Beneath the trees

'Δεν το θέλαμε και εμείς να γίνει έτσι... δεν μας το επέτρεπε το γότθικο παρελθόν μας δηλαδή. Εμείς αλλιώς μεγαλώσαμε. Με τις μαύρες σκιές μας, τη μαύρη μας Νοσφερατική γκαρνταρόμπα, τις παγωμένες βραδιές ποίησης στα κοντινά νεκροταφεία και τους ιπποτικούς μας χορούς... Βλέπεις, μέχρι και πριν από λίγα χρόνια αυτή η σκοτεινή κατάσταση είχε μεγάλη επιτυχία και άξιζε τον κόπο... τι να πρωτοθυμηθούμε, τους Black tape for a blue girl, τους Claire Voyant, τους Ataraxia, τους This ascension και τόσα άλλα σχήματα που άγγιζαν τον σκοτεινό ρομαντισμό και την αιθέρια υπερβατικότητα...
Τι να το κάνεις όμως τώρα, όταν ακόμα και οι Love Spirals Downwards παιχνιδίζουν με το ατμοσφαιρικό drum n'bass; Αλλάζουν οι εποχές, αλλάζουν και οι μουσικές και εμείς δε γινόταν να παραμείνουμε ως οι μόνοι πιστοί στην καθιερωμένη και πλέον κουρασμένη γότθικη φόρμα. Είδαμε και πόσο προκαλούν το κοινό αίσθημα συγκροτήματα όπως οι Tindersticks και είπαμε να το γυρίσουμε κάπως... Κρατήσαμε βέβαια τα αγγελικά γυναικεία μας φωνητικά, την ατμόσφαιρα σκοτεινή και το ύφος μας αισθαντικό, προσθέσαμε όμως και κάποια βιολιά, μαντολίνα και πιανάκια και έτσι είπαμε να γίνουμε περισσότερο βατοί και γλυκεροί, μπας και ψαρώσει και κανείς και μας ξαναθυμηθεί... Βέβαια δε νομίζω να το πολυκαταφέραμε... αλλιώς πως να εξηγήσω το ότι έπιασα πλέον δουλειά στη χορωδία της τοπικής εκκλησίας των Ευαγγελιστών, ή οτι ο Eric (με τον οποίο ουσιαστικά κρατάμε το συγκρότημα) κάνει τώρα το Δράκουλα σε παιδικά πάρτι;

Το μόνο που ξέρω είναι οτι αν κάποιο περιοδικό μας ξαναπεί γλυκανάλατους, ανώδυνους, επιτηδευμένους και ανέμπνευστους εγώ το κόβω το συγκρότημα... εδώ που τα λέμε τόσοι και τόσοι τα καταφέρνουν καλύτερα από εμάς...
Ξεκινήσαμε με πολύ faith, φαίνεται όμως πως πλέον μας έμεινε μόνο το disease...
Αυτό θα πω στον Eric και θα του προτείνω να ψωνίσουμε καινούργια ρούχα και να κοιτάξουμε επιτέλους τις δουλειές μας...