Souljacker

Στα έξι του είδε στο γκαράζ του γείτονα ένα σετ από τύμπανα. Έψησε τον πατέρα του και του τα αγόρασε. Δεν έγραψε κανένα τραγούδι γι' αυτό το συμβάν.
Είχε δυσάρεστα πάρε-δώσε με την αστυνομία και τον έδιωξαν από το σχολείο. Εκείνη την εποχή έγραφε τραγούδια στο οικογενειακό πιάνο.
Στα 20 ηχογραφούσε σε τετρακάναλο. Ο περίγυρός του όμως δεν ήταν πηγή έμπνευσης και γι' αυτό έφυγε για το Λος Άντζελες. Εξακολούθησε να ηχογραφεί στο τετρακάναλο.
Αρχές '90'ς υπογράφει συμβόλαιο με εταιρεία. Ηχογραφεί το "A man called E" και το "Broken Toy Shop".
Top hit το 1996 η σύνθεσή του 'Novocain for the soul' που είχε ηχογραφηθεί το 1993 και υπάρχει στο άλμπουμ "Beautiful Freak". Τέρμα η μοναχική πορεία. Σχηματίζει τους EELS το 1995.
Το 1996 η αδελφή του αυτοκτονεί. Η μητέρα του πεθαίνει από καρκίνο. Ηχογραφεί το "Electro Shock Blues". Το χαρακτηρίζει το πιο θετικό άλμπουμ που ηχογράφησε.
Συνέχεια του "Electro Shock Blues" είναι το "Daisies of the Galaxy", που κυκλοφόρησε αρχές του 2000 και το χαρακτηρίζει σαν διασκέδαση και αγάπη για τη ζωή.
Η ιστορία των EELS συνεχίζεται και το 2001 ηχογραφούν το "SOULJACKER". Όλοι αναρρωτιούνται ποια θα είναι η συνέχεια. Η συνέχεια όμως αφορά το παραπέρα. Το εδώ και τώρα είναι το "SOULJACKER" που έχει ένα χαρακτηριστικό: Είναι η αυτοπραγμάτωση του Mr. E, του τύπου που διέπραξε όλα τα προαναφερθέντα και είναι το πάνω χέρι στην υπόθεση των EELS. Δεν είναι συνειδητή προσπάθεια διαφοροποίησης από τα προηγούμενα, αν και διακρίνονται τάσεις απόσχισης από το μουσικό παρελθόν.
Στα περισσότερα τραγούδια ο σκελετός στηρίζεται στο επαναλαμβανόμενο riff της κιθάρας και στη φωνητική μελωδία. Το υπόλοιπο ηχοτοπίο είναι η χαρά του ακάθιστου εξερευνητή. Πίσω από κάθε παύση ένα περίεργο όργανο θα ξεπροβάλλει και θα επιβραβεύσει τη σκανδαλιάρικη ανησυχία σου. Μπορεί να είναι ένα παιδικό πιανάκι, μια σφυρίχτρα τροχονόμου, ένα ναζιάρικο σύνολο εγχόρδων, μια επιθετική ντουντούκα, τα λικνιστικά χτυπήματα κρουστών, ή ένα υποχθόνιο γέλιο. Η φωνή του Mr. E, σ' αρκετές περιπτώσεις φιλτραρισμένη, θυμίζει τον Βίνσεντ Πράις ντυμένο τα μαύρα και τυλιγμένο με πορφυρό μανδύα, να απαγγέλλει Έντγκαρ Άλαν Πο, ενώ απέναντι του κάθεται η Μαίρη Πόπινς και τον ακούει παραδομένη στην ατσαλάκωτη παρθενική της άγνοια.
Με μια χονδρική διαίρεση, οι συνθέσεις του "SOULJACKER" μπορούν να χωριστούν στις σκληρές (πολλές φαζαριστές κιθάρες, mid-tempo τύμπανα) και στις μπαλάντες (ακουστικές κιθάρες, χαλαρός ρυθμός). Στο 'Jungle telegraph', το οποίο ειρήσθω εν παρόδω μαζί με το 'Souljacker pt. 1' είναι τα αστέρια του cd, ο ρυθμός της ζούγκλας δένει άψογα με την ρυθμική κιθάρα, δίνοντας ένα σύνολο που σπάνια κυκλοφορεί στη σημερινή εποχή.
Μαθήματα ενορχήστρωσης παραδίδονται στο 'That's not really funny', και η γοητεία της απλότητας σ' αιχμαλωτίζει στο 'Friendly ghost'. Στιχουργικά ο Mr. E για μια ακόμη φορά ασχολείται με γεγονότα που τα κάνει να μοιάζουν καθημερινά, όμως στην πραγματικότητα είναι παρακμιακές καταστάσεις που ο κοινός αστός απεύχεται. Το "SOULJACKER"είναι ένα από τα καθοριστικά άλμπουμ της χρονιάς, που όμως θα αγνοηθεί επιδεικτικά από τις λίστες των "επαϊόντων", οι οποίες οσονούπω θα αρχίσουν να μας κατακλύζουν.