Into the wild
Δυο ώρες και είκοσι λεπτά μέσα στο άγριο τοπίο κρατάει αυτή η ωτοστοπική οδύσσεια του Sean Penn. Το σάουντρακ της ταινίας διαρκεί μόλις 33 λεπτά και το υπογράφει ο Eddie Vedder των Pearl Jam. Οι τίτλοι των κομματιών είναι ανάλογοι της περιπλάνησης και του θέματος: κινώντας μπροστά [στο σύμπαν], χωρίς οροφή, μακριά πίσω, η κοινωνία [τρελή κι ανελέητη], ανατολή, ατέλειωτες νυχτιές, σκληρός ήλιος, ο λύκος, το τέρμα του δρόμου, εγγυημένο. Θα μπορούσε κανείς να παίξει με τους τίτλους, όπως εγώ, και να φτιάξει ένα οδοιπορικό υπαινικτικό ποίημα.
Ηχητικά θα μπορούσα να το περιγράψω ως ο Έντι και η κιθάρα του σε ένα unplugged διάλειμμα. Στα πρώτα τρία κομμάτια κυριαρχεί το grunge παίξιμο και τα ας πούμε οργισμένα φωνητικά. Υπάρχει μια ορμή κλιμακούμενη καθώς ο τροβαδούρος ετοιμάζεται να ξυπνήσει μέσα του. Δεν είναι καθόλου άσχημα αν και πολύ σύντομα. Κυρίως το κυκλικό γρατζούνισμα του μπάντζου στο No Ceiling. Στο τέταρτο Rise έχουμε το προαναφερθέν ξύπνημα κι ένα γλυκόλαλο μπάντζο να κάνει όμορφες περιελίξεις. Στο πέμπτο Long Nights οι ρυθμοί έχουν πέσει και η φωνή του θυμίζει τον Staples των Tindersticks.
Ακολουθεί μια οργανική ανάπαυλα και μετά το ανεβαστικό ντουέτο Hard Sun με την Corin Tucker των Sleater-Kinney, που κρατάει σχεδόν πεντέμισι χίπικα λεπτά. Αμέσως μετά κιθάρα και φωνή κλαίνε και θρηνούν για τη Society, θέλοντας να μας πείσουν ότι είναι πολύπαθοι όσο κι ο Johnny Cash, αλλά -φευ- δεν υπάρχει ούτε βάθος ούτε πάθος. Κι ύστερα ακούγονται τα πένθιμα αρμονικά αλυκτά ενός μοναχικού ινδιάνου λύκου The Wolf. Κι έτσι πριν καλά-καλά το καταλάβουμε έφτασε το νεο-κάντρι End Of The Road με τα αδικιολόγητα τρία και βάλε λεπτά του και τη harmonica του βετεράνου Charlie Musselwhite. Με μια πειραγμένη κιθάρα που τρίζει πολύ αφύσικα και παρατεταμένα, ξεφουσκώνοντας το εύρημα.
Το τέλος Guaranteed και ακουστικό. Με μια μεγάλη παύση στη μέση ή μήπως πρόκειται για μπόνους τρακ; Σε καμιά περίπτωση δεν θα μπορούσα να υποστηρίξω πως είναι ένα ευχάριστο δώρο για τους υπομονετικούς φαν. Ελπίζω μόνο να έχει νόημα στο σώμα της ταινίας και να μην είναι ένα ξεκάρφωτο βίτσιο του ελ μαριάτσι μας.
Κι αν μου λέγανε να διαλέξω, θα κράταγα άφοβα τα τέσσερα πρώτα κομμάτια και το ντούο Hard Sun, χωρίς να μιλάμε για κάτι προχωρημένο, απλά σαν ευχάριστη συνοδεία ενώ παράλληλα θα κάνω κάτι άλλο.
