Seconds
Η ιστορία έχει αποδείξει πως η έκφραση "influenced by the Field Mice" (παράδειγμα λέμε τώρα... βάλτε ότι ανάλογο θέλετε) είναι καλύτερη στο... χαρτί, παρά στον ίδιο το δίσκο. Ολόκληρος ο κατάλογος της Marina Records, σημαντικό τμήμα του οποίου θα βρείτε στη δισκοθήκη μου, αποδεικνύει του ρητού το αληθές. Περιπτώσεις όπως αυτή των The Pains Of Being Pure At Heart αποδεικνύουν ότι είναι κατά τι προτιμότερο το "influenced by certain Field Mice songs", αλλά και πάλι ελέγχεται κάτι τέτοιο.
Στο ερώτημα αν οι Electric Pop Group "μπορούν;", η απάντηση είναι ότι κάπου μπορούν, κάπου δεν μπορούν. Μπορούν όταν -επιτέλους- πιάνουν τον σωστό ρυθμό πάνω στις σωστές συγχορδίες στο The Way It Used To Be. Δεν μπορούν όταν μαζί με τους χαμένους τους έρωτες κοιμίζουν και το μωρό στο δίπλα δωμάτιο στο We never made up our minds. Μπορούν και δε μπορούν στην τυπική ευαίσθητη μουρμούρα του The Way It Used To Be. Αλλά γενικά δεν τρελαίνονται... να μπορούν. Τους αρκεί η φόρμουλα και δεν τους περισσεύει η ορμή.
Θα μπορούσαν να αποτελέσουν το next fav thing των φανατικότερων των φανατικών της indie pop, αλλά καθώς και αυτοί έχουν "ανοίξει" τα αυτιά τους τα τελευταία χρόνια έχω την εντύπωση ότι θα έπρεπε να προσπαθήσουν περισσότερο, από το να επαναλαμβάνουν την ίδια φράση για τρία λεπτά πάνω σε μια μελωδία που θα μπορούσε να είναι λουπαρισμένη, ενώ στην πραγματικότητα είναι απλά ημιτελής.
Περαιτέρω, είχαμε όλη την εντύπωση ότι είχε απαγορευτεί να ξεκινάς το τραγούδι σου με τριάντα δευτερόλεπτα βαρυσήμαντου "παρα-παπά- παρα-ρά- πα-πά" και μάλιστα να το επαναφέρεις αργότερα εκεί που θα έπρεπε να στρωθείς να γράψεις ένα καλό ρεφραίν. Το In The Bank Of My Mind μου θύμισε μία τριετία κατά την οποία αγόραζα συνέχεια τον ίδιο δίσκο, αλλά κάθε φορά άλλαζε περιέργως το όνομα του συγκροτήματος, οι τίτλοι των τραγουδιών, και το εξώφυλλο. Το περιεχόμενο ήταν όμως πάντοτε ο ίδιο. Το γνωστό σύνδρομο "ο δίσκος της μαρμότας", από το οποίο όλοι περνάνε είτε ακούνε indie pop, είτε power metal.
Οι Electric Pop Group προσφέρονται για να τους κάνεις μπλουζάκι, να γεμίσεις τον τόπο με τις κονκάρδες τους και να αγχωθείς που απώλεσες οριστικά την χαμένη αθωότητα που ποτέ δεν είχε η εφηβεία σου. Προσφέρονται για να χορεύεις με χαμόγελο ικανοποίησης που πρώτος ανακάλυψες το The Way It Used To Be. Δεν προσφέρονται όμως για να γράψουν έστω και δυο λέξεις ακόμη στην ιστορία του είδους και της αισθητικής που υπηρετούν, το οποίο με κάτι τέτοια κινδυνεύει από στάσιμο να ξεκινήσει να κάνει βήματα προς τα πίσω.
Όλα τα παραπάνω θα μπορούσαν να συνοψιστούν στη φράση: φλώροι με καλό γούστο που ποτέ τους δεν άκουσαν punk και δεν ήπιαν δέκα ποτήρια παραπάνω. Και να τελειώναμε έτσι απλά. Αλλά, εδώ είναι Mic, όπως έχουμε ξαναπεί. Ένας βαθμός παραπάνω για την περίπτωση που αισθανθώ τύψεις στο μέλλον, παρακαλώ.
