Μόνος στο παράθυρο
[το περιοδικό, τεύχος 8, απρίλιος 2006]
Η παρακμή που ζει το περιοδικό της! Και τις αδυναμίες της.
Τα φύλλα γίνονται βαρκούλες στον άνεμο και καρφώνονται στον αγκαθωτό φράχτη. Ο δήμαρχοσπουμασαξίζει μετράει τις πληγές της μοναξιάς του. Ασχολίαστο. Το σαπούνι δεν ξεπλένει τον ύπνο του δικαίου. Σχοινί που μας χρειάζεται... για τη μπουγάδα φυσικά. Ο δήμαρχοσπουμασαξίζει φιλοσοφεί. Η βροχή του αυλακώνει το μέτωπο. Κρίμα που είναι μόνο μια μεταφορά. Το σώμα-δοχείο του κομματιάζεται από έρωτα. Μου-μπλε, μου-μπλε. Ο δήμαρχοσπουμασαξίζει το παρατηρεί. Κάνει τον απολογισμό του και απολογείται για τα ανεπαίσθητα. Δυο τρύπες, δυο εγκαύματα εκεί που κάποτε ήταν οι κόχες. Το βλέμμα σου ματώνει ανυπεράσπιστε ωτακουστή.
Ο πουμασαξίζει συλλογάται κι αναπολεί το θάνατο. Το σήμα της viewsonic είναι επίκαιρο. Το αποχετευτικό του σύστημα τον προδίδει. Ακυρώνει το χρόνο και το πέρασμα στη λήθη και στο επέκεινα. Πετάει πετάει ο δήμαρχοσπουμασαξίζει! Αλουέτε ζόντι αλουέτε. Δήμαρχοσπουμασαξίζει δήμαρχουπουμασαξίζει μάτι δε βγάζει. Ο ρόλος και η ερμηνεία πουμασαξίζουν! Γκλάζνοστ και περεστρόικα για μία τρόικα. Ο βηξ του δήμαρχουπουμασαξίζει διερωτάται. Φλου φίλε μου! Η επανάπαυση δεν είναι αγρανάπαυση διότι βρισκόμαστε στην πόλη πουμασαξίζει, γαμώτο.
Μετά την πρώτη του εμφάνιση στο 3ο τεύχος του Αρχιδιστή [7 ιουνίου 2003] ακολούθησε μια προεκλογική περίοδος με το 7ο τεύχος "ψηφίστε τον συνδυασμό Θεσσαλονίκη, Θλιβερή Επαρχία" [7 φεβρουαρίου 2005] και μια εμμηνόπαυση. Τώρα, στο 8ο τεύχος, ο Πασχάλης είναι πια ο δήμαρχοσπουμασαξίζει και καταλαβαίνει ότι οι δημότες-υποτελείς [οι δημοτελείς του] είναι ντεμοντέ. Δυστυχώς γι' αυτόν έχει πια όλο τον κληρωτό χρόνο να αμπελοφιλοσοφήσει και να ατενίσει με αταραξία τις πικρές μας αλήθειες. Να βουκεντρίσει την πραγματικότητα ως μη απτή και απιστοθωμάδικη. Να μας κεράσει πικρό του κουταλιού.
Δε θα ισχυριστώ ότι θα ακούσετε τα χειρότερα. Ακούτε ραδιόφωνο και ξέρετε. Αν ακούτε πια. Τι θα σκεφτείτε ακούγοντας, αυτό είναι υπό σκέψη. Τι θα ακούσετε σκεπτόμενοι και σκεπτικοί, αυτό είναι βέβαιο για τον κόσμο. Δεν ξέρω αν είναι ειρωνεία ή σάτιρα η υπονόμευση των φρεατίων. Οι δημαρχιδιστές δε γίνονται θυμόσοφοι ούτε και προάγονται στα πεζοδρόμια. Ρεμβάζουν -ίσως- πίσω απ' το τζάμι ασφαλείας. Ο αυτοσαρκασμός, ο αυτοοικτιρμός, το αυτομαστίγωμα των οραματιστών μιας άλλης πόλης και η υπογείωση του δημοσιοϋπαλληλικού τους ρετιρέ γίνεται συμβολικά εν μέσω ανοίξεως και δύσκολων καιρικών συνθηκών. Βροχές, μπόρες, καταιγίδες και πολλές αιγίδες μας περιμένουν ακόμη.
Κι αν θέλετε και οπτική επαφή μαζί τους, έχετε στη διάθεσή σας τις "Εικόνες από δυο εκθέσεις" σε μορφή ψηφιοπτικού δίσκου, όπου το Δ.Ρ. μας σουλατσάρει, ουτοπικά και με κάποια νοσταλγία, στις εκθέσεις του Μανόλη Γιανναδάκη στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης και του Γιώργου Τσακίρη στη γκαλερί Λόλα Νικολάου. Να ξέρετε όμως ότι αυτή είναι η προτελευταία φορά που θα τους ακούσετε, γιατί το επόμενο τεύχος θα 'ναι το φινάλε τους. Η απιστοθωμάδιμη λογική μας και η αθάνατη ελπίδα της απέθαντης Θεσσαλονίκης αδυνατούν να το συλλάβουν.
Θα μπορείτε όμως -λίαν συντόμως- να βρείτε τα προηγούμενα τεύχη, τα θρυλικά 1-7, υπό συμπιεσμένη ψηφιοποιημένη μορφή στην ιστοσελίδα τους. Βάλτε σελιδοδείκτη από τώρα για να μην το ξε-χάσετε.
