F.L.O.R.O. III
Περ' απ' τα όρια και τα περιθώρια κι ακόμη παραπέρα κινείται το σιντί αυτό του Φλώρου Φλωρίδη. Σε δύσκολα και δύσβατα περάσματα. Ή καλύτερα Further Lines Over Rough Options όπως είναι και η πλήρης ανάπτυξη του τίτλου. Σε πείσμα των καιρών και των εταιριών, εκτός μόδας και εκτός σειράς, αλλά και εκτός των τειχών [όπως οραματίζεται άλλωστε και ο ίδιος] είναι ο δίσκος αυτός ηχογραφημένος και μιξαρισμένος σε Θεσσαλονίκη, Ύδρα και Bariloche.
Μαζί του συνωμοτούν ο Μπάμπης Παπαδόπουλος [παλιός του συναγωνιστής στην σειρά FLORO και όχι μόνο] στην ηλεκτρική κιθάρα, ο Νεκτάριος Καρατζής στο ακουστικό μπάσο κι ο Νίκος Ψωφογιώργος στα τύμπανα. Ο Φλώρος, εκτός των συνθέσεων, της ενορχήστρωσης και των πνευστών [σοπράνο & άλτο σαξόφωνα, απλό και μπάσο κλαρινέτο], επεκτείνεται και στα έγχορδα με χαρακτηριστικότερη στιγμή το Celli Duo όπου ντουμπλάρει τον εαυτό του.
Κατά τα άλλα οι μουσικές καταβολές του δίσκου είναι κυρίως δημοτικά μοτίβα και ενίοτε κάποιο κλασικίζον ύφος. Αυτά όμως είναι απλώς τα ερεθίσματα για να τραβήξει τα θέματα του, να τα αναπλάσει και να μας τα σερβίρει αγνώριστα μέσα απ' το προσωπικό του ύφος και στιλ. Δεν υπάρχει κάποια κεντρική ιδέα ή τουλάχιστον εγώ διακρίνω μια αποσπασματικότητα και μια έντονη εξερευνητική διάθεση.
Οι συνθέσεις κυμαίνονται ανεξέλεγκτες από ένα έως οκτώ λεπτά και ξανοίγονται χαμένες σε κάποια βουκολική ζούγκλα [Bariloche 2], σε μια γιορτή ανελέητη σαν σφυροκόπημα [Mourtzos], σαν σε ρυθμική μπριγάδα [Nice Groove], σε αναπόληση κι ονειροπάρσιμο [Proto Meta Kero] ή ψάχνουν να βρουν μελωδικά μονοπάτια μέσα στα βάτα [F1]. Που και που ακούγονται και κάποιες φωνές [Chaos 2 & 3] αξεδιάλυτες και χαοτικές να ψάχνουν φως μέσα στη νύχτα του πειραματισμού.
Σίγουρα δεν είναι ένας ευκολάκουστος δίσκος το FLORO III. Θέλει αρκετές ακροάσεις για να δώσει κάτι από την ψίχα του. Θέλει υπομονή και μάλλον θα αγγίξει περισσότερο τους φίλους της αυτοσχεδιαστικής και πειραματικής τζαζ κι αυτούς που παρακολουθούν κοντύτερα τη δουλειά του Φλώρου καθώς ωριμάζει κι εξελίσσεται. Πιθανόν να σας ξενίσει το εξωτικό χάρτινο περιτύλιγμα -που λειτουργεί περισσότερο στο νεαρότερο κοινό- παρόλο που φανερώνει το πάθος και το παιδί που κρύβει μέσα του ο ανένταχτος αυτός μουσικός.
Στον αντίποδα αυτού μπορείτε να γευτείτε κάτι απ' τις παλιότερες ηχογραφήσεις του [1987] με τον πληκτρά οργανίστα Γιάννη Μουρτζόπουλο στο σιντί "The Manager in Charge, I Salute" που πατάει πάνω στις νότες του Thelonius Monk.
