Dividing opinions
Το 'Rise And Fall Of Academic Drifting' το 2001 απέδειξε ότι η μουσική αποκέντρωση δεν είχε κατεύθυνση αποκλειστικά τη Σκανδιναβία, αλλά μπορούσε να περάσει και από τους πιο "δικούς μας" Ιταλιάνους. Περισσότερο όμως μας έμεινε παράπονο παρά ελπίδα, μια και δικούς μας Giardini di Miro δεν βλέπαμε. Μερικά χρόνια πριν, το 'Xero' των Bokomolech που θα μπορούσε να έχει δημιουργήσει σχολή, δεν το έκανε. Τελικά χρησίμευσαν ως ένα ακόμη αξιοπρεπές αγγλόφωνο ελληνικό γκρουπ που μπορούσε να παίζει στα κάποτε αξιοπρεπή Rockwave. Το αν στη συνέχεια ο Steve Albini ήταν υπεύθυνος για τον ήχο των Bokomolech ή αν η αφρόκρεμα του ανεξάρτητου ήχου τραγούδησε με τους Sigmatropic, δεν φάνηκε να συγκίνησε πολλούς. Αγγλόφωνο γκρουπ έγινε θέμα συζήτησης μόνον όταν τραγούδια του παίχτηκαν σε διαφημίσεις του ΟΤΕ, και όταν όλοι ασχολήθηκαν με το αν επιτρέπεται ή όχι indie συγκρότημα να εμφανιστεί στο Fame Story. Στην Ιταλία πάλι, που οι πιθανότητες αγγλόφωνος δίσκος να βγει προς τα έξω και να κάνει επιτυχία δεν είναι μεγαλύτερες από εδώ, με το 'Rise And Fall Of Academic Drifting' έγινε χαμός: σχεδόν γεννήθηκε μια "ανεξάρτητη σκηνή" πιο μαζική και πιο προσιτή από τους ηχητικούς πειραματισμούς που για κάποιο λόγο πάντοτε ανθούσαν εκεί. Η διέγερση αυτή έχει σκορπίσει πια, οι Giardini di Miro δεν έγιναν πλούσιοι, αλλά πάντως συνεχίζουν, έχοντας πλησιάσει το όνειρο κάθε ελληνικού ροκ συγκροτήματος (να κυκλοφορήσουν οι δίσκοι του στο εξωτερικό).
Στο φετινό 'Dividing Opinions' οι Giardini di Miro για πρώτη φορά εκφράζονται ξεκάθαρα. Τα λογοπαίγνια και η ειρωνεία στους τίτλους απουσιάζουν, ενώ οι πολιτικές θέσεις είναι λιγότερο κρυμμένες από παλιότερα. Αποφασίζουν να αναμετρηθούν με την pop, χωρίς να αλλοιώνουν τον ήχο τους. Και εκεί που είναι φανερή η εξερεύνηση της pop φόρμας, απογειώνεται ο δίσκος. Στα ηχητικά ζιγκ ζαγκ του 'Cold Perfection' με την electronica του Apparat να παλεύει την "ψυχρή τελειότητα" των Giardini, στο 'Embers' που είναι σαν Blonde Redhead με λιγότερα γδαρσίματα και στο πρώτο single 'Broken By', με κρυστάλλινες κιθάρες και Slowdive ατμόσφαιρα.
Η συνθετική προσέγγιση είναι περισσότερο indie από post και οι εκτελέσεις περισσότερο shoegaze. Σε όσους παρακολούθησαν πέρυσι το 'Flowing Seasons' των Pillow του Luca di Mira, οι πληθωρικές ορχηστικές αναπτύξεις του 'Broken By' και η indietronica πλοκή του 'Spectral Woman' κάτι θα θυμίσουν.
Στο 'Self Help' τραγουδάει ο Glen Johnson, θυμίζοντας περισσότερο Arab Strap παρακμή αλά 'Philophobia' από τους Piano Magic του, στο 'July's Stripes' οι Giardini di Miro δείχνουν ότι δεν έχουν απαρνηθεί το post-rock, και το 'Petit Treason' έχει τόσο έντονη Sonic Youth χροιά που είναι σαν να λένε 'Everybody else is doing it, so why can't we', και μάλιστα καλύτερα.
- Και για να καταλάβει και το ελληνόφωνο κοινό μας;
- Οι Giardini di Miro πιστοποιούν ότι είναι ένα σπουδαίο rock συγκρότημα. Με (ενσυνείδητα και απολύτως εσκεμμένα) πλήθος αναφορών, έχουν ήχο προσωπικό και αναγνωρίσιμο. Το 'Dividing Opinions' μπορεί να μην έχει τον αυθορμητισμό του 'Rise And Fall...', αλλά δείχνει να πατάει πιο γερά στα πόδια του από το κάπως αναποφάσιστο 'Punk... Not Diet!'.
Η φωτογραφία στο εξώφυλλο είναι από διαδήλωση στην Piazza Vittoria της Reggio Emilia τον Ιούλιο του 1960, στην οποία σκοτώθηκαν 5 άνθρωποι από την αστυνομία. Κάποιοι, μετά από τόσα χρόνια, θα μπορούσαν να βρουν ρομαντισμό πίσω από την εικόνα, όπως και να ανακαλύψουν έναν θυελλώδη ρομαντισμό στη μουσική του 'Dividing Opinions', που θα μπορούσε να είναι το soundtrack αυτής της εικόνας.
