Talk To The Sea

Είναι μάλλον εύκολο και βολικό να ανακηρύξουμε τον Ιταλό Gigi Masin στον χαμένο Brian Eno της Μεσογείου, με βάση αυτό το γνωστό σχήμα του πρωθύστερα αναδρομικού μουσικογραφικού υπερρεαλισμού της εποχής, κατά την οποία το digging έχει (ξε)περάσει τα όρια του επιχειρησιακού εργαλείου, στα χέρια μιας παραζαλισμένης βιομηχανίας.

Έτσι βολικά και άκριτα θα μπορέσουμε να αποθεώσουμε την χαμένη του διάνοια και να αναρωτηθούμε με επίφαση υπεραξίας, το πώς θα είχε αλλάξει ο ρους της μουσικής ιστορίας, αν αυτή είχε επιβληθεί στο οποιοδήποτε προσκήνιο. Με αυτό τον τρόπο οι δεκάδες δίσκοι που δεν έχεις ακούσει, γίνονται αυτόματα χαμένα αριστουργήματα του παρελθόντος, και οι εξελίξεις αναθεωρούνται, μέχρι το επόμενο 'έχεις πακέτο' της δοξασμένης πλέον για τα καλά κατηγορίας των 'reissues' στις στήλες δισκοκριτικής, που χάνουν επικίνδυνα χώρο στα μουσικά περιοδικά.

Στα 17 συνολικά τραγούδια αυτής της συλλογής, που έχουν πράγματι τοποθετηθεί ιδανικά ώστε να 'ξεγελάει' ως ένα ενιαίο άλμπουμ άψογης συνοχής, χωρίς χρονικές και χιλιομετρικές αποστάσεις να τα χωρίζουν σε αυτά τα 25 'χαμένα' χρόνια, δίνεται η αίσθηση ότι ο Gigi Masin γνωρίζει και νιώθει τα πάντα (ή δανείζεται από παντού, όπως το πάρει κανείς). Προσεγγίζει με σαφώς πιο σοφιστικέ διάθεση την αδικοχαμένη loungetronica των '90s (Snake Theory, όπου νομίζεις ότι έφτασε η ώρα για το reunion του Craig Armstrong με τον καλό του εαυτό), διευθετεί τις ηλεκτρονικές του βάσεις σε προειλημμένες αποφάσεις περί της αναγκαιότητας ή μη του ρυθμού (The Nylon Dollar) και χαροπαλεύει με τα απροσδιόριστα όρια της μουσικής που αρέσει σε όλους, μέχρι να γίνει τηλεοπτικό επακόλουθο και να τη σνομπάρουν οι περισσότεροι (She wears shades). Και τα πράγματα κλείνουν ακόμη πιο ανενδοίαστα από ότι ξεκίνησαν, παρατώντας το Almanac κάπου στα μισά, πριν γίνει το καλύτερο τραγούδι που έμεινε ποτέ έξω από τον κατάλογο της K7.

O Gigi Masin ζει και δημιουργεί (δεν σταμάτησε ποτέ να το κάνει, όπως πληροφορούμαστε) στη Βενετία και ήδη η νεοσύστατη Music From Memory ετοιμάζει δεύτερη κυκλοφορία, με νέες ηχογραφήσεις αυτή τη φορά. Έμαθε κιθάρα μόνος του, ακούγοντας τον Pete Townshed των Who, τον έχουν σαμπλάρει οι To Rococo Rot, και το πιο 'διάσημο' άλμπουμ του ('Wind') ήδη χτυπάει υψηλά ποσά στο Discogs. Όσοι τον γνώρισαν μιλάνε για έναν αφοπλιστικά ευγενή άνθρωπο και αυτό αποτυπώνεται στη μουσική του, με τον ίδιο τρόπο που κατανοεί κανείς εύκολα και γρήγορα ότι ο Kerry King είναι ένα τέρας.

H μουσική του είναι μια ευχάριστη υπενθύμιση του ότι κάποτε μας απασχόλησε σοβαρά και με ενδιαφέρον ο ήχος που δεν διαταράσσει το περιβάλλον και το θυμικό μας με σκοπό να μας καταστήσει φανατικούς και οπαδούς του. Δεν είναι αμέτοχη επαναλήψεων και μοτίβων, που την καθιστούν τουλάχιστον προσεγγίσιμη, αλλά και δεν ξεπέφτει στην παγίδα της εξαναγκασμένης εμπορικότητας, την οποία είναι ξεκάθαρο ότι θα μπορούσε (δυνητικά τουλάχιστον) να επιδιώξει, έστω και μέσω καλύτερων συγκυριών.

Θα πρέπει να ειπωθεί όμως πώς το ότι ακούγεται καλύτερη και πιο ενδιαφέρουσα στο (καλαίσθητο από κάθε άποψη) βινύλιο, έχει να κάνει και με το ότι η υποχρέωση αλλαγής πλευράς και δίσκου έρχεται αρκετές φορές στο κατάλληλο σημείο για να μας υπενθυμίσει την παρουσία της. Ενώ στο bandcamp αναπόφευκτα σε κάποια στιγμή θα ξεχάσεις ότι υπάρχει κάπου εκεί γύρω (εκτός και αν αυτός είναι ο στόχος βέβαια).

Εν πάση περιπτώσει, η γνωριμία (ή η επανασύσταση για όσους γνώριζαν) με έναν καλλιτέχνη, που παρά το βάρος του back catalogue, συνεχίζει να ανησυχεί για τους κανόνες της δημιουργίας ακόμη και σήμερα, είναι απείρως πιο σημαντική από ένα ακόμη box set, που περιβάλλει τριάντα λεπτά σημαντικής ή λιγότερο σημαντικής μουσικής, με οτιδήποτε μπορεί να την καταστήσει ανυπόληπτη. Αναμένουμε την συνέχεια το λοιπόν, με λιγότερες δόσεις απροσδιόριστης νοσταλγίας αυτή τη φορά.