Absent minded
Για τους Fruto 5 δε γνωρίζω παρά ελάχιστα: το μόνο που μπορώ να πω με βεβαιότητα είναι πως έφτιαξαν πρόσφατα αυτό εδώ το album και το διανέμουν δωρεάν μέσα από δισκάδικα. Βλέπεις μια στίβα με πέντε - έξι, παίρνεις ένα, και σε ένα βαθμό αισθάνεσαι ένοχος για αυτή τη γενναιοδωρία. Ένα cdr εβδομήντα σχεδόν λεπτών, μέσα σε ένα χάρτινο φακελάκι και με home-made και εσκεμμένα low-fidelity artwork. Πάνω σε αυτό, υπάρχει και ένα e-mail επικοινωνίας, το mrpantaleon@hotmail.com
Το ξέρω ότι ένας επαγγελματίας που θα αποφάσιζε να γράψει κάτι για το "Absent Minded" θα έψαχνε πρώτα να βρει κάποιες πληροφορίες για το group. Από ποια περιοχή είναι, πόσα μέλη έχουν και σε τι περίπου ηλικίες, κλπ κλπ. Δεν το έκανα, όχι μόνο επειδή δεν είμαι επαγγελματίας, αλλά γιατί από τη μουσική των Fruto 5 μπόρεσα να κάνω πολλές υποθέσεις για το συγκρότημα, και κάπου αυτό ήταν παραπάνω από αρκετό. Τώρα αν έπεσα μέσα ή όχι, δεν ξέρω αν έχει τελικά σημασία.
Αυτό που υποθέτω, λοιπόν, είναι πως οι Fruto 5 είναι μια παρέα ρομαντικών. Αλλά με την έννοια του ρομαντισμού της ψηφιακής γενιάς, εκεί δηλαδή που τα συναισθήματα δεν προκαλούνται τόσο με ένα, ας πούμε, ηλιοβασίλεμα αλλά με τα συγκεχυμένα pixels μιας ξεθωριασμένης φωτογραφίας και την ικανοποίηση ότι "καθάρισες" μια πίστα στο παιχνίδι του ηλεκτρονικού υπολογιστή και πας στο επόμενο level. Εκεί που άλλοι θα όριζαν την ρετρό ευαισθησία με μια προβολή του "Όσα παίρνει ο άνεμος", κάποιοι νεότεροι θα σκέφτονταν τον παλιό τους Spectrum ή Amstrad, και τον Willy να παλεύει στωικά στα χαοτικά δωμάτια του Jet Set Willy II. Κάποιοι επιμένουν να γράφουν γράμματα με στυλό και χαρτί, ενώ κάποιοι άλλοι δεν έχουν κανένα πρόβλημα να εκφράσουν όσα νιώθουν μέσα από ένα sms. Και υπάρχουν ακόμα εκείνοι που δεν έχουν πειστεί ότι η ηλεκτρονική μουσική μπορεί να έχει ψυχή. Υποθέτω και πάλι ότι οι Fruto 5 θα μπορούσαν να τούς απαντήσουν με τον πιο αποστομωτικό τρόπο.
Αν τα παραπάνω φάνηκαν μάλλον συγκεχυμένα, ας γίνω λίγο πιο συγκεκριμένος: το "Absent Minded" είναι ένα μουσικό έργο που προκαλεί στα ίσα έναν από τους σημαντικότερους electronica δίσκους που έχουν κυκλοφορήσει ποτέ: το "Music Has The Right To Children" των Boards of Canada. Δεν είναι μόνο ότι και τα δύο εντάσσονται στο ίδιο ύφος - αλλά και ότι μοιράζονται τις ίδιες σαγηνευτικές λεπτομέρειες: τους παράξενους τίτλους, τις σκόρπιες σαμπλαρισμένες παιδικές φωνές, τον ίδιο αριθμό των 17 κομματιών, ακόμα και την ίδια γαλάζια απόχρωση στο, έστω και εντελώς ατημέλητο, artwork. Πέρα και πάνω από όλα όμως, οι Fruto 5 είναι ικανοί να φτάσουν στο ίδιο αισθητικό βάθος και να εγείρουν αναμνήσεις και νοσταλγικές σκέψεις που φέρουν το βάρος μιας πραγματικά εκρηκτικής αντίθεσης: από τη μία οι ηλεκτρονικοί ήχοι που σου θυμίζουν διαρκώς το ψηφιακό πλαίσιο μέσα στο οποίο γεννήθηκαν. Από την άλλη, ένας χείμαρρος από συναισθηματικές αποχρώσεις και συγκινησιακές φορτίσεις που επανέρχονται και συντίθενται σα μαγική εικόνα, εκτινάσσοντας τους Fruto 5 στους "ποιητές" της σκηνής αυτής, παρέα, δηλαδή, με σχήματα όπως οι Magnetophone ή οι FortDax.
... και όπως έλεγα και πριν δε γνωρίζω σχεδόν τίποτα για τους Fruto 5. Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι και η δουλειά ενός και μόνο ανθρώπου που βρίσκεται όλη τη μέρα κλεισμένος στο δωμάτιό του και ασχολείται με τον ηλεκτρονικό υπολογιστή. Αλλά η εικόνα δε με τρομάζει καθόλου. Γιατί είμαι σίγουρος ότι αυτός ο άνθρωπος θα μπορούσε να βάλει μέσα σε νότες όλη αυτή τη διαφορά δυναμικού μεταξύ της απλής γνωριμίας και της πραγματικής φιλίας, του συνηθισμένου και του κεραυνοβόλου έρωτα, της συνήθειας και της ξεχωριστής εμπειρίας, της ευχάριστης ανάμνησης και της δυνατής νοσταλγίας, της απλής background μουσικής και του πραγματικά σπουδαίου μουσικού έργου, και να κωδικοποιήσει τελικά μέσα σε ήχους την παράξενη αυτή χημεία που συμβαίνει μέσα μας όταν αισθανόμαστε κάτι, αλλά δεν μπορούμε να το πούμε με λέξεις.
