Νομίζω πως οι Friends Of Dean Martinez κινούνται επιτυχώς σ' ένα επιφανειακά ήρεμο πλην περιπετειώδες κατά βάθος τρίγωνο, ανάμεσα στα
α. desert rock (ξεκαρδίζομαι μ' αυτό τον όρο αλλά πάντα με βολεύει) των Savage Republic / Scenic κλπ. κλπ.
β. post rock των Tortoise / Tarwater κλπ. κλπ.
γ. cinematic western (πιότερο το πρώτο, λιγότερο το δεύτερο).
Θα έλεγα πως τα ποσοστά στο "Under the waves" (σημειώματα για δυο απ' τους προηγούμενους υπάρχουν στην εγκυκλοπαίδειά μας) είναι 40, 40 και 20% αντίστοιχα. Σωστά πιάσατε την ισπανική υποχώρηση του πρώτου μπροστά στην ήρεμη επέλαση του δεύτερου. Δεν ξέρω αν μ' επηρέασε ο τίτλος, αλλά είμαι έτοιμος στον αντίποδα του desert rock να καθιερώσω τον όρο sea rock. Αν τέτοιες συνθέσεις δημιουργούν εικόνες, τότε αυτές είναι παραπόντιες, γαλαζόπρεπες, πρόσφορες στην ανοιχτή ακρόαση πνευμόνων και κορών οφθαλμών.
Βασικός τροχός του κάρου (ή θα έπρεπε να πω σχεδίας;) εδώ είναι όπως πάντα ο Bill Elm με συνοδοιπόρους μέλη, όπως έχουμε ξαναγράψει, από πολλές επαρχίες του αυθεντικού αμερικάνικου ροκ (Naked Prey, Calexico, Giant Sand, Jonathan Richman). Όλοι τους σε χρόνους πολύ διαφορετικούς απ' τους δικούς μας, αλλά και με φανερό το ίσο μοίρασμα του καθενός, μας σμιλεύουν γοητευτικότατες συνθέσεις ("Cahuenga") με μειλίχιες αναπτύξεις ("Indian Summer"). Η pedal steel του Elm χαϊδεύει σαν αγέρας απαλά τα φωτεινά τοπία που δημιουργούν οι άλλοι οργανοπαίκτες. Κιθάρες αργά κι αιθέρια κυριολεκτικά κεντάνε το τοπίο ("On The Shore"), δίνοντας μας την αίσθηση ή την ψευδαίσθηση πως αυτός ο συνδυασμός μπορεί να είναι ανεξάντλητος. Εκεί που οι Scenic κι η Acid Gospel Experience τους απέτυχε, οι Friends of Dean Martinez φαίνεται πως διατηρούν ανεξάντλητη την πετρελαιοπηγή τους εκεί στην έρημο του είδους που διάλεξαν.
Πως θα ήταν άραγε αν προσέθεταν καμιά γκόσπελ χορωδία όπως η παρέα του Jason Pierce στο "Let it come down"; Και πότε θα δώσουν το αριστούργημα που σπάνε κομμάτι κομμάτι; Και πότε θα αυγαταίνει το αριθμητικό περιεχόμενο των δίσκων τους; Και πόσο θ' αντέξουν να μη βγάλουν ρετροσπεκτίβα; Και πώς θα ακούγονταν αν οι κιθάρες καλωδιώνονταν σ' ενισχυτές, παραμορφωτές και φαζζαριόζους;
YΓ : Δεν αντέχω να μην ξαναπώ την τραγελαφική ιστορία του ονόματός τους : Friends of Dean Martin λέγονταν οι άνθρωποι κι ο βουβαλοκέφαλος ηθοποιός διαμαρτυρήθηκε! Για τί ακριβώς εθίγετο; Γιατί μεγαλύτερη αυτοπροσβολή απ' τις τελευταίες δέκα ταινίες του δε νομίζω να μπορεί να υπάρξει. Δεν υπάρχει τραγελαφικότερο πράγμα από τον γελοιοποιημένο άνθρωπο που δεν καταλαβαίνει τη γελοιοποίησή του όπου και όταν συμβαίνει, παρά την ψάχνει αλλού. Άντε, και στο Cannonball 99 μπαρμπα Ντην.




