Mourning sun
Αυτό τον δίσκο τον χάσαμε κάπου στο τέλος του 2005, δεν έγινε και ιδιαίτερη διανομή, δεν περιμέναμε να βγάλουν και δίσκο να σας πούμε την αλήθεια (περισσότερα περί αυτού παρακάτω) επανορθώνουμε λοιπόν όσο καλύτερα μπορούμε γιατί ορισμένα πράγματα δεν πρέπει να περνάνε απαρατήρητα.
Υπάρχουν κάποιοι που περίμεναν σχεδόν 15 χρόνια αυτό τον δίσκο μιας και μετά το "Elizium" του 1991 και την αποχώρηση του τραγουδιστή Carl McCoy το συγκρότημα διαλύθηκε. Ο McCoy φεύγοντας πήρε βέβαια μαζί του και το δικαίωμα χρήσης του ονόματος Fields of the Nephilim. Έτσι τα υπόλοιπα μέλη σχημάτισαν τους Rubicon και κυκλοφόρησαν το "What Starts Ends" (1992). Το ίδιο έκανε και ο πρώην leader με τους Nefilim, έκοψε και άλλαξε το όνομα και κυκλοφόρησε το "Zoon" (1996). Κάτι όμως που το Goth κίνημα αιμορραγούσε οπαδούς κάτι που ο νέος ήχος τους ήταν πιο κοντά στο black metal και το όνειρο του νέου δίσκου έμεινε μετέωρο.
Ο ίδιος ο Carl McCoy και το σχήμα του έχει κατηγορηθεί άπειρες φορές για διάφορα πράγματα όπως: απλός αντιγραφέας των Sisters of Mercy, εκκεντρικό ψώνιο που την άκουσε από την μαύρη μαγεία και τέλος το κλασικό "Goth cowboy". Κάποιος μπορεί να τον χαρακτηρίσει όμως και ιδιοφυία μιας και δεκαπέντε χρόνια μετά μας παραδίδει ατόφιο αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα.
Δεν θα βρείτε κάτι καινούριο εδώ μέσα ούτε μουσικά ούτε στιχουργικά ούτε καν από τα φωνητικά του ίδιου του McCoy παρόλα αυτά ο δίσκος είναι φρέσκος και δεν θυμίζει τα συνηθισμένα reunion άλμπουμ. Οι συνθέσεις ίσως απογοητεύσουν τους οπαδούς του ebm μιας και τα electrobeat δεν εχουν καμιά θέση εδώ μέσα. Αντίθετα το drum machine βαράει αλύπητα. Κανένα κομμάτι δεν είναι single και ο δίσκος είναι εν μέρει concept καθώς και πλήρως αντιραδιοφωνικός μιας και το μικρότερο κομμάτι έχει διάρκεια πεντέμιση λεπτά. Η παραγωγή είναι σαφώς καλύτερη από εκείνες της δεκαετίας του 80 και παρά το χρώμα που προσθέτει δεν ελαφραίνει καθόλου την κατάσταση. Αξιοσημείωτη επίσης και η διασκευή του '60s hit "In the year 2525". Το κομμάτι όχι μόνο είναι αγνώριστο αλλά μας δείχνει ότι και οι ντάρκηδες έχουν χιούμορ που και που. Δυστυχώς περιλαμβάνεται ως bonus track μόνο στα πρώτα 25000 cd.
Δεν αμφισβητούμε το γεγονός ότι ένας τέτοιος δίσκος μπορεί να βγήκε καθαρά σαν αρπαχτή μιας και οι Fields of the Nephilim αποτελούν πλέον πολύ μεγάλο όνομα της Gothic/Darkwave σκηνής. Το ενδιαφέρον όμως εδώ είναι ότι αυτό το μουσικό έργο ακούγεται σαν μια ολοκληρωμένη προσπάθεια η οποία ικανοποιεί και τον οπαδό του σχήματος αλλά εισάγει και τον αμύητο. Επίσης αφήνει ελπίδες ότι κάποιος ίσως τελικά να διατηρεί το ταλέντο του όσος καιρός και αν περάσει.
Αν πάντως ανήκετε στους οπαδούς των Sisters σκεφτείτε ότι και αυτοί έχουν πάνω από δέκα χρόνια να βγάλουν άλμπουμ και κάτι μου λέει ότι δύσκολα θα κυκλοφορήσουν οτιδήποτε στο μέλλον.
8 - γιατί μερικά κουρέλια τραγουδάνε ακόμη.
