Wild and inside
Αφήνοντας πίσω για τα καλά τους πολυσυζητημένους Hospitals, πρώην μέλη τους είναι άλλωστε, και κουβαλώντας μια "βαριά" κληρονομιά (από το Πόρτλαντ του Όρεγκον έρχονται, το όνομα του Greg Sage από μόνο του είναι υπεύθυνο γι αυτό), φέρνουν στ' αυτιά μας ένα άλμπουμ διάσπαρτο από αγαπημένους ήχους του παρελθόντος. Ένα άλμπουμ φτιαγμένο με τα σωστά υλικά, ψημένο στην κατάλληλη θερμοκρασία και με προθερμασμένο φούρνο, όπως θα απαιτούσε ένας φτασμένος σεφ της αμερικάνικης lo-fi μουσικής εμπειρίας.
Έτη φωτός λοιπόν μετά το περσινό Sick to death, οι Eat Skull είναι ένα άλλο γκρουπ. Για την ακρίβεια είναι πολλά σε ένα. Είναι οι Chills που συναντούν τους Fall μέσα στο ίδιο τρίλεπτο τρακ (Stick to the formula), οι Tall Dwarfs αν ηχογραφούσαν μέσα στο 2009 (Cooking a way to be happy), είναι η σκωτσέζικη ποπ μαεστρία των Orange Juice (Heaven's stranger), είναι η ξέφρενη γκαράζ ποπ με μελωδία που σκοτώνει (You' re with a thing), και συνεχίστε έτσι και για τα υπόλοιπα από τα 12 τρακς. Είναι οι Νεοζηλανδοί The Clean που ακούγονται άραγε; Πιο κάτω όμως ακούγεται ο Henri Rollins σαν να θυμήθηκε κι αυτός φέτος την επιστροφή του, το Νuke Mecca είναι πανκ από το Λος Άντελες σε μεγάλα κέφια, και είναι ίσως ένα από τα παραλειπόμενα του προηγούμενου - πρώτου - τους άλμπουμ, στην Siltbreeze και αυτό.
Το ανακάτεμα των επιρροών, και πολύ περισσότερο αγαπημένων επιρροών, δεν ξεφεύγει εύκολα από την πεπατημένη, είναι απλή ιστορία στις μέρες μας, και δεν αρκεί από μόνο του για την επιτυχία του αποτελέσματος, άλλα είναι τα προαπαιτούμενα για το στιβαρό άλμπουμ που λείπει από τις αποσκευές τόσων και τόσων νεόκοπων, πολλά υποσχόμενων ονομάτων. Είναι το ειδικό βάρος των συνθέσεων, οι μελωδίες, θα μου πείτε, αλλά και πάλι μοιάζουν να μην αρκούν ούτε αυτές για τις παλιοκαραβάνες ανάμεσά μας / σας. Τι είναι λοιπόν αυτό το στοιχείο που κάνει τη διαφορά; Συνεχίζω να μην έχω απάντηση μετά από αρκετές ακροάσεις.
Shit-gaze έσπευσαν να ονομάσουν αυτό τον ήχο κάποιοι ετικεττολάγνοι, για να χωρέσουν μέσα σ' αυτό το σακί αρκετούς ακόμα, καμιά σημασία δεν δείχνει να έχει ο όρος, και τα υπόλοιπα θα σας τα εξηγήσουν οι My Bloody Valentine και ο Τάσος Πατώκος...
Επειδή όμως "το πολύ το κύριε ελέησον το βαριέται κι ο ΓΠ" για να θυμηθούμε και το αγαπημένο μας φανζίν, αφού ήρθε η κουβέντα και στον Greg Sage παραπάνω, προς το παρόν κρατήστε στα υπόψη έναν από τους καλούς δίσκους που μπορείτε να ακούσετε για φέτος, μια χρονιά που βαδίζει προς το μέσο της χωρίς εξάρσεις μέχρι στιγμής, αλλά με αρκετές απογοητεύσεις.
Lend an ear to : Stick to the formula
