The orchard
Δίσκοι και ήχοι που έρχονται είτε από το μέλλον, είτε από το παρελθόν, είτε άλλως ανήκουν αποκλειστικά και μόνο στο απόλυτο παρόν.
Οι τελευταίοι συνήθως αυταπόδεικτα έχουν ελάχιστη αξία. Οι πρώτοι αποτελούν σπάνιες εξαιρέσεις και ακόμη πιο σπάνιες είναι οι περιπτώσεις που όταν το μέλλον γίνει παρόν δεν ξεφτίζει ανεμπόδιστα η όποια αίγλη τους.
Μας έμεινε μία κατηγορία... Ποιοι ανήκουν εδώ τελικά; Τα ατέλειωτα bootleg series της Bob Dylan O.E., που παραδοσιακά πλέον ανά διετία ανακηρύσσονται ως άλμπουμ της χρονιάς στις λίστες του Uncut; Οι ατέρμονες ανατυπώσεις των μελωδιών των Beatles και των Kinks; Ή όντως ακόμη και αυτή η vintage electronica, που κόμισε το italo μήνυμα στα άδυτα εδάφη του Texas...
Τίποτε από όλα αυτά. Η μουσική που ανήκει στο παρελθόν (όπως και η λογοτεχνία) είναι η μουσική που γυρνάει πραγματικά σε αυτό, προσπαθεί να αφουγκραστεί την πραγματικότητα του, το καταφέρνει και αποκομμένη πλέον από οτιδήποτε σύγχρονο επιστρέφει στο παρόν για να την αποδώσει.
Ακόμη και το πείραμα των Last Shadow Puppets τείνει στο να πληρεί με επάρκεια τις προϋποθέσεις, πλην ασφαλώς της παράλειψης να αποκολληθεί από τη σύγχρονη στουντιακή πραγματικότητα. Αλλά και πάλι ως wannabe γνήσιο προϊόν παρελθούσας ζύμωσης κατάφερε και έκλεψε τις εντυπώσεις. Απλά εκεί αντί των δημιουργών, το ταξίδι προς τα πίσω το έπραξαν οι ιθύνοντες αυτών...
Μακριά από το stardom σόφισμα των Βρετανών, οι Αμερικάνοι Fire On Fire, υπό την πνευματική και επί της κονσόλας καθοδήγηση του μεγάλου αρχαιολάτρη Michael Gira, κατάφεραν και ηχογράφησαν ένα μοναδικά γνήσιο bluegrass folk αριστούργημα, που από το πρώτο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο αρνείται να ανασάνει στον μολυσμένο ηχητικά αέρα των έξι τελευταίων δεκαετιών. Και για κάθε δευτερόλεπτο άρνησης οι πολυοργανίστες από το Oregon βγαίνουν περισσότερο κερδισμένοι από όσο πιθανόν είχαν στο μυαλό τους.
Το παρελθόν τους ως ελευθεριάζουσα art punk κολεκτίβα τους υποχρέωσε να μην πέσουν στη λακούβα της νεοφόλκ μιζέρας και να σταθούν υπερήφανοι αρνητές της acid pop ξυπολησιάς. Στο εναρκτήριο Sirocco σπεύσουν να σηκώσουν την σημαία του παρτιζάνικου εμβατηρίου, συνοδεία οργάνων και ήχων που τέμνουν την εκκλησιαστική με την επαναστατική διάθεση. Με ομαδικά chorus και αποφασιστικά τερματικούς στίχους, διηγούνται την ιστορία τους χωρίς να μπαίνουν στον κόπο να ξεχωρίσουν τον μύθο από την πραγματικότητα, το φανταστικό από το ρεαλιστικά φαντασμαγορικό.
