Eine kleine nacht musik
Πόσες και πόσες "σειρούλες" δεν συντρόφεψε (και αναμφίβολα θα συντροφέψει και μελλοντικά!) στη θητεία στο ...ένδοξο ελληνικό στράτευμα το περίφημο τυφέκιο G3A3 (ή Α4 αν αποκτηθούν "σαρδέλες"); Θυμάστε πως το ανέφερε το εγχειρίδιο του στρατιώτη; Γερμανικής προέλευσης, ελληνικής κατασκευής! Ας πραγματοποιήσουμε το νοητικό άλμα και ας βρεθούμε στα δικά μας, τα μουσικά... Έτσι έχουμε στα χέρια μας έναν δίσκο, κατ' αναλογία, γερμανικής προέλευσης, βρετανικής κατασκευής! Γιατί το "Eine kleine Nacht Musik" ("Μικρή Νυχτερινή Μουσική", προφανής αναφορά στη διάσημη σερενάτα του Μότσαρτ), αν και είναι ένας δίσκος καθ' όλα γερμανοπρεπής, τόσο στην ουσία όσο και στο φαίνεσθαι, είναι μολοταύτα δημιούργημα ενός καθαρόαιμου αγγλόπουλου από το (πολυβομβαρδισμένο μάλιστα από τους Γερμανούς) Newcastle. Πώς τα φέρνει καμιά φορά ο καιρός και η ιστορία ε;
Οι Γερμανοί ξανάρχονται λοιπόν! Και μαζί ξανάρχονται και τα70s (αν και δεν είμαι βέβαιος κατά πόσο είχαν απουσιάσει!). Και ενώ το progressive, που κάποτε είχε ταυτιστεί σχεδόν με ύβρη και καταφρονήθηκε (κατά βάση όχι αδίκως), πήρε την εκδίκηση του, και μάλιστα με εκκωφαντικά πειστικό τρόπο με μπροστάρηδες τους Radiohead, τα τελευταία χρόνια ήρθε η σειρά της γερμανικής πτέρυγας (μεγάλη κουβέντα αυτή!), του kraut δηλαδή να πάρει το αίμα πίσω. Το οποίο πάντως δεν γνώρισε αντίστοιχες δηλητηριώδεις επιθέσεις, πολλοί punk μουσικοί είχαν εκφράσει την εκτίμηση τους για kraut μπάντες, ενώ βρήκε και απροσδόκητους απολογητές και αναλυτές. Χρειάζεται να υπενθυμίσω την διάσημη πλέον ρήση του Brian Eno για τους τρεις ρυθμούς των 70s: το funk του James Brown, το afrobeat του Fela Kuti και το Neu!-beat του Klaus Dinger; Ή το βιβλίο-σταθμό για το θέμα του Julian Cope;
Το "Eine kleine Nacht Musik" είναι συνεπώς άλλος ένας δίσκος-επιχείρημα στη φαρέτρα όσων υποστηρίζουν την ύπαρξη ενός μουσικού κόσμου παγκοσμιοποιημένου, όπου ο ήχος δεν έχει πλέον πατρίδα και εντοπιότητα. Ενός κόσμου επίσης όπου οι δεκαετίες μπλέκονται, το καινούργιο με το παλιό μπερδεύεται, οι χρονικές αποστάσεις γεφυρώνονται. Πόσο μεγάλη δεν ήταν (ή ακουγόταν!) κάποτε η διαφορά του 1991 με το 1987, και πόσο μικρή φαίνεται πλέον η απόσταση του 2008 (οσονούπω 9) με το 1975! Και μέσα στο χάος αυτό, οι μουσικοί δημιουργοί, "παραζαλισμένοι" από τις ποσότητες μουσικής που αλλάζουν χέρια κατά χιλιάδες σε κάθε ψηφιακό format, δοκιμάζουν, αναμειγνύουν, πειραματίζονται, ψάχνουν μια ταυτότητα, κάποιες φορές στην ...απουσία της! Ο Riton για παράδειγμα (το ληξιαρχείο τον έχει καταχωρημένο ως Henry Smithson) είναι DJ με δύο δίσκους στο βιογραφικό του, στους οποίους και είχε κινηθεί μεταξύ rave, downbeat electro και electro house. Τώρα τσαλαβουτάει στο kraut! Στο μέλλον ποιος ξέρει; Πραγματικός ...Quecksilber (υδράργυρος!)
Ο δίσκος είναι λοιπόν ένας φόρος τιμής στη Γερμανία των 70s. Με όλους τους ήρωες της εποχής να δίνουν ένα ηχηρό παρόν! Οι Kraftwerk και οι αναζητήσεις τους πριν ανοιχτούν στους αχανείς αυτοκινητοδρόμους... Οι Neu! και η αποθέωση της μουσικής ως μηχανιστική λειτουργία... Οι Cluster και η μονοτονία με θετικό πρόσημο... Ο Holger Czukay και οι απόπειρες του να φέρει κοντά τον ανατολικό και τον δυτικό ήχο...
Καλά όλα αυτά θα μου πείτε, αλλά ο ίδιος ο Riton έκανε κάτι πέρα από τις ...μετακλήσεις των "πνευμάτων"; Αρκούν κάποιες πιο νεωτερικές ψηφιακές λοξοδρομήσεις ("Feuerprobe"); Ή ένα εξαιρετικό, πραγματικά νυχτερινό "Das Regenecho" στο πιο σύγχρονο στυλ των Mouse on Mars; Τελικά, ποιος ψάχνει πλέον για πρωτοτυπία;
Και η νύχτα πέφτει, το σκοτάδι πήζει στην πόλη... "Συχνά μου φαίνεται ότι η νύχτα έχει πολύ πιο ζωηρά και πλούσια χρώματα από τη μέρα" είχε πει ο Βαν Γκογκ... Ας του δώσουμε ένα δίκιο, κάτι ήξερε κι αυτός από χρώματα! Το σίγουρο είναι ότι τη νύχτα όλα είναι πιο όμορφα (ή λιγότερο άσχημα!)... Οι πόλεις, οι γυναίκες, οι μουσικές...
