Blink
Στουντιακή αυτοσχεδιαστική συνάντηση που το αποτέλεσμά της χρειάστηκε δεκαέξι χρόνια για δει το φως (και να βρει τα αυτιά) της δημοσιότητας. Του Κώστα Καρδερίνη
Δυο διάσημες πνοές γνώριμες στο ευρύ κοινό, εγχώριο και διεθνές, που ενώνουν ξανά τις δυνάμεις τους: τα αναπάντεχα «ήρεμα» πνευστά του Φλώρου Φλωρίδη και οι φωνητικές «λερναίες ύδρες» βαριάντες της Σαβίνας Γιαννάτου.
Δυο ανάσες που συμπνέουν και διαπνέονται από την ευρύτητα και την πνευματικότητα του αυτοσχεδιασμού: πρωτοπορία και παράδοση, νεωτερικότητα και αναζήτηση, αυτό το λίγο παραπάνω και λίγο παραπέρα που εκτοξεύει έναν μουσικό πύραυλο στο αχανές διάστημα του ακουστικού φάσματος.
Το ανοιγόκλεισμα του ματιού και πόσο εκτείνεται χρονικά το μετείκασμά του, μεταίσθημα σε επτά στιγμιότυπα επί δύο. Επτά κινήσεις, επτά κινήματα, εφτά ρευστές ισορροπίες εν μέσω δυο συνειρμικά συντονισμένων αναπνοών.
Κίνηση πρώτη η νιρβάνα του αμνιακού υγρού, γαλήνη και ηρεμία, ζέσταμα και ζεστασιά. Κίνηση δεύτερη το αργοσάλεμα, το ξεβόλεμα και η προετοιμασία για τη μετάβαση στο λυκαυγές. Κίνηση τρίτη η γέννηση ενός όντος εκ του μη όντος, το στρίμωγμα και η έξοδος στο άπλετο φάος των φωνών. Κίνηση τέταρτη νυχτερινό νανούρισμα και παραμυθία, κανάκεμα. Κίνηση πέμπτη εσπερινό λυκόφως στο χάος των ήχων, η συνάρθρωση λόγου. Κίνηση έκτη συνήχηση και αντήχηση ομιλίας, ακούω την αυτή φωνή κι ακούω την αγάπη. Κίνηση εβδόμη ψίθυρος, μουρμούρα, αλαλαγμός και κραυγή αγωνίας.
Χαλάλι η αναμονή από τις ηχογραφήσεις του 2008 [Μάιος/Δεκέμβριος, άνοιξη/χειμώνας] στο στούντιο Μαγκνάνιμους υπό τη διεύθυνση του μέγιστου Γιώργου Πεντζίκη. Περίμενε υπομονετικά το πλήρωμα του χωροχρόνου για να δει την κυκλοφορία της κατευθείαν σε ποιοτικό βινύλιο. Στο «προϊστορικό μέλλον» τοποθετεί αυτήν την «άχρονη κίνηση» το σημείωμα της έκδοσης.
Από ταπεινότητα δεν αναφέρει τίποτε για το εικαστικό σύμπλεγμα του εξώφυλλου και του οπισθόφυλλου. Ο Φλώρος Φλωρίδης είναι και σημαντικός ζωγράφος όπως μπορείτε να διαπιστώσετε εδώ. Αυτή η πόλη που τον ανέθρεψε και την τιμά με την προσωπικότητα και το αποτύπωμά του, του χρωστάει μια αναδρομική έκθεση σε δημόσιο και δημοτικό χώρο όπως φέρ’ ειπείν η βίλα Μπιάνκα. Γιατί όχι στο πλαίσιο των Δημητρίων;
Βαθμός απνευστί:
