Keep on movin' (it's too funky in here)

(Είτε «καθαρός» απατεώνας είναι, είτε ιδιοφυής απατεωνίσκος αυτός ο φαλακρός τύπος με τα λαχούρ πουκάμισα κατάφερε: 1. να γίνει εκατομμυριούχος πατώντας πάνω στο θρύλο του Marley 2.να βγάλει μια disco house δισκάρα τόσο φτηνή και ξεφτιλισμένη... που λεπτό δε σου επιτρέπει να ησυχάσεις!)

Την μίσησαν όσο τίποτε άλλο, υποτιμήθηκε όσο λίγα μουσικά είδη, θεωρήθηκε «πλαστική», ψεύτική, ανόητη και υπερβολικά εφήμερη. Από ποιους; Μα από τους σοβαρούς παρακολουθητές των rock τεκταινομένων φυσικά. Που τότε έκρυβαν τα χασμουρητά τους πίσω από τη νιοστή φράση σύμβολο στην τρίτη πλευρά του 'The Wall'. Που τώρα θα ενοχληθούν ακούγοντας την εκ γενετής γερασμένη φωνή του Bob Dylan να μολύνεται από ένα απλοϊκά mainstream μπιτάκι. (το υποκείμενο της πρώτης φράσης είναι η λέξη disco).
Δεν το άφησαν να ζήσει χαρούμενο (happy) την πρώτη περίοδο της νιότης του και φρόντισαν να το του προσδώσουν χαρακτήρα διανοούμενο και «ψαγμένο», να το πειραματίσουν και να το βασανίσουν, για να μπορέσει και αυτό να βρει τη θέση του πλάι στις «σοβαρές μουσικές». Όλοι αυτοί που δεν αισθάνονται πως το γεμάτο αθώα υπονοούμενα ρεφραίν του 'Ring my bell' πλάι σε αυξανόμενης ταχύτητας χοντρά μπίτια, γκόμενες ημίγυμνες στα bar και μπόλικο ιδρώτα είναι η σημαντικότερη στιγμή της κουρασμένης τους εβδομάδας.(ομοίως η λέξη house).
Ο θρύλος, ο ηγέτης, ο ραστατέτοιος, ο άνθρωπος που έφερε την ειρήνη στη μουσική, ο καινοτόμος, αυτός που έβαλε τη Jamaica στον παγκόσμιο μουσικό χάρτη, το αιώνιο σύμβολο, τα τρίφυλλα και οι μουσικές του στο background. Το έχει σιχαθεί η ψυχή μου αυτό το πιασάρικο eurobeat του Sun is shining επιτέλους όμως κάποιος θυμήθηκε ότι εκείνος ο άνθρωπος έκανε και ΜΟΥΣΙΚΗ (ίσον διασκέδαση μήπως;). (Φυσικά και ο BOB MARLEY είναι το υποκείμενο των φράσεων).
Δεν καταλαβαίνει κανείς επιτέλους ότι η γοητεία του άγνωστου εναλλακτικού, στο ελάχιστο δε μπορεί να συγκριθεί με τη δύναμη μιας μαζικής αποδοχής με ισοπεδωτικά αποτελέσματα. Ψάξε βρες, ότι χειρότερο μπορείς, όσο πιο άχρηστα και κοινότυπα τραγούδια τόσο καλύτερα. Μια «καρέκλα» από τις χειρότερες (Black Machine 'How Gee'), ένα ανύπαρκτο τραγούδι που εξυπηρετεί μονάχα τους γοφούς του Tom Jones ('She's a lady') μετατρέπεται σε επιθετικό dance track, ψευτοψαγμένη electronica (Laid Back 'White horse'), πικάντική και σεξουαλική για να πιάσουν όλοι με τη μία το σκοπό της βραδιάς. Όλα αυτά παρ' τα μαζί σου στη νέα εποχή μπας και ξεκολλήσουμε επιτέλους από αδιέξοδες εμμονές (ΟΛΟΙ εμείς ασφαλώς!)

Είναι σχεδόν γελοίο το πόσα λίγα πράγματα θα χρειάστηκε να κάνει για να βγει αυτός ο δίσκος, περισσότερο χρόνο πρέπει να έφαγε σε επιστολές προς εταιρείες για να πάρει την άδεια για το «ξεπατίκωμα», παρά στο studio. Το έξυπνο tracklisting όμως φανερώνει ικανότητα για «σύλληψη» της λαϊκής βούλησης πριν καν αυτή εκφραστεί (ξέρω τι θέλετε πριν το σκεφτείτε- και σας το δίνω!), Το να κινείσαι στα αυστηρά εμπορικά όρια της μουσικής θέλει την ίδια μαγκιά με το να επιβιώνεις στο underground. Στη δεύτερη περίπτωση κοιτάς το πως να μην ξεπουληθείς. Στην πρώτη σε νοιάζει το πόσο ακριβότερα θα μπορείς να πουλιέσαι αύριο. Διαλέξτε. Σας προειδοποιώ πάντως ότι αν έστω και ένα remix σας μπει σε συλλογές του τύπου NOW DANCE κ.λ.π. ένα εικοσάρι «χαρτιά» το έχετε εξασφαλίσει. Τι λέτε; (οι FUNKSTAR DE LUXE τα σκέφτηκαν όλα αυτά και ήδη αποφάσισαν). Και να μην το ξεχάσω... αν δεν είστε «κολλημένοι» δεν υπάρχει περίπτωση στιγμή να βαρεθείτε σε αυτό το funk πλιάτσικο που ακούγατε και θα ακούτε όλο το καλοκαίρι στα μαγαζιά-αρπαχτές της παραλιακής! Ο.Κ.;