Watch the fireworks
Καλή κοπέλα η Emma. Όταν ήταν επικεφαλής στην Chemikal Underground, τής είχα ζητήσει ένα κομμάτι των Magoo για να μπει σε μια συλλογή ενός fanzine και μού είχε πει ναι, αρκεί η συλλογή να μην είναι κερδοσκοπική. Τής είχα πει ότι δε θα είναι (άλλωστε ποιος λογικός άνθρωπος θα σκεφτόταν ποτέ να κερδοσκοπήσει με τους Magoo;) και μού είχε απαντήσει "και πού το ξέρω εγώ;" και τής είχα απαντήσει "δεν μπορείς να το ξέρεις, απλά θα πρέπει με πιστέψεις", και μού είχε απαντήσει "καλά, σε πιστεύω"! Με αυτό, η Emma μπήκε μέσα στην καρδιά μου, το ίδιο και οι The Delgados, ένα συγκρότημα που είχε κατά καιρούς εκπληκτικά κομμάτια, αν και ποτέ δεν ευτύχησε να φτιάξει έναν άριστο δίσκο από την αρχή μέχρι το τέλος.
Τώρα η Emma κάνει solo καριέρα, και πέρα από το όνομά της το οποίο ενδεχομένως θα τη δυσκολέψει λίγο (είναι, ας πούμε, σα να πας να κάνεις καριέρα στην Ελλάδα και να λέγεσαι Μαρία Παπάρη ή κάπως έτσι), όλα είναι μια χαρά. Τρία δυνατά singles, υποστήριξη της 4AD, μια χούφτα καλά κομμάτια - πριν από δέκα χρόνια το album θα πήγαινε πολύ καλά εμπορικά, σήμερα θα περάσει απαρατήρητο όπως και τόσα άλλα albums-θύματα της νέας μουσικής τάξης πραγμάτων (ή πιο απλά: της πειρατείας), αλλά τουλάχιστον η Emma θα κερδίσει το πολυπόθητο "critical acclaim". Κάτι που τής άξιζε ανέκαθεν, και συνεχίζει να το κατακτά και με το "Watch The Fireworks".
Οι πραγματικές αναλαμπές είναι δύο, καταρχήν το ξεσηκωτικό single "Acid Test" που είναι μια ευφάνταστη αναβίωση των Throwing Muses της εποχής του "The Real Ramona", και κατά δεύτερο λόγο το αισθαντικό "Fortune" που οδηγείται από ένα πραγματικά μεθυστικό vocal riff και αδικείται από τη μικρή του διάρκεια. Κατά τα άλλα, η Emma είναι σταθερά καλή σε όλα τα κομμάτια του δίσκου, χωρίς ιδιαίτερες εξάρσεις και εμφανείς κορυφές, αλλά χωρίς κιόλας να δείχνει στεγνό, διεκπεραιωτικό χαρακτήρα. Πρόκειται για απλά, τίμια τραγούδια καθαρόαιμης κιθαριστικής indie pop, ευάκουστα, με σαφείς μελωδικές γραμμές και '90s ταυτότητα. Για τους μυημένους στη 4AD, ας πούμε ότι είναι περισσότερο Belly από ό,τι Throwing Muses (και ούτε καν του πρώτου δίσκου, αλλά του δεύτερου), ενώ το όλο εγχείρημα μοιάζει αρκετά συγκρατημένο για όσους θα ήθελαν και λίγη Lisa Germano ή έστω λίγη Heidi Berry μέσα στο μπλέντερ.
Δεν ξέρω αν το αποτέλεσμα είναι σημαντικότερο των προθέσεων, πάντως εδώ έχουμε και καλές προθέσεις αλλά και ένα σαφώς ευπρόσδεκτο αποτέλεσμα. Δεν μπορείς στα αλήθεια να κατηγορήσεις την Emma για έλλειψη φαντασίας, ωστόσο ας ειπωθεί εδώ ότι όσοι την παρακολουθούσαν από τους Τhe Delgados κρατούσαν κάπως μεγαλύτερο καλάθι.
