Last resort
Το "τελευταίο καταφύγιο" ενός ονειρικού ποστ-ροκ;
Η έκπληξη αρχινά από το εξώφυλλο που παραπέμπει στον Μάλεβιτς. Η λερωμένη του καθαρότητα μας προϊδεάζει για το περιεχόμενο. Θα μπορούσα άνετα να συνθέσω μια ιστορία με τίτλους από το εσώφυλλο. Has been a long time Walking around. It wasn't forever. I can't Pass over Away. How did we get here? Clear as the truth that stands against them: Future of the corporation / Global pessimism / Sweet oblivion. Είναι, άλλωστε, έν' από τ' αγαπημένα μου παιχνίδια αυτό.
Η ακρόαση ξεκινά μ' ένα αργόσυρτο ξύπνημα των αισθήσεων. Τα τρία χρόνια που μεσολάβησαν από το πρώτο και ομώνυμο στην Poeta Negra μοιάζουν ωφέλιμα. Ακολουθούν ώριμες συνθέσεις που ανάμεσά τους παρεμβάλλονται γέφυρες κι ανάπαυλες με δειγματισμούς και ταξιδιωτικές εντυπώσεις. Αναφέρομαι στα μονά και σύντομα περάσματα Walking around, It wasn't forever και Clear as the truth that stands against them. Η εξόρυξη αποκαλύπτει ένα διαμάντι, το Global pessimism, που από τη μέση και μετά αποκτά την πάλλουσα φωνή της marina. Κάνει αίσθηση κι ακούγεται σαν όαση μέσα στον ενκυτιωμένο κήπο.
Με το όγδοο ορχηστρικό οι συνθέσεις μεγαλώνουν δυναμικά. Το καλύτερο πράγμα που συμβαίνει εδώ είναι αυτό το απίθανο χάος ηλεκτρονίων, ήχων και δειγμάτων, του s_fx υποθέτω. Σκέτη απόλαυση. Δεν είναι όλα ψηφιακά όμως. Υβριδικά ακούγονται και τύμπανα και μια γλυκιά κιθάρα. Οι g_lay και most. Στο τέλος περιμένει άλλη μια παραμορφωμένη έκπληξη που σταδιακά γίνεται ευανάγνωστη: η φωνή του Αλκίνοου Ιωαννίδη μας σινε-παίρνει μακριά.
Συνολικά: κομμάτια από μισό ως 11 λεπτά, κυρίως οργανικά, αισθητική συνεχούς και αρραγούς έργου που χρησιμοποιεί τα μουσικά είδη χωρίς την περιοριστική λογική του αρχή-μέση-τέλος μοντέλου. Θεματικός άξων: το πέρασμα του ενός διαμέσου της παγκοσμιοποίησης; Η διέξοδος μέσα μας; Το άτομο και το όλον; Συναισθησία: η ευρεία γκάμα των επιρροών τους είναι ένα διαρκές κολάζ με πάμπολλες οπτικές αναφορές. Καλοαφομοιωμένες, αλλοπρόσαλλες θαρρείς αλλά καλοβαλμένες, άλλοτε ευχάριστα διακριτές κι άλλοτε μια σπαζοκεφαλιά για πολύ δυνατούς λύτες.
Χάρηκα και χαίρομαι να τ' ακούω γιατί αισθάνομαι ότι κάποιοι με προσέχουν. Το μόνο που μου λείπει είναι μια ζωντανή απόδειξη στη Θεσσαλονίκη.
