Φορτηγό

Κάπου στα 1963 ο Διονύσης Σαββόπουλος σαλτάρει σ’ ένα φορτηγό και αποχαιρετά τη γενέθλια πόλη. Δυο χρόνια μετά χτυπά την πόρτα του Πατσιφά στη Λύρα και συστήνεται ως ένας νέος τραγουδοποιός, ο οποίος αναζητά τον εργοδότη, που θα τον εκμεταλλευτεί (!!!) καταλλήλως. Κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα. Η συνέχεια λίγο-πολύ γνωστή. Αφού πρώτα κυκλοφόρησε ένα σαρανταπεντάρι, το Νοέμβριο του 1966 κυκλοφορεί ο πρώτος μεγάλος δίσκος του Σαββόπουλου, το «Φορτηγό».Από τα δεκαεφτά τραγούδια, που περιείχε αρχικά, μένουν τα δώδεκα (τα άλλα πέντε τα «έκοψε» η λογοκρισία και κυκλοφόρησαν τελικά στο δίσκο «10 χρόνια κομμάτια»).

«Σε μια στιγμή ανάβουν τα φώτα κι η μουσική μας φέρνει τους μάγους στη σκηνή». Μ' αυτές τις λέξεις, τραγουδισμένες από τη βραχνή φωνή του Σαββόπουλου και με τη συνοδεία μόνο μιας κιθάρας, ξεκινά το «Φορτηγό» και αμέσως λαμπιόνια, χρώματα, παλιάτσοι ξεπηδούν, θαρρείς, από τα αυλάκια του δίσκου. Πρόσωπα και καταστάσεις μετασχηματίζονται σε τραγούδι νέας φόρμας και άποψης, που κουβαλάει κάτι από τον Παπαδιαμάντη, από τους ποιητές της γενιάς του, από τον Τσιτσάνη, αλλά και από τον Brassens και τον Bob Dylan. Οι μάγοι, η «νταρντάνα» η Ζωζώ, ο περιπλανώμενος θίασος, η Συννεφούλα, που την έγραψε επειδή τα κορίτσια στα πάρτυ προτιμούσαν τους μπασκετμπολίστες και όχι αυτόν, που άλλαζε τους δίσκους. Εικόνες μακρινές, οι οποίες, μέσα από τη μοναδική αφήγηση του Σαββόπουλου, μοιάζουν τόσο οικείες.

Ακόμη και σήμερα, 35 χρόνια μετά, ο δίσκος καταφέρνει να σε παρασύρει στον κόσμο του. Και όλα αυτά χωρίς σύνθετες ενορχηστρώσεις και φαντεζί φωνητικά (αν και ο ίδιος υπηρέτησε αργότερα τη συνθετότητα και αναζήτησε νέους ήχους), παρά μόνο με την τραχιά αίσθηση της φωνής και την ξεχωριστή μουσική γραφή του Σαββόπουλου. Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο ότι όλα αυτά τα χρόνια κανείς δεν κατάφερε να τραγουδήσει τα τραγούδια του καλύτερα. Πιο τεχνικά και μουσικώς ορθότερα ίσως, χωρίς όμως το «ειδικό βάρος» της δικής του ερμηνείας.

Θ’ ακουστεί τετριμμένο να μιλήσει κανείς για τη σημασία και την επιδραστικότητα αυτού του δίσκου. Είναι περισσότερο από βέβαιο πως χωρίς αυτό το δίσκο (αλλά και το σύνολο της δουλειάς του Σαββόπουλου) το σημερινό μουσικό τοπίο θα ήταν τελείως διαφορετικό. Το «Φορτηγό» εισέβαλε βίαια στα μουσικά πράγματα ,αλλά και στη ζωή μας, και άλλαξε άρδην το σκηνικό. «Είναι μια σειρά ασκήσεων φυσικής αναπνοής» , όπως σημειώνει ο ίδιος ο Σαββόπουλος στο οπισθόφυλλο του δίσκου, είναι η κατάθεση ενός ανθρώπου, ο οποίος επί σχεδόν 40 συναπτά έτη «κάθεται σε αναμμένα κάρβουνα» και μετουσιώνει σε τραγούδι όλα όσα τον σιγοκαίνε. Δε θα ήθελα να μπω στη διαδικασία του να βαθμολογήσω αυτόν το δίσκο, πάντως, αν επιμένετε, του χαρίζω ένα μεγαλοπρεπέστατο ...