, 12. Γύρω-γύρω στη σκοπιά (All along the watch-tower), 13. Ms. Hot Lips, 14. Άμα το λέει η σούφρα σου, 15. Το '69 με κάποιο φίλο, 16. Μια bossa, όχι και τόσο nova, 17. Bedbug blues (version demo), 18. I want you to love me, 19. She's so cold, 20. Κουτσός δοσίλογος, 21. I wanna be your dog, 22. Back to zero, 23. Χαρτί κουζίνας και άλλα είδη καθαρισμού, 24. Life during wartime, 25. Στην ακροθαλασσιά, 26. Harlem shuffle, 27. Μια νύχτα σαν κι αυτή, 28. Revenue man, 29. Νανούρισμα, 30. O ύπνος του δικαίου.
CD-ROM : 1. Να φύγει αυτός ο χειμώνας, 2. Pericleto ritorn' a mamma, 3. Υπάρχω.
Πέρα από τις οποιεσδήποτε πρακτικές δικαιολογίες και τα όποια βολικά άλλοθι, που απευθύνονται κυρίως στον εαυτό σου (ξέρετε τώρα: "κάνω αυτές τις δουλειές που δε με εκφράζουν για να χρηματοδοτήσω τις άλλες, τις ποιοτικές" και άλλα τέτοια συγκινητικά), η αλήθεια είναι μία και απόλυτη: Είσαι ό,τι κάνεις. Και ο Πουλικάκος εδώ και πολλά χρόνια κάνει διαφημίσεις και εμπορικά σήριαλ στην ιδιωτική τηλεόραση. Δηλαδή, για να μιλήσω και στο ύφος που του αρέσει να βγάζει προς τα έξω, από την αρπαχτή στην ξεφτίλα. Όταν έρχεται λοιπόν εικοσιπέντε χρόνια μετά το 'Crazy Love στου Ζωγράφου' που είχε μόνο διασκευές και εικοσιοχτώ μετά τον μοναδικό προσωπικό του δίσκο, με δικά του τραγούδια εννοώ, το 'Μεταφοραί-Εκδρομαί ο Μήτσος' και μας σερβίρει καινούργιο διπλό cd με σαρανταοχτώ κομμάτια, εκ των οποίων τα δεκαπέντε είναι διασκευές, τα δώδεκα instrumental και τα υπόλοιπα εικοσιένα δικά του τα οποία έγραψε κατά τη διάρκεια όλης του της ζωής, και έτσι ακριβώς, σαν έργο ζωής, το παρουσιάζει, η καλύτερη αντίδραση που μπορεί να περιμένει από κάποιον που παίρνει τη μουσική στοιχειωδώς στα σοβαρά είναι ένα συγκαταβατικό χαμόγελο.
Εγώ δεν είμαι τόσο ευγενικός, και, αν και δεν είμαι στρατιωτικός, θα τα πω τσεκουράτα. Η ακρόαση ολόκληρου του δίσκου, και εννοώ και τα δυο cd, ήταν για 'μένα μια εξαιρετικά επώδυνη εμπειρία. Τα τραγούδια είναι παρωχημένα και μουσικά, και ηχητικά και στιχουργικά. Το ροκ όπως το εννοεί ο Πουλικάκος είναι αυτό που πολύ εύστοχα περιέγραψε ένας μουσικός με τον όρο "βαλκανικό μέταλ". Απλοϊκό, κολλημένο στα δωδεκάμετρα των μπλουζ, προβλέψιμο (ξέρεις πότε θα αρχίσει το σόλο και πως θα εξελιχτεί, ξέρεις και τη λέξη που θα κάνει ομοιοκαταληξία μ' αυτήν που ακούς) και με συγκεκριμένα εφφέ στην κιθάρα ώστε να ακούγεται ανάμεσα σε νιαούρισμα και πριονοκορδέλα. Ο ήχος που ακούς στον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, στον Τσακνή, στους Πυξ Λαξ και σε χίλιους-δυο άλλους προβληματισμένους ροκάδες. Δυο-τρία ριφ επαναλαμβάνονται σε αρκετά τραγούδια, πράγμα λογικό αν αυτά έχουν γραφτεί με διαφορά δεκαετιών, όταν βρίσκονται όμως στον ίδιο δίσκο ακούγεται κάπως.
Το γεγονός ότι εδώ βρίσκονται μαζεμένα τραγούδια από διάφορες χρονικές περιόδους, δημιουργεί ακόμη περισσότερα προβλήματα, μια που η μουσική και ο στίχος τους δεν είναι ακριβώς αυτό που θα λέγαμε διαχρονικά. Ακούμε λοιπόν πράγματα που μας πάνε πίσω στα γραφικά 80s, με τις ταινίες του Ζερβού, τα σουξέ του Μπουλά, το χιούμορ του Χάρρυ Κλυν και τα μπούτια της Ισμήνης Καλέση. Χαβαλές επιπέδου βιντεοκασέτας της εποχής, πολιτικός και κοινωνικός προβληματισμός καφενείου των Εξαρχείων (και πως θα μπορούσε να είναι διαφορετικά άλλωστε, μια που ο καλλιτέχνης είναι εμβληματική μορφή της περιοχής) και attitude που ενώ προσπαθεί να προβοκάρει δημιουργικά, απλά ενοχλεί. Όταν δεν προκαλεί καγχασμό, όπως η εμβριθής πολιτική και ιστορική ανάλυση που αναπτύσσεται στο "Φράγκοι πατήσαν το Μορηά", ή η ευρηματική και ιδιαίτερα λεπτού γούστου γλωσσοπλασία του 10 από το πρώτο cd (βαριέμαι να αντιγράψω τον τίτλο).
Επειδή λοιπόν τα σήριαλ δεν είναι του γούστου μου, επειδή καλώς ή κακώς έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που πήγαινα στο λύκειο και επειδή μου αρέσει η μουσική και αγαπώ την ελληνική γλώσσα, θα βάλω βαθμό σ' αυτό το δίσκο. Και θα κλείσω με μια φράση που ταιριάζει στο 3 από το πρώτο cd: Άντε γεια ρε.
ΥΓ. Και μη νομίζετε ότι είναι ό,τι χειρότερο βγήκε φέτος. Πού να ακούσετε του Μαργαρίτη με τους 667 να κακοποιούν δημοτικά. Πραγματικός βιασμός των αφτιών μας από το Μανίκα που "ενορχήστρωσε". Και ακόμη δεν είμαστε ούτε στα μισά της χρονιάς...
