Rock it to the moon
Θα με πας μια βόλτα στο φεγγάρι;
Θα το σκεφτώ... Είναι επικίνδυνα εκεί, άσε τους Electrelane να λένε. Αυτοί δεν φοβούνται τίποτα.. ούτε τα ξωτικά, τις μάγισσες και τους νάνους που χορεύουν μεθυσμένοι γύρω τους. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να περνούν καλά και να επιδεικνύουν συνεχώς την ανατρεπτικότητα και την τολμηρή τους διάθεση, παρ’ όλο που διαθέτουν σωστή ανατροφή και ηθικές αξίες. Το γυναικείο κουαρτέτο από το Brighton επιβάλει την πρώτη του (ολοκληρωμένη έτσι; γιατί προηγήθηκε και το 7ιντσο «Film Music») παρουσία στον μουσικό πλανήτη και έρχεται να διορθώσει τα πράγματα. Κύριε Lynch, το δικό μας «Many Peaks» είναι μακράν καλύτερο... εκσυγχρονιστείτε επιτέλους!
Το καλύτερο cd από την Αγγλία για το 2001 κατασκευάζει garage rock ήχους, εναλλάσσοντας μελαγχολικές εικόνες με βίαια, σχεδόν ψυχεδελικά ξεσπάσματα. Η μουσική που παρουσιάζουν οι Electrelane είναι ό,τι πρέπει για την «μεγάλη οθόνη» (μιλάμε για Cronenberg, Lynch ή ακόμη για b-movie ταινίες επιστημονικής φαντασίας του ’60) - αυτό το γνωρίζουν καλά και οι ίδιες οι κοπέλες που χαρακτηρίζουν τη μουσική τους «visual music» και δεν παραλείπουν στις συναυλίες τους να την πλαισιώνουν με ταινίες σε video-projector. Όλα τα κομμάτια μορφοποιούνται μέσα από τα keyboards, που παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο από την αρχή ως το τέλος και τα οποία προσθέτουν το απαραίτητο σουρεαλιστικό στοιχείο στο παιχνίδι. Οι instrumental αυτοσχεδιασμοί βασίζονται σε μια πρωτότυπη μουσική γλωσσολογία που συνδυάζεται με κάτι ακαταλαβίστικα φωνητικά, λες και μιλάει ο Ε.Τ. με την φιλενάδα του μέσα στον ασημένιο τους δίσκο.
Ξεχωρίζοντας κάποια κομμάτια... το «Long Dark» κινείται σε πιο μυστηριώδη μονοπάτια, βγάζοντας μπροστά τις κιθάρες και τα δυνατά ντραμς της Emma Gaze, ενώ στο εξαιρετικό «Gabriel» -που είναι και το τρίτο single που έχει κυκλοφορήσει- η Verity Susman κάνει θαύματα με το αρμόνιο, με τη βοήθεια του οποίου δημιουργεί έναν σπινθηροβόλο τόνο που φωτίζει το κομμάτι. Το «Blue Straggler» είναι γεμάτο με την ψυχεδέλεια των Pink Floyd (ή των Ozric Tentacles) και διακρίνεται για την σκοτεινή, εγκεφαλική του άποψη. Στο «Le Song» συνυπάρχει ο ρυθμός των Stereolab με την ατμοσφαιρικότητα των Air, ενώ το «The Boat» μοιάζει με απόκοσμο ηχο-τοπίο, υιοθετώντας κάτι από τον εξτρεμισμό των Mogwai.
Οι Electrelane -που, πληροφοριακά, λατρεύουν τους Broadcast με τους οποίους έχουν συνεργαστεί και επί σκηνής- έβγαλαν το cd μέσα από την προσωπική τους εταιρία, παρακαλώ, την Let’s Rock! Records. Εν ολίγοις, μια πολλά υποσχόμενη μπάντα που αξίζει προσοχής. Τι ώρα είπαμε φεύγει το επόμενο διαστημικό λεωφορείο;
