Earthbound
Πώς μπορεί να πάει κανείς από την Ελλάδα στην California μόνο με έξι χιλιάδες δραχμές και να κάνει μόνο 70 λεπτά; Απλό. Με το νέο ψηφιακό όχημα των Earthbound.
Με μέλη που παλαιότερα έκαναν τη διαδρομή προς το America με διαφορετικούς συνοδοιπόρους και μεγαλύτερο κόπο, αυτή τη φορά δείχνουν να μπήκαν για τα καλά στα κόλπα του δρόμου, δίνοντας έναν από τους καλύτερα δουλεμένους δίσκους του αγγλόφωνου ελληνικού ροκ. Ακουστικός στο σύνολό του, παρεϊστικος και πέρα για πέρα 'Αμερικάνικος' θα ενθουσιάσει όσους βαρέθηκαν πλέον να ακούνε για χιλιοστή φορά το τελευταίο Calexico.
Άλλωστε κάτι παρόμοιο θα ακούσουν, όσον αφορά το 'κλίμα' και την αίσθηση του δίσκου τουλάχιστον, με αξιόλογες συνθέσεις (που προσωπικά με γύρισαν περίπου στο 1985 και στις 'ηρωϊκές' μέρες των Meat Puppets και των Giant Sand, στην ακουστική τους μορφή βέβαια και με τον 'ηρωισμό' να αποτελεί πλέον εύχρηστο κολπάκι για την προώθηση μιας μουσικής...) αλλά και αρκετές διασκευές, στο 'Gardenia' των Κyuss (επιτρέψτε μου να εκφράσω την επιφυλακτικότητά μου για το 'πείραγμα' ενός βρώμικου και φαζαριστού ύμνου σε ημιψυχεδελική μπαλάντα...), στο 'Ain't got no home' του Woody Guthrie (μάλλον μόνο ο Billy Bragg θα ασχολείται με τα αδικημένα του Woody...), στο 'Answer' του George Leitmer και στο ισπανόφωνο 'El Carretero' του Guillermo Portaballes (κάτι λέγαμε για Calexικό κλίμα...), που κατα την ταπεινή άποψη του γράφοντος και πέρα από τα όποια σχόλια, δείχνουν τη φιλική ατμόσφαιρα που κυριαρχεί στο δίσκο και τα κοινά τους ακούσματα. Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε η παραγωγή του δίσκου, που ομολογώ πως με εξέπληξε θετικά, καθώς ο ήχος είναι πολύ δουλεμένος τα όργανα και οι φωνές πολύ καθαρά και καλά τοποθετημένα στο χώρο.
Εν ολίγοις πρόκειται για ένα καλό δίσκο, που μπορεί επάξια να σταθεί και εκτός Ελλάδας, ιδιαίτερα τώρα που η Ευρώπη μοιάζει να ανακαλύπτει τον Αμερικάνικο παρελθοντολάγνο ήχο και μάλιστα να την ερεθίζει αφάνταστα. Άλλωστε είναι μια αξιοπρεπέστατη πρόταση για το είδος, πρωτότυπη και εθιστική, κυρίως για τους αμύητους. Το θέμα όμως είναι τι γίνεται με αυτούς που τη διαδρομή Ελλάδα - Αμερικάνικη ύπαιθρος την έκαναν πολλάκις στο παρελθόν και μάλιστα με στάση για να αλλάξεις πλευρά στο βινύλιο (άντε και για ένα κατούρημα...). Θα αντέξουν άλλη μια επιστροφή;
