Tripper
Δεν θα μάθει κάτι καινούργιο ο επιμελής μουσικόφιλος αν επαναλάβω τη διαπίστωση ότι τα τελευταία χρόνια οι Σκανδιναβικές χώρες έχουν εξελιχθεί σε μια κοιτίδα παραγωγής εξαιρετικής μουσικής. Από την τεχνολογικά προηγμένη Φινλανδία, τη Σουηδία, τη Νορβηγία έως και την απομονωμένη ψαροχώρα Ισλανδία, όλες έχουν εξάγει, ειδικά τα τελευταία χρόνια, πολλά μουσικά delicatessen. Είπα όλες οι χώρες; Υπάρχει και μία εξαίρεση! Η Δανία. Και ομολογώ ότι οι Efterklang είναι το πρώτο Δανικό (ή μήπως Δανέζικο) group που υποπίπτει στην αντίληψη μου.
Δανία...Κάποτε διάβαζα σε έναν ταξιδιωτικό οδηγό ότι η Δανία είναι μια χώρα όπου δεν συμβαίνει τίποτε! Τακτοποιημένη ζωή σε κουκλίστικα σπίτια, μηδενική εγκληματικότητα, τα πάθη μετρημένα και ελεγχόμενα (όταν εκρήγνυνται βέβαια μας δίνουν έναν Άμλετ!), οι οπαδοί λέγονται rolingans και παρακολουθούν τα ποδοσφαιρικά ματς σε ένα κλίμα "love and peace" με τους αντίπαλους οπαδούς, μέχρι να θυμηθώ ότι ο Χίτλερ την κατέκτησε μέσα σε ένα απόγευμα στέλνοντας ένα τάγμα ...ποδηλατιστών. Κοντολογίς μια φιλήσυχη χώρα...
Το πρώτο επίθετο που μου ήρθε στο μυαλό ακούγοντας για πρώτη φορά το "Tripper" ήταν ακριβώς αυτό. Φιλήσυχη μουσική. Χαμηλότονη. Για τους λάτρεις των διαμουσικών αναφορών, στα καλά της θυμίζει Mum. Ακόμη και Sigur Ros (άλλωστε συμμετέχουν εδώ και μουσικοί που έχουν συνεργαστεί μαζί τους). Μπορεί πάντως η μπάντα να είναι Δανική, η μουσική τους όμως σίγουρα δεν είναι ...δανεική (ομολογώ ότι δεν προσπάθησα και πολύ για να βγει αυτό το φτηνό λογοπαίγνιο!). Ή τουλάχιστον είναι λιγότερο δανεική από κάτι άλλες, με τις επιρροές καλά χωνεμένες και γονιμοποιημένες.
Απορείς όταν διαβάζεις ότι τούτο το group αποτελείται από δέκα νοματαίους! Ακούγοντας τους ίσα που τους κάνεις για τρίο, άντε και κουαρτέτο. Είναι ένα είδος κατορθώματος και αυτό! Δεν είναι εύκολο πράγμα η αυστηρή οικονομία του ήχου. Ενός ήχου ο οποίος χτίζεται από φυσικά όργανα, με πρώτα "βιολιά" το ...βιολί και το πιάνο, τα οποία συμπλέκονται σε συνουσιακή αρμονία με διακριτικούς ηλεκτρονικούς πειραματισμούς και μελωδίες από παιδικά κουτάκια σε ένα σύνολο που αποπνέει μια λεπταίσθητη γλυκύτητα, μια βόρεια ευαισθησία, ίσως και έναν εγκεφαλικό συναισθηματισμό. Τα απαλά σαν χάδι φωνητικά αλλά και η χρήση της ...σιωπής σαν όργανο επιτείνουν τη μαγεία. Τελικά λοιπόν περί τίνος πρόκειται; Μιλάμε για ηλεκτρονική jazz, soul ή μήπως ηλεκτρονική μουσική δωματίου; Post-rock; Δεν ξέρω... Ίσως όλα αυτά μαζί.
Εξίσου δυσκολεύομαι να ξεχωρίσω κομμάτια μέσα από ένα τέτοιο δεμένο σύνολο. Ναι ξέρω... Κι εγώ όταν διαβάζω σε μια δισκοκριτκή μια τέτοια φράση, αμέσως υποπτεύομαι έναν βαρετό επίπεδο δίσκο. Δεν είναι αυτή η περίπτωση του "Tripper" όμως. Και αν επιμένετε, μετά πολλής δυσκολίας, θα σταθώ στο αναγεννησιακό "Collecting shields" και στο Godspeed-ικό "Tortuous tracks".
Οι Efterklang έφτιαξαν έναν δίσκο αποτοξίνωσης για τα νεύρα, δίσκο αποκαθαρμού των αυτιών από τη βαβούρα των καιρών, μουσική και μη. Δεν είναι όμως δίσκος που σε κερδίζει αβίαστα. Θέλει το χρόνο σου, την προσοχή σου... Και φαντάζομαι τη σκηνή να γυρίζεις σπίτι μετά από ένα δεκάωρο κυνήγι του χρήματος, της καριέρας και της επιβίωσης, και να βάζεις αυτόν το δίσκο στην ακτίνα laser του στερεοφωνικού σου. Και μετά να ξαπλώνεις για να ονειρευτείς, να θυμηθείς, ακόμη και να νοσταλγήσεις, αφήνοντας τη μουσική να σε τυλίξει σα ζεστό νερό, σαν ασφαλές καθησυχαστικό αμνιακό υγρό σε μια γλυκιά παράλυση. Ας μην συνεχίσω τις "ποιητικές" παρεκτροπές... Θα το πω πιο απλά. Είναι ένας πολύ όμορφος δίσκος....
