The Garden Of Love

Κοιτάξτε, μην πάρετε τη "μάχη" ανάμεσα στους Caravan και τους Penguin Cafe Orchestra τοις μετρητοίς. Ουσιαστικά, δε θα μπορούσε επ' ουδενί να υπάρξει τέτοια μάχη, παρά μόνο γραμμένη μέσα σε εισαγωγικά, υπό την έννοια των σημαντικότερων επιρροών του Geoffrey Richardson, που εξακολουθούν ακόμα και στις μέρες μας παλεύουν για να καθορίσουν την έμπνευσή του. Έχοντας ξοδέψει ατέλειωτες ακροάσεις στα νοερά δάση του Canterbury με τη μουσική των Caravan και στα μοναδικά μελωδικά τοπία των Penguin Cafe Orchestra που παραλύουν τις αισθήσεις, προ... αμνημονεύτων ετών έμεινα κυριολεκτικά αποσβολωμένος όταν συνειδητοποίησα πως ο Geoffrey Richardson των δύο σχημάτων ήταν ένας και ο αυτός. Ναι, το ομολογώ πως δεν το είχα πάρει χαμπάρι για κάμποσο καιρό (το έμαθα κατά σύμπτωση, όταν, απαντώντας σε ένα γράμμα μου, ο Geoffrey μου έστειλε ένα newsletter με τις δραστηριότητές του).

Δε σας κρύβω ότι περίμενα πολύ αυτήν την κυκλοφορία. Χωρίς προσδοκίες. Απλά ήθελα να την ακούσω. Αν ανατρέξετε στη δισκογραφία του σημαντικού αυτού τραγουδοποιού, θα αντιληφθείτε το πόσο αστείρευτη παραμένει η δημιουργικότητά του. Ο Κήπος Της Αγάπης είναι ο ορισμός του προσωπικού άλμπουμ κι αυτό, όχι μόνο επειδή όλες οι συνθέσεις ανήκουν στον Geoffrey, αλλά επειδή ο ίδιος παίζει σε αυτό βιολί, βιόλα, φλάουτο, τσέλο, ακουστική και ηλεκτρική κιθάρα, γιουκαλίλι, μπάντζο, μαντολίνο, κίμπορντς, σαξόφωνο και κρουστά. Και ποια η έκπληξη, θα μου πείτε; Μα, φυσικά, καμία, θα σας απαντήσω! Έχουσι γνώσιν οι ακροαταί, οι οποίοι κι εδώ θα αντικρίσουν όμορφες και απλές μελωδίες, γεμάτες από την αρχοντιά της μουσικής του κληρονομιάς.

Στον πανέμορφο Κήπο του Geoffrey θα ξεναγηθείτε με ένα λίγο - πολύ σαφές pop μουσικό υπόβαθρο που κατά καιρούς φλερτάρει απροκάλυπτα τόσο με τη folk και ειδικότερα την irish folk, όσο και με τη jazz, χωρίς να παραλείπει κάποια περιστασιακά λοξοκοιτάγματα προς τη rock φιλοσοφία. Για λόγους κατάταξης, θα μπορούσε κανείς να χωρίσει το δίσκο σε δύο μέρη. Το ένα έχει να κάνει με τις συνθέσεις αυτές που παραπέμπουν στους Penguin Cafe Orchestra και το άλλο με εκείνες που παραπέμπουν στην irish folk.

Χαρακτηριστικότερα δείγματα της τελευταίας αυτής κατηγορίας είναι τα "The Downs" (που παντρεύει τον Mark Knopfler με το "Harbour Of Tears" των Camel), "Scape", "Half Moon" και "Butterfly" (όπου τραγουδά πως η ζωή είναι πολύ σύντομη, ενισχύοντας την άποψή μου ότι το άλμπουμ αυτό είναι ένας δίσκος "τελικής ενηλικίωσης"). Στην κατηγορία των Penguin Cafe Orchestra, εκτός από το φερώνυμο του άλμπουμ, ανήκουν τα "Alleluia 7" (με το πνεύμα του Van Morrison επίσης παρόν), "The Downs" (με το ύφος του Mark Knopfler και πάλι διακριτό), "My Longest Day" (που θυμίζει το μνημειώδες "In The Back Of A Taxi"), "A Different Point Of View" και το "A Simple Farewell", που είναι το τελειότερο τραγούδι του δίσκου. Αγαπητέ Geoffrey, ειλικρινά ελπίζω να μην εννοείς τον τίτλο του.