>/:No Luggage
Κοντράροντας σθεναρά τα φθοροποιά στοιχεία της εικονικής πια πραγματικότητας - μια νέα ασυμβατότητα, ξέρετε, εκείνη που σε γιγαντιαίες οθόνες απομονώνει το latex και τη σιλικόνη απ' τη δίκη της αφής - η γενιά των zeros δομεί και συμπλέκει τη δική της δράση και έκφραση. Τέσσερις απ' αυτήν παίζουν εδώ μουσική. Η ηχητική εξάλλου είναι αναπόσπαστο μέρος της, όπως και σε κάθε προηγούμενη.
Και αν πράγματι υπήρξε μια καθυστέρηση, αυτή οφείλεται μάλλον στο ότι η Αθήνα είναι μια φιλικότερη πόλη που το περιβάλλον της κρατεί ακόμη κάποιες ισορροπίες, οι οποίες με τη σειρά τους διατηρούν ζωντανό το συναίσθημα - πολύ σημαντικό στο '>/:No Luggage'.
Παρότι διακρίνονται θαμμένες eighties επιρροές - εκείνη η Laurie Anderson πώς ξεμυτίζει και χάνεται έτσι; - ζευγάρι κυρίως με την indie pop των nineties, στη μορφή που δέκα χρόνια πίσω και στην ίδια κοιτίδα έδωσαν οι Make Believe, οι Film ανήκουν εν κατακλείδι στο παρόν και μόνον σ' αυτό. Η μελέτη και οι σχέσεις ύφους και στυλ φαίνεται πως ήρθαν εκ των υστέρων και υπό κάποιες σκέψεις ίσως και να μην ήρθαν καν. Η μουσική ιστορία, που τόσο μας αρέσει να αναμοχλεύουμε ενίοτε, έγραψε ότι το 'Big Science' βγήκε το 1982 και το 'Playground' το 1995! Ακόμα και το όνομα Film, όντως δεικτικό, και πολύ περισσότερο ο τίτλος του cd καθαυτός δεν θα μπορούσαν να έχουν το σημερινό τους συμβολισμό σε παρελθόντα χρόνο.
Το '>/:No Luggage' είναι ένα ντεμπούτο album περιωπής. Μέσα του δεν υπάρχουν μισοτελειωμένα σχέδια. Ο συχνά εκρηκτικός, νεότευκτος και πηγαίος, αυθορμητισμός της μπάντας οδεύει τα τραγούδια και τις έντονες μελωδίες στο να ακούγονται σα να εξελίσσονται σύμφωνα με τους δικούς τους νόμους. Το hype είναι αλήθεια πως είναι κάτι που δεν είναι ποτέ πολύ βαθιά κρυμμένο, οπουδήποτε. Βρίσκεται και εδώ, αλλά η σημασία του εκμηδενίζεται τόσο, ώστε τελικώς να μην γίνεται επιζήμιο. Περνάει απαρατήρητο στο να είναι το 'Jokulhlaup' ένα πανέξυπνο και επάξιο hit, ας πούμε. Ακόμα και η εναλλακτική, ακουστική του εκτέλεση που υπάρχει στο τέλος του cd (ως κρυφό track) είναι πολλά παραπάνω από ένα απλό demo. Τα 'Purple', 'Check In', 'Roads Get Longer', 'Radio 84.0', 'Airport', 'This Is A Lovesong (?)' είναι μερικά ακόμα σπουδαία τραγούδια που ενέχουν στην πολυπλοκότητά τους μια ποιητική δραματικότητα χωρίς χρονική εκδοχή και έναν άφθονο λυρισμό.
Οι δουλεμένες κιθάρες, τα ηλεκτρονικά, εξαιρετικώς ενορχηστρωμένα ώστε να μην καθορίζουν τη συνολική ταυτότητα και οι πολύ καλές ιδέες στο μπάσο, το οποίο παίρνει έναν ενεργητικότερο ρόλο του συνοδευτικού, είναι μερικές μόνον από τις φόρμες που οι Film ακολουθούν στις συνθέσεις τους. Το αποτέλεσμα μπορεί το ίδιο εύκολα να χαρακτηριστεί αναβιωτικό, όσο και σύγχρονο.
Νεορομαντική pop λοιπόν, στο μεταίχμιο του μεταμοντέρνου, Αθήνα 2003, ακριβώς. Στη μια ώρα που διαρκεί το ντεμπούτο των Film θα βρείτε πολλά στοιχεία που την ορίζουν νεώτερα. Πολύ περισσότερα και διαφορετικά από όσα εξαρχής μπορείτε να φανταστείτε.
