A place in the sun
Θυμάμαι πως τα κυνηγούσαμε παλιά τα ινστρουμένταλ. Σε κάποια φάση είχε πέσει περονόσπορος στο είδος και όταν ανακάλυπτες κάποιο (που να ακούγεται, εννοείται) διαδιδόταν ταχύτατα η είδηση. Στις εποχές των ισχνών κι όχι ακόμη τρελλών γελάδων επιστρέφαμε σε σταθερές αξίες (Link Wray, σερφάκια, μερσεϋάκια), περιμένοντας κιθαραδιουργίες όπως το 'Lonely Bull' των Dream Syndicate, όπως το 'Guitar Radiator' των Stonefish. Μετά έπιασε μια παρατεταμένη καλοκαιρία με Αριζόνα Ντρημς τύπου Thin White Rope, Marshmallow Overcoat, Giant Sand και τα συναφή. Σήμερα δεν είναι πια δύσκολο να βρείς οργανικό δίσκο σ' όποιο είδος και να θέλεις. Και πάλι όμως υπάρχει ένα κενό στον κιθαριστικό ερημικό all - instrumental δίσκο.
Όλα αυτά πέρασαν από το νου μου παρέα με τους φίλους του Dean Martinez. (Ανέκδοτο : Θέλαν να λέγονται Friends of Dean Martin (της γνωστής σγουρόφρυδης κωλόφατσας). Οι δικηγόροι του τους κυνήγησαν και το άλλαξαν σε Martinez. Έκπληξη : το γεγονός είναι αληθινό.) Η ψυχή των FODM είναι ο Bill Elm, το μόνο στην ουσία σταθερό μέλος. Οι υπόλοιποι είναι μια εναλλασσόμενη παρέα από την οποία έχουν περάσει πολλές μούρες: John Convertino (Giant Sand, Calexico, ΟP8), Tom Larkins ( Naked Prey, Jonathan Richman ) που συμμετέχει και σ' αυτό, Joey Burns (ξανά Calexico, Giant Sand), Ralph Carney (Tom Waits), μέχρι και οι Gelb και Cacavas. Προηγήθηκαν τα 'Shadow of your smile' (1995), 'Retrogade' (1997), 'Atardecer' (1999) - εδώ ήταν το 'Fin de l'ete', πιθανώς ό,τι καλύτερο έχουν εγγράψει.
Στο 'Place in the Sun' το σχήμα είναι 6μελές και συνοδεύει κι ένα all female κουαρτέτο (Tosca string quartet). Οι Φίλοι θα μπορούσαν να καλύψουν το κενό που αναφέραμε αλλά δεν το κάνουν. Τα κομμάτια συχνά είναι υποτονικά και διχάζονται ανάμεσα στη γουέστερν κιθαριστική αισθητική και στην περισσότερο αφηρημένη κινηματογραφική σύνθεση. Ξεχωρίζουν τα εντελώς Nymanικά δίδυμα 'Βroken Hell' και 'Broken' και το μελαγχολικό γουέστ 'Nothing at all' - δεν ανάφερα τυχαία πριν το 'Lonely Bull'. Σε όλες τις περιπτώσεις όμως η steel κιθάρα του Elm είναι που οδηγεί σε τούτο το σαρδόνιο, Αριζόνειο ταξίδι.