Μέχρι να έρθει η ώρα να διηγηθούν τη σύγχρονη αμερικάνικη μυθολογία, που κατακρεουργεί εσχάτως η έλλειψη καθυστερημένων συνταξιούχων όπως ο Nick Cave, αφήνουν τον ακροατή να ψάχνεται για το πώς και γιατί του έρχεται στα μούτρα ένας και μοναδικός ήχος που τον ξαφνιάζει και τον καθηλώνει και δεν ακούει χίλιες δυο σαχλαμάρες, βιολιά, πουλιά και πιάνα μονόχειρων να χοροπηδάνε στα tweeter του. Οι Fire On Fire ηχογραφούν όλοι αντάμα γύρω από το πολύ δύο μικρόφωνα. Όποιος δεν έχει ψυχή δεν πρόκειται να ακουστεί δηλαδή. Κάπως έτσι άπαντες εκτελούν και ερμηνεύουν με περίσσευμα ψυχής. Και από όλους ακούς μέχρι και τον τελευταίο ψίθυρο που πραγματικά πρέπει να ακουστεί.
Διώξτε μακριά από τις πρώτες ηχογραφήσεις των Sixteen Horsepower την αλυτρωτική αίσθηση της δήθεν υποχρέωσης προς κάτι το απροσδιόριστα ανώτερο. Πάρτε μια οποιαδήποτε σπουδαία μαύρη κολεκτίβα που δεν ηχογράφησε ποτέ και όταν της δώσετε το studio, επισημάνετε την δωρικότητα του νότου για να μην την αφήσετε να παγιδευτεί στην αποχαύνωση της πλουμιστής ψυχεδέλειας (κάπως έτσι θα γλυτώσετε και τη γέννηση της disco). Θυμηθείτε πότε ήταν η τελευταία φορά που η χρήση οργάνων όπως το μπάντζο και το μαντολίνο δεν σας έκαναν να σπάτε το δίσκο σε όσα πιο πολλά κομμάτια είναι δυνατόν.
Το ομώνυμο του δίσκου τραγούδι από την αρχή μέχρι το τέλος διατηρεί μια πρωτότυπα ρεμπέτικη λιτότητα χωρίς ποτέ να παρασυρθεί προς ένα arcade fire on fire singalong που θα το μετέτρεπε αυτόματα σε folk pomp θρίαμβο. Περίεργο το ότι συγκρατήθηκαν και δεν ενέδωσαν στον ολοφάνερο πειρασμό. Και σημαντικό ασφαλώς.
Μην δίνετε καμία σημασία στο ότι αυτοί οι τύποι φοράνε χίπικα κουρέλια και κυκλοφορούν πάνω στη σκηνή σαν ορθόδοξοι ηχητικοί ρακοσυλλέκτες. Βλέπουν το μέλλον μέσα από το πρίσμα της οργής που λοξοκοιτάει προς τη νοσταλγία για να καταστεί πλήρως αιτιολογημένη και ξεθάβοντας το οπλοστάσιο των προγόνων τους καταλήγουν σε ένα υπέροχο λυρικά αναρχικό αποτέλεσμα καθώς αυτοανακηρύσσονται στους Crystal Castles της λίθινης εποχής.
Το The Orchard δεν σε αφήνει να ησυχάσεις από την αρχή μέχρι το τέλος, σε ακολουθεί μετά από κάθε ακρόαση και σε υποχρεώνει να επιστρέφεις σε αυτό για να καταφέρεις να συγκολλήσεις τις μελωδίες που ύποπτα θάβονται στα ξερά κενά που άφησε πίσω της μία άνευ ετέρου συναρπαστική διαδικασία ηχογράφησης. Σχεδόν μοναδικό ως συνδυασμός άποψης και αποτελέσματος.
Αν το ηχογραφήσουν από την αρχή και με ριζικά αναμορφωμένο προσανατολισμό, το αποτέλεσμα θα κάνει το Neon Bible να ακούγεται σαν προϊόν υστερόβουλης έλλειψης έμπνευσης. Αλλά και πάλι θα είναι υποδεέστερο από το αριστούργημα που τώρα ακούτε.
Οι Fleet Foxes είναι ο παράδεισος και οι Fire On Fire είναι η κόλαση της νέας folk αυτοκρατορίας.
Which side are you on?
