F.L.O.R.O. IV - Future Learning Of Radical Options
Συμπληρώθηκαν 40 χρόνια από την πρώτη κυκλοφορία ελληνικού δίσκου με ζωντανή μουσική που στηρίζεται στον ελεύθερο τζαζ αυτοσχεδιασμό. Πρόκειται για το διπλό άλμπουμ [όπως λεγόταν οι δίσκοι βινυλίου] Αυτοσχεδιάζοντας στου Μπαράκου [1979], αυτοέκδοση των δύο συντελεστών, του πιανίστα Σάκη Παπαδημητρίου και του σαξοφωνίστα Φλώρου Φλωρίδη. Πόσο καταλυτική υπήρξε η κυκλοφορία αυτού του δίσκου και τι αναταράξεις έφερε στα μουσικά πράγματα της χώρας, ας είναι ή ας γίνει αλλουνού παπά ευαγγέλιο.
Θεωρώ καθόλου τυχαίο πάντως ότι πέρσι είδαμε, ακούσαμε και χαρήκαμε από Το Πικάπ την κυκλοφορία του νέου δίσκου του Σάκη [Piano Voices, LP 2018] μετά από «διάλειμμα» 30 ετών, στο οποίο δεν κυκλοφόρησε κανένα βινύλιο του κολοσσιαίου αυτοσχεδιαστή. Το όνειδος του «διαλείμματος» το αφήνω να το γράψει η Ιστορία της μουσικής.
Φέτος λοιπόν φαίνεται τελείως φυσική η συνέχεια. Ήρθε η κυκλοφορία αυτού του δίσκου για να εορταστεί πανηγυρικά η περιπέτεια που λέγεται Ιστορία του τζαζ αυτοσχεδιασμού στην Ελλάδα. Διότι οι δυο εν λόγω κύριοι δεν άνοιξαν απλώς το πρώτο κεφάλαιό της, αλλά συνεχίζουν να εργάζονται αόκνως σωριάζοντας λιθαράκια στον ρου της και φτιάχνοντας γέφυρες για να περνάνε οι επίγονοι ένθεν κακείθεν. Για αποτίμηση ούτε λόγος – είναι πάρα πολύ νωρίς.
Ένας δεύτερος κύκλος είναι αυτός που ξεκίνησε ο Φλώρος το 2002 και έχει να κάνει με αρκτικόλεξο το οποίο λογοπαίζει με το όνομά του. Μάλιστα το ανάπτυγμα αυτού του αρκτικόλεξου είναι διαφορετικό κάθε φορά, υπονοώντας έμμεσα και την εξέλιξή του ως μουσικού μέσω της τέχνης του, στο πέρασμα του χρόνου.
F.L.O.R.O. του λοιπού είναι μια σειρά δίσκων. Ο F.L.O.R.O. Ι [J.n.d. Re-Records, LP/CD 2002] είναι πολύ προσωπικός [όχι ατομικός] και θα πει Fly Low Order, Roll Over. Ο F.L.O.R.O. ΙΙ [J.n.d. Re-Records, LP/CD 2002] είναι ντούο με τον Μπάμπη Παπαδόπουλο, το οποίο αποτέλεσε υλικό για το πρωτότυπο ημερολόγιο Fictional Lies on Right Occasions, της Jeanine Meerapfel. Ο F.L.O.R.O. ΙΙΙ [J.n.d. Re-Records, LP/CD 2004] δεν είναι τρίο αλλά κουαρτέτο, με τη συμμετοχή του μπασίστα Νεκτάριου Καραντζή και του εκλιπόντα ντράμερ Νίκου Ψοφογιώργου [1964-2016], όπερ θα πει Further Lines Over Rough Options.
Το τέταρτο πόνημα της σειράς είναι σόλο δουλειά, είναι καβάλα στην πρωτοπορία και ανεβαίνει μερικά σκαλάκια ποιότητας και πρωτοτυπίας. Τα πνευστά συμπλέκονται με τα ηλεκτρονικά σε πολυεπίπεδες πυκνές συνθέσεις, η παράδοση ταξιδεύει στο μέλλον, η δημιουργικότητα συνδιαλέγεται με την ζωτικότητα, τα είδη και τα σύνορά τους υφίστανται διήθηση του ενός μέσα στο άλλο και ταυτόχρονα οι μουσικές έννοιες και οι ορισμοί όπως τα ξέραμε/ξέρουμε/δεν-ξέρουμε αναθεωρούνται και ανασκευάζονται με φαντασία και διάθεση γόνιμου πειραματισμού.
Τα υλικά είναι απλά και σύνθετα. Ένα πρώτο κάλεσμα, μια διαταραγμένη μελωδία, κουδούνια, ανάσες, φυσήματα, σταγόνες σάλιου, μύδροι και μυδράλια, απόηχοι παραδοσιακοί, πουλάκια και φαρφίσες, καμπάνες μεθυσμένες, κυβερναισθήματα, κάτι συναισθηματικό, πλεκτήρια / κλωστήρια, ξύσματα ψυχής και... δύσκολοι καιροί. Συνθετητές εικονικοί και αερόφωνα υπαρξιακά μονομαχούν μέχρι τελειώσεως.
Θεωρώ ότι αντέχει σε πολλές ακροάσεις και ότι ανοίγει ορίζοντες, κάθε φορά. Αγαπημένο κομμάτι το Stones, breaths, drops,... name it.
