Loco
88 - 65 - 78, ή μήπως 92 - 70 - 80; Σίγουρα πάντως κάπου εκεί και για να μην υπάρξουν παρανοήσεις αυτά τα νούμερα δεν είναι παρά οι διαστάσεις του νέου δίσκου των αγαπητών (και αγαπησιάρηδων) Fun Lovin' Criminals. Πιο απλά;
Πληθωρικά εως ξεχειλίζοντα στήθη, μέση δαχτυλίδι και γεωμετρικής ακρίβειας ημισφαιρικοί σφιχτοί γοφοί. Αυτό είναι κύριοι το αγαπημένο σημείο του σύμπαντος των τριών Νεοϋορκέζων που με το video clip του πρώτου τους single 'Loco' βάλθηκαν να μας πείσουν οτι κάπου σε αυτά τα ανατομικά σημεία κρύβεται η ποθητή Εδέμ (ναι, λες και δεν το ξέραμε), να μας ρίξουν σε κατάθλιψη για την 'αναπτυγμένη' περιφέρεια της μέσης Ελληνίδας ('όχι εσύ βρε μωρό μου!'-παντοφλιές) και αναρωτηθούμε γιατί τα πλάσματα αυτού του είδους χρειάζεται να' χουν και μυαλό ('Θα στο κάψουμε το σπίτι ρε τσόγλανε!' Οι Φεμινίστριες). Όπως και να έχει όμως το πράγμα, ο Χιούι και οι άλλοι (ο Λιούι και ο Ντιούι δηλαδή) μετά το πολύ καλό 'Mimosa' επιστρέφουν με το LP 'Loco' και πρώτοι δυναμιτίζουν τις πίστες των beach bars (που βέβαια ποτέ δεν παίζουν Fun Lovin' Criminals...) με τα γνωστά funky τερτίπια τους και το γαργαλιστικό τους υφάκι. Από όλο αυτό το πανηγύρι βέβαια δε θα μπορούσε να λείπει -πάλι- το κυριλέ gangsta στιλάκι αλα Tarantino που τόσο αγαπάνε τα παιδιά.
Και οι τρείς τους βρίσκονται για άλλη μια φορά σε καλή φόρμα, πόσο μάλλον τώρα που είναι και καλοστεκούμενοι οικονομικά και έχουν τα μέσα για τρελά γούστα.
Όσο όμως και αν οι κάποτε αλητάμπουρες φοράνε πλέον ακριβά και trendy πουκάμισα, λινά μοδάτα παντελόνια και σουξεδιάρικα γυαλιά ηλίου, εξακολουθούν να έχουν αυτόν τον τσαμπουκά να χρωματίζει τη μουσική τους που παιγμένη από άλλους θα φαινόταν βλαχοφλώρικη.
Εκτός από το εισαγωγικό 'Where the bums go' και το ονοματολογικά ευρηματικό 'Dickholder' στα οποία οι FLC παίζουν με τα punk απωθημένα τους και τις αλα Supersuckers country punk εμμονές τους, μέσα όμως από μια άκρως χαβαλεδιάρικη διάθεση, τα υπόλοιπα τραγούδια δείχνουν πως να ιδρώνεις κομψά και ερωτικά κουνώντας χαλαρά αλλά αισθησιακά το κορμί προς το μέρος του υποψήφιου θύματος. Λικνιστικοί funky ρυθμοί, jazzy πινελιές που θα ζήλευαν οι Brand New Heavies, soul αγκαλίτσες σαν κι'αυτές που έδινε ο Isaac Hayes, αισθησιακή ατμόσφαιρα του μεγαλύτερου (και κυριολεκτικά) μαύρου 'λευκού' Barry, χιουμοριστική hip hop αισθητική αλλά και στιλάτα 'rock' τραγουδάκια απ'αυτά που βάζεις δυνατά στο cabrio (που δεν έχεις) διασχίζοντας την παραλιακή.
Με λίγα λόγια, ένας από τους δίσκους αυτούς που ακούς από τη μέρα που βγάζεις τα καλοκαιρινά πουκάμισα από τη ναφθαλίνη μέχρι τότε που τα κοινόχρηστα αρχίζουν να αυξάνονται. Εμείς ακόμα όμως βρισκόμαστε στο πρώτο στάδιο και αφού έχουμε μπροστά μας κάμποσους μήνες τι το συζητάμε;
