Modern acoustic

(...παλιό σοφό indie ρητό που περνάει από γενιά σε γενιά : «όσα ξέρει η Cherry Red δεν τα ξέρει ο κόσμος όλος»! Κι αν ένα πράγμα ξέρει να κάνει τέλεια η μόνη δισκογραφική στην πιάτσα που «πουλάει» και ποδόσφαιρο, εκτός από μουσική, είναι να στήνει τις καλύτερες συλλογές από όλους. Και το κάνει τόσο καλά που ούτε καν το σκεφτόμαστε ότι με αυτό τον τρόπο προωθεί το υλικό της, αλλού γυρνάει το μυαλό μας...)
Από την εποχή του Pillows & Prayers οι σοφιστικέ σπασίκλες του ιντιποπικού μικρογαλαξία μαζεύουν κάθε τόσο τα κομμάτια τους (κυριολεκτικομεταφορικά...) σε βινύλια, cd-ιά και όχι πλέον κασέτες, που όλα μα όλα κάτω δεξιά (συνήθως) το λένε ξεκάθαρα: "Cherry Red records"...σε ποικίλες χρωματικές αποχρώσεις. Και αν το βινύλιο είχε ένα ειδικό βάρος και μια «ιστορία» ως πρώτη ύλη, το αλουμίνιο δεν το λυπούνται να του φορτώνουν τόση ευαισθησία, τόση μελαγχολία... θα έρθει κάποια μέρα και θα λιώσει και θα το βλέπουμε να εξαϋλώνεται σιγά σιγά, σαν τη φωνή της Tracey Thorn όταν ο εγκληματίας ο ηχολήπτης κατεβάζει τα ποτενσιόμετρα και η μαγεία σβήνει με θάνατο αργό και όμορφο!
Οι δε συλλογούλες ανάλαφρης pop διάθεσης που κάθε τόσο το σκάνε από τους ατέλειωτους καταλόγους του Κόκκινου Κερασιού είναι ότι καλύτερο μπορεί να σας τύχει, σκέτη γλύκα! Τι τα θες όμως, αν είχα στα σπλάχνα μου όλη την El! (και στο γραφείο του δικηγόρου μου τα δικαιώματα της...) να δείτε πως θα σας άφηνα με το βλέμμα μετέωρο στον αέρα, με τις συλλογές που θα έριχνα στη αγορά.
Θα έβαζα όλους αυτούς τους ρετρό οραματιστές (και ρομαντικούς ρετρόβιους) με τα γκονταρικά ονόματα και τον ηλεκτρισμό μονίμως κομμένο στο στούντιο τους (Louis Phillippe, King of Luxembourg και σία...). Θα έψαχνα καλά μες στο μοντέρνο σπίτι (όπως House!) της Tracey Thorn να βρω την κιθάρα της και να τη βάλω να μου τραγουδήσει και πάλι σε καθαρό τοπίο, και μόνη της και με τον «άλλον-που-δεν-είναι-κορίτσι». Το δε 'Emperor of Oranges' των Milky θα το έχωνα σε κάθε συλλογή γιατί δε θα άντεχα να το αφήνω να ξεψυχάει αβοήθητο σε σκονισμένα master και κρύες ηχητικές μήτρες. Με το Momus θα αντιμετώπιζα ένα μικρό πρόβλημα... ποιον μανδύα του να διαλέξω για να ντύσω τη γύμνια της ψυχής της συλλογής μου; Με νοσταλγία τον θυμάμαι πάντως τότε που υποδύετο τον Ιωάννη τον Βαπτιστή. Ακόμη και μέσα στις εκατοντάδες σαβούρες του Ben Watt, θα βρω μια καλή στιγμή, ενώ με Marine Girls και Marden Hill θα είναι ευκολότερη η δουλειά μου. Θυμάμαι την αφαίρεση από το Lazy ways των πρώτων να μετατρέπεται σε συναισθηματικό υπέρβαρο, και την soft jazzelectronica των δεύτερων να κερδίζει πάντα με άνεση το ρόλο της μουσικής που συνοδεύει το φως...
Και επειδή εκ φύσεως εγωιστικής θέλω να ξεχωρίζω θα βάλω και τους άγνωστους αναμνησιολόγους / καρδιοθραύστες. Harmony grass και Would be goods με τραγούδια ταξιδεμένα και τσεκαρισμένα από χρόνο και μνήμες, και τους Felt ως super-stars τους αφήνω για τον Σκουζ (γνωστός ποπολόγος / ευαισθηματίας του Mic...) να τους βάλει στη δική του συλλογή.
Κάθησα και την έγραψα τη συλλογή μου, ζωγράφισα και λουλουδάκια στο εξώφυλλο, έβαλα και τα τραγούδια στη σωστή σειρά για να ενισχύσω τη λειτουργικότητά της και μου έμεινε μόνο ο τίτλος. Ακούγοντας την ξανά και ξανά διαπίστωσα ότι τα έχει φάει τα ψωμιά του το στερεοφωνικό μου... χρειάζομαι νέα μηχανήματα που να πιάνουν την υπόγεια ένταση των ακουστικοακουστικών ήχων και να τη σκορπάνε σωστά στον αέρα. Πρέπει να πετύχω μια «Μοντέρνα Ακουστική» για να μπορώ να απολαμβάνω την «Εκμοντερνισμένη Ακουστικότητα» των τραγουδιών αυτών...
Έτσι ετοιμάστηκαν όλα μια χαρά... ήδη έχουν λάβει κόπιες όλοι αυτοί που τους αγαπάω πραγματικά (ακολούθησα τη συμβουλή του Πανότα...). Να στείλω και κανένα γράμμα στην Cherry Red μπας και μου επιτρέψει να την κυκλοφορήσω στο εμπόριο; Έτσι, για να με αγαπήσουν ακόμη περισσότεροι!