The menace
Αν και άγραφος νόμος η ισχύς του είναι αναμφίβολα καθολική : όταν ντεμπουτάρεις δυναμικά και προκαλείς ντόρο μεγάλο, τότε στην έχουν άσχημα στημένη στο δεύτερο βήμα -και 'σου τη λένε' είτε στραβοπατήσεις τελικά είτε όχι. Υπάρχει δε και μια άλλη διάταξη η οποία μας διδάσκει ότι η αναμονή για έναν δίσκο δημιουργεί μεγάλες προσδοκίες... και η μακρά αναμονή ακόμη μεγαλύτερες (για αυτό και ο Kevin Shields δε θα βγάλει ποτέ τον υπεραναμενόμενο νέο του δίσκο!). Ποιοί είναι λοιπόν οι Elastica, που θέλουν να αποφύγουν την παγίδα, στην οποία τόσοι και τόσοι έπεσαν; Και πώς τολμάνε να τα βάλουν με το νόμο;
Άμα είναι να την πατήσεις λοιπόν δεν χρειάζεται να το καθυστερείς. Όλοι καραδοκούσαμε για να αναφωνήσουμε με κακία ότι τόσο ηχητικά όσο και συνθετικά έμειναν στάσιμοι. Αυτοί λοιπόν μας κάνουν τη χάρη και δε μας κόβουν τη φόρα. Οι post-punk εμμονές τους, που κάποτε χαιρετίστηκαν ως το 'νέο κύμα του New Wave', παραμένουν ακέραιες και η φίλικη συμμετοχή του Mark E. Smith σε μιά ονοματολογική παράφραση ενός παλιού τραγουδιού των Fall μπορεί να τους ήρθε γάντι... σίγουρα όμως δεν είναι και η συνεργασία της χρονιάς . Προσθέσατε το ότι οι συνθέσεις πάσχουν από διάφορα πράγματα : και πολυκαιρισμένες είναι, και ηχογραφήθηκαν πολλές φορές και τους 'λείπει' η συνδρομή της Donna Matthews, που θύμωσε και κατέβηκε κάπου στο δρόμο - αν και κάτι άφησε να τη θυμόμαστε!
Ενώ την πρώτη φορά οι ακατέργαστα δανεισμένες εντάσεις τους χτύπησαν την εφηβική μας φλέβα και ανέδειξαν τη δύναμη την οποία μπορεί να χαρίσει η απλότητα σε μια τέχνη όπως η μουσική - που αρκετά έχει ταλαιπωρηθεί από κομπλεξικά σύνδρομα συνθετότητας και άχρηστης περιπλοκής των πραγμάτων-, η επανάληψη τους (που λαμβάνει χώρα ως φόρμουλα κυρίως, παρά ως άποψη) οδηγεί τη σκέψη του ακροατή στα όρια της απλοικότητας και της ελειπούς ικανότητας να πάνε λίγο παρακάτω.
Μέσα στο 'The Menace' lp πάντως θα βρείτε καλά τραγούδια, κοφτές κιθάρες smarty ριφάκια, αφελή rhythm section, αχρείαστο τσαμπουκά και πολλά άλλα από εκείνα τα στοιχεία που έκαναν τους Elastica μιά cool μπάντα, σε σχέση με τους κλαψο-φλώρους pop συμπατριώτες τους πέντε χρόνια πριν. Το "Generator" δοξάζει την punk-pop γραφή, παιχνιδίζοντας επιτυχημένα στο μόλις ενά-μισυ λεπτό της διάρκειας του! Και όταν η Justine ηρεμεί στοχαζόμενη πάνω σε διαχρονικά θέματα ανθρώπινου προβληματισμού καταλήγει να πιστεύει ότι "Nothing stays the same", εκτός ίσως από τις χρωματισμένες ποπ στιγμές στο background του μετα-πανκ ήχου των Wire! Ενώ πάντως την προηγούμενη φορά το γκρουπ ξεχείλιζε από εμπνευση (και γέμιζε και τα υπέροχα ep του!), τώρα χρειάζεται να επιμείνω αρκετά, για να μπορώ να ισχυριστώ ότι μου έμειναν και άλλα τραγούδια στο μυαλό. Εκτός ίσως από την αρτίστικη εκτέλεση του "Da da da" των Trio- αυτό όμως δε μετράει, έτσι;
Ούτε όμως πείθομαι ότι εφόσον ο δίσκος είχε κυκλοφορήσει στην ώρα του θα τον αντιμετωπίζαμε διαφορετικά. Ίσως το 1997 ο κόσμος να περίμενε νέα τραγούδια των Elastica, και τώρα πλέον να μην έχει και το χώρο για να τα δεχτεί. Για θυμηθείτε όμως τι ακούγατε το '97 και έπειτα πείτε μου αν αυτό που σας έλειπε τότε ήτανε επετειακές punk μινιατούρες από ένα 100% brit-pop group...
Απλά τα παιδιά θα είχαν έναν 'κανόνα του παιχνιδιού' λιγότερο να διάκειται απειλητικά απέναντί τους. Και τελικά μήπως εγώ μόνο στεναχωριέμαι που δεν καταφέρνω να με πείσω για ένα δίσκο που χωρίς να είναι κακός και μη τίμιος, σταματάει εκνευριστικά στο σκαλοπάτι νούμερο...
