Hits! The very best of Erasure
Cd 1: 1. Oh L'Amour, 2. Sometimes, 3. Victim Of Love, 4. Ship Of Fools, 5. Chains Of Love, 6. A Little Respect, 7. Stop!, 8. Blue Savannah, 9. Chorus, 10. Love To Hate You, 11. Breath Of Life, 12. Lay All Your Love On Me, 13. Take A Chance On Me, 14. Voulez Vouz, 15. Always, 16. Stay With Me, 17. In My Arms, 18. Freedom, 19. Solsbury Hill, 20. Oh L'Amour - August Mix
Cd 2: 1. Stay With Me, 2. You Surround Me, 3. In My Arms, 4. Solsbury Hill, 5. A Little Respect, 6. Chains Of Love, 7. Take A Chance On Me, 8. Love To Hate You, 9. Stop!, 10. Victim Of Love, 11. Blue Savannah, 12. Always, 13. Freedom, 14. Chorus, 15. Oh L' Amour, 16. Breath Of Life, 17. Sometimes, 18. Ship Of Fools
Καιρός είναι, rock ρεμάλια, να πούμε και μερικά πράγματα ακόμη για τους Erasure μέσα από τις σελίδες του Mic, μιας και για τους Pet Shop Boys τα είπαμε, τα ξαναείπαμε και βρίσκω μάλλον περιττό το να τα ξαναλέμε για το PopArt. Μπορεί το παρόν best of των Erasure να μην έχει αντίστοιχη αίγλη (κουτάκια, διπλά και τρίδιπλα cd, remixes και ένα απίστευτο καινούργιο τραγούδι), μπορεί το bonus mega mix cd να είναι μούφα, εμείς πάντως (εγώ δηλαδή) οφείλουμε να αποδώσουμε τις απαιτούμενες τιμές στους βασιλιάδες της πιο όμορφης useless & harmless pop που είχαμε την τύχη να λατρέψουμε.
Και μην ξεχνάτε ότι κινούμαστε υπό την απειλή του άθλιου παλιοροκά Μπάμπη Αργυρίου (ευτελής φίλος του Δημήτρη Κάζη), ο οποίος επέλεξε να ολοκληρώσει την παρουσίαση του Loveboat με την απειλή "Απολύεσαι, φλώρε!". Η κριτική του live & dangerous του Αντώνη Ρέμου, στα πλαίσια του Wasted Youth, τους περιμένει στη γωνία αμφότερους... White riot, riot on my own!
Μόνοι τους την πάτησαν οι Erasure λοιπόν. Ατύχησαν να δώσουν στο προηγούμενο best of της καριέρας τους, πίσω στο 1992, τον τίτλο 'The First 20 Hits' και από τότε έμελε να μην ξανακάνουν ούτε μισό σοβαρό hit (τα πρώτα και τα τελευταία δηλαδή), παρά τα όσα υποστήριζε ο υπογράφων στην επίμαχη κριτική του 'Loveboat' LP, προ διετίας. Την τελευταία δεκαετία διατηρούνται πάντως στην επικαιρότητα, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, τη δισκογραφία τους την έχω δει να δίνεται δώρο με περιοδικά, με καλλυντικά κ.λ.π. (δεν κάνω πλάκα!), και οι περισσότεροι εκ των άσχετων τους αναγνωρίζουν ως "εκείνες οι αδερφές που ντύνονται ABBA και τραγουδάνε το 'I love to hate you'". Στα όρια της κατάντιας δηλαδή...
Οπότε μάλλον καταλάβατε ήδη ότι εκ των πραγμάτων το 'The hits' είναι κατώτερο από τον προκάτοχο του, μιας και καλείται να καλύψει μία άχαρα σπαταλημένη δεκαετία, στην οποία ο Vince Clarke ονειρευόταν τον Martyn Ware και τις experimental audio περιπτύξεις τους και ο Andy Bell έψαχνε να βρει την τέλεια αποτριχωτική μέθοδο. Συν του ότι έρχεται αμέσως μετά το 'Other people's songs', έναν από τους χωρίς μεγάλο κόπο χειρότερους δίσκους της χρονιάς που φεύγει. Το δυσάρεστο σε όλα αυτά είναι ότι το 'The first 20 hits' μάλλον δύσκολα θα το βρείτε σε CD. Εν ολίγοις, λαμβάνει χώρα ένα μεγάλο δράμα εκεί έξω με τα best of άλμπουμ των Erasure, και το αστείο είναι ότι μιλάμε για το γκρουπ εκείνο, που αν έχει κάτι να προσφέρει σε τούτη την κοινωνία, αυτό είναι ένα best of άλμπουμ. Όσοι καταφέρνουμε τόσα χρόνια και ανεχόμαστε τα ολοκληρωμένα άλμπουμ των Erasure, το παραδέχομαι ότι κάποτε θα έχουμε ανάγκη ψυχοθεραπείας για αυτές μας τις αμαρτίες! Το μόνο που με παρηγορεί είναι η παρουσία του Λάμπρου Σκουζ στο group therapy...
Και μερικά ανεπανάληπτα b-sides θα πρόσθετα εγώ, προσφέρουν οι Erasure στην pop ιστορία! Αντί να μας φορτώνει λοιπόν η Mute με άχρηστα mega mix cd (με μίξη επιπέδου "έκανα DJ στο βαρελάδικο κάποτε"), θα ήταν προτιμότερο να επιλεγούν τελικά τα πραγματικά 20 καλύτερα singles των Erasure και μαζί και τα b-side αυτών, που σε ουκ ολίγες περιπτώσεις δίνουν μια ολοκληρωτικά διαφορετική και αποκλαυπτική εικόνα για το παρεξηγημένο electro pop ντουέτο, με την περίεργη συμπεριφορά και τα παθιασμένα φωνητικά. Αν θέλετε να γνωρίσετε αυτή τους την πλευρά (σαν gay αστείο δεν είναι αυτό;), προτείνω δύο παλιότερα box set με τα singles των Erasure συγκεντρωμένα όπως τους πρέπει. Μόνο για τους φανατικούς βέβαια όλα αυτά.
Εν προκειμένω, άντε να κρίνει κανείς μια συλλογή που τιτλοφορείται 'The Hits' και αφήνει έξω ακόμη και αυτό το μνημειώδες 'Who needs love like that'. Προσθέστε και το artwork που θυμίζει γερμανική συλλογή από tele-marketing, προσθέστε και ένα σωρό άλλες ελλείψεις σε θρυλικά τραγούδια (που είναι το 'Heavenly action' ρε; Το 'Drama' ; Ποιος χρειάζεται το 'Solsbury Hill';), και θα κατανοήσετε άμεσα το άσκοπον της υπάρξεως.
Κάποτε ψαχνόμουνα να γραφτώ μέλος στο fan club των Erasure και ανακάλυψα ότι από όλη την Ελλάδα ήταν μέλη μόλις τέσσερα άτομα. Μιλάμε δηλαδή για το απόλυτο εμπορικό happening, όχι αστεία! Η Μαντώ πάντως που τους διασκεύασε έμελε να ιδρύσει το πρώτο fan club Έλληνα καλλιτέχνη... και αμέσως μετά να βάλει είκοσι κιλά από τη χαρά της!
